ตอนที่ 14 ทำนายดวงชะตา
"อ้าว ข้าพูดอะไรผิดตรงไหนรึ"
"ข้าแค่อยากทำความรู้จักพวกนางเท่านั้นเองนี้น่า เผื่อว่าข้ามีโอกาสไปเที่ยวสถานที่นั้นบ้าง ขะได้เรียกชื่อพวกนางได้ถูกตัว"
ลู่หาน ยังกล่าวออกมาอย่างต่อเนื่อง ด้วยเสียงที่ดังชัดเจน จนเริ่มทำให้ผู้คน ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างมามุงดูกันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
สาวใช้เหยาเหยา ที่พยายามจะห้ามปราม แต่ก็ไม่อาจจะหยุดยั้งไว้ได้ทัน เมื่อตอนนี้คำพูดของคุณหนูตนเองจะสร้างความไม่พอใจแก่อีกฝ่าย
"เ้าหนู แกกล้าดียังไง ถึงพูดจาเช่นนั้นออกมา"
สาวรายนึง ตอบโต้กลับออกมา เมื่อรับไม่ได้ที่ถูกเด็กคนนี้เหยียดหยามออกมา
"ข้าพูดผิดตรงไกนกันรึพี่สาว ก็พวกพี่สาวมาจากหอบุปผาผลิบาน ก็ต้องเป็นางหอใช่ไหมล่ะ"
"หากพูดถึง นางหอ ที่อยู่ในหอบุปผาผลิบาน หรือเรียกว่า หอนางโลม จะต้องเป็ ผู้หญิงที่ช่วยบำเริงให้กับผู้ชายจริงไหมละ"
"พวกพี่ทุกท่าน ข้าเข้าใจผิดตรงไหนรึ ช่วยชี้แจงแถลงไขให้ข้ากระจ่าย จะได้เข้าใจถูกต้องเสียที"
ลู่หาน ถามออกมาด้วยหน้าตาสงสัยไร้เดียงสา จนไม่อาจจะบอกได้ว่านี้คือ ความคิดของเด็กไร้เดียงสา หรือความคิดของผู้ใหญ่กันแน่
แล้วยังมีการสอบถามความคิดของชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์ ราวกับชักชวนให้มามีส่วนร่วมกับเหตุการณ์ประจานพวกนางด้วยอีกทาง
"จริงด้วย เด็กคนนั้นก็พูดถูกแล้วนี้"
"ใช่ๆ เด็กคนนั้นแค่สงสัยไปตามประสาเด็กเอง"
"เ้าเข้าใจถูกต้องแล้วเด็กน้อย"
"ตามนั้นเลยเ้าหนู ความรู้แน่นมาก ท่าทางพ่อเ้าจะสอนมาดี"
ชาวบ้าน ต่างแสดงความชื่นชม แล้วตอบคำถามของลู่หานออกมา เมื่อเห็นว่าลู่หานเป็เพียงเด็กน้อยวัยกำลังโต ที่้าอยากรู้ แล้วสงสัยเป็ธรรมดาของสัยเด็ก จึงมีคนยินดีตอบคำถามลู่หานอย่างไม่คิดอะไร
"ขอบคุณทุกท่านมาก"
"เห็นไหมพวกพี่สาว ทุกคนต่างตอบว่า ข้าเข้าใจถูกต้องแล้ว ข้าไม่ได้พูดผิดอะไรตรงไหนเสียหน่อย"
"พวกพี่สาวจะโกรธเคือง ไม่พอใจข้าทำไมกัน"
"ข้าก็แค่อยากรู้ความจริง แล้วความหมายของอาชีพ นางหอ หอนางโลม ของพวกพี่สาวมากขึ้นเท่านั้นเอง"
ลู่หาน ที่ทำหน้าเข้าใจกับ อาชีพหอนางโลมมากยิ่งขึ้น แต่ในใจตนเองรู้คำตอบอยู่แล้ว
"ฮึ่ม"
"จำไว้เลย เด็กน้อย เื่ไม่จบแค่นี้แน่"
เหล่าหญิงสาว ได้แต่กัดปากตัวเองอย่างเจ็บใจ เมื่อไม่อาจหาข้อแก้ตัวได้ แล้วยังมีชาวบ้านต่างมามุงดู สนับสนุนคำพูดของลู่หานกันเยอะอีกด้วย
ทำให้เหล่าหญิงสาว ต่างจ้องหน้าลู่หานอย่างโกรธแค้น แต่ไม่อาจจะทำไรได้ตอนนี้ จึงต้องจากไปเสียโดยดี ก่อนที่พวกนางจะไม่รู้เอาหน้าไปซุกหัวอยู่ที่ไหนได้อีก
"อ้าว จะไปกันแล้วหรอพี่สาว"
"ข้ายังไม่รู้จักชื่อพวกพี่สาวกันเลย รีบไปไหนกัน"
"งั้นไว้มาพาข้าไปเที่ยวที่นั้นด้วยนะ พวกพี่สาวจาก หอบุปผาผลิบาน"
ลู่หาน ที่พยายามจะรั้งอีกฝ่ายให้อับอายต่อ แต่อีกฝ่ายรีบเดินจากไปอย่างไม่รีรอ ทำให้ลู่หานะโกล่าวเสียงดังเป็ครั้งสุดท้าย เหมือนกับประกาศว่าพวกนางมาจาก หอบุปผาผลิบาน ให้เหล่าผู้ชายในบริเวณนี้รับรู้โดยทั่วกัน เพื่อจะได้พากันไปช่วยอุดหนุนนางที่ หอบุปผาผลิบาน
สาวใช้ เหยาเหยา ที่ไม่คิดว่าเื่จะจบลงเช่นนี้ เมื่อตอนแรกคิดว่า คุณหนูของตนเกือบจะถูกพวกนางรุมทำร้ายเสียแล้วซะอีก
สาวใช้เหยาเหยา ที่รู้สึกแปลกใจ ประหลาดใจ กับคุณหนูของตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ค่อยๆเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ แม้จะยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่แสดงออกชัดเจนนัก แต่สิ่งนึงที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนเลย คือ ความคิด คำพูดคำจา การเสียดสี แดกดัน อีกฝ่ายจนต้องล่าถอยไป แล้วยังมีความรู้ที่มากขึ้นกว่าเดิม ทั้งที่ไม่เคยเห็นว่าคุณหนูของตน จะเคยรู้ หรือได้รับการสั่งสอนจากใครที่ไหนมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ทั้งเื่เกี่ยวกับการสักยันต์ เื่หอนางโลมพวกนี้อีก
แต่ละเื่เป็เื่ที่ไม่ใช่เด็กอายุ 10 ปี จะมารับรู้ได้หมดเช่นนี้ แล้วยังรู้รายละเอียด ปลีกย่อยเล็กน้อยลงไปอีกด้วย ซึ่งไม่มีทางจะรู้ด้วยการอ่านตำราเพียงไม่กี่หน้า หรือกี่วันแน่ มีแต่เื่ประหลาดใจ แล้วเกินสามัญสำนึกของเด็กอายุ 10 ปีทั่วไปอีกด้วย
"มีอะไรรึป่าว ไปเดินเล่นต่อกันเถอะ"
ลู่หาน ที่สะกิดเรียกสาวใช้เหยาเหยา หลังจากที่เห็นอาการเหม่อลอยออกมา
"อ่ะค่ะ คุณหนู"
"คุณหนู ทำไมถึงพูดกับพวกนางเช่นนั้นกัน"
สาวใช้เหยาเหยา ที่ได้สติจึงเอ่ยตอบรับออกมา จนลืมไปแล้วว่า ตอนนี้ตนเองเดินจับมือใกล้ชิดกับคุณหนูของตนเองอยู่
"อ๋อ ข้าไม่ชอบที่พวกมันมาพูดจาดูถูกเ้าน่ะ"
ลู่หาน ตอบแบบง่ายๆแต่ชัดเจน จนทำให้สาวใช้เหยาเหยาที่ไม่คิดว่าคุณหนูของตนจะแคร์ตนเองขนาดนี้
"ข้าโดนพวกนั้นดูถูกจนชินแล้วค่ะ"
"ถึงแม้ข้าจะโดนดูถูกมากกว่านี้ เพิ่มขึ้นอีกข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ"
"แต่การที่คุณหนูไปพูดกับพวกนางเช่นนั้น มันจะทำให้คุณหนูตกอยู่ในอันตราย"
"พวกนางอาจจะจ้องเล่นงาน แล้วมาเอาคืนกับคุณหนูเอาได้นะค่ะ"
สาวใช้เหยาเหยา ที่เป็ห่วงคุณหนูของตนมากยิ่งกว่าสิ่งใด จึงไม่สนใจคำพูดดูถูกดูแคลนตนเองเลยด้วยซ้ำ
ลู่หาน ไม่สนใจการแก้แค้นของหญิงสาวเ่าั้เลยสักนิด การเอาคืนของหญิงสาวที่เป็แค่นางหอจะน่ากลัวแค่ไหนกันเชียว
"ร้านนั้นมันอะไรกัน"
ลู่หาน ที่มองดูคนมุงดูร้านแห่งนึง ซึ่งมีชาวบ้านจำนวนมากหน้าหลายตากำลังยืนหน้าร้านเพื่อที่จะรอเข้าไปข้างใน
"ร้านนี้ คือร้านตาทิพย์ เป็สถานที่ทำนายดวงชะตา ที่เลื่องลือของบริเวณแถบนี้เลยคุณหนู"
"ตามข่าวลือที่ได้ยินมา เ้าของร้านตาทิตย์ สามารถทำนายดวงชะตาคนผู้นั้นได้ราวกับมองเห็น แม่นเหมือนจับวาง จนทำให้มีชื่อเสียงลื่อเลืองไปทั่ว ชาวบ้านจึง้าให้ ท่านหมอตาทิพย์ ต่างทำนายดวงชะตาของตนเองกัน เพื่อจะได้มีชีวิต อนาคตที่ดีขึ้น"
สาวใช้เหยาเหยา อธิบายออกมา เมื่อตอนนี้คุณหนูของตนไม่ค่อยสันทัดเื่ภายนอกตระกูลเท่าไรนัก แม้จะแปลกใจกับความรู้เกี่ยวกับหอนางโลม ที่รู้ลึกราวกับเคยไปมาแล้วก็ตาม
635
