แคว่ก…กกกกก เสียงฉีกขาดของผ้าใบลินิน
“ไม่ใช่…ยังใช้ไม่ได้…”
แคว่ก…กกกกก ไม่ใช่…
แคว่ก…กกกกก ไม่…
“ยัง…ยังไม่ใช่…” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะล้มลงนอนแผ่ราบไปกับพรมนุ่มๆของห้องลอฟที่ประดับประดาด้วยเครื่องเรือนยุควิกตอเรีย
รอบๆเต็มไปด้วยผืนผ้าใบเปื้อนสีมากมายที่ถูกฉีกออก โต๊ะเก้าอี้ที่เปื้อนสี กระจกที่ถูกแต่งแต้มด้วยหยดหมึก
ฉันมองไปยังผนังฝั่งตรงข้าม ที่โฮโลแกรมกำลังฉายภาพๆหนึ่งขึ้นมา ภาพนั้นคือ…
The starry night
ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันโดดเดี่ยวเปี่ยมด้วยความเหงา ถูกระบาดด้วยสีน้ำเงินแสนขมขื่นสุดขั้วหัวใจ
ดวงดาราและจันทราแห่งความหวังอันเปล่งประกาย ถูกระบายด้วยสีเหลืองเหลือจินตนา
ต้นไซเพรสที่ลุกโชนดั่งเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ ถูกระบายด้วยสีเขียวคล้ำดำสนิดเหมือนเถ้าถ่าน
สายลมแห่งความกล้าที่ฉุดพาให้ก้าวไป ถูกระบายด้วยสีขาวดั่งพรของเทพธิดา
หมู่บ้านที่ไม่มีจริง ถูกระบาดด้วยหลากสีเหมือนความทรงจำอันเลือนลางแก่บ้านเกิดเมืองนอน
ภาพบิดเบี้ยวแสนงดงามของจิตรกรยุคโพสต์อิมเพรสชั่นนิสม์ชิ้นนี้ มันช่าง…งดงามจริงๆ
ฉันได้เห็นภาพนั้นตอนเป็เด็ก ภาพที่ทำให้ฉันประทับใจและได้รับแรงบันดาลใจมา
มันลงตัวราวกับว่า ภาพมัน…ขยับเคลื่อนไหวได้
ฉันเริ่มตามหาชีวประวัติ แิ การลงสีของคนที่วาดภาพนี้ พอขุดลึกลงไปเข้า
ฉัน…ก็เริ่มอยากวาดภาพแบบนี้บ้าง
เป็จุดเล็กๆที่ีทำให้ฉันสนใจการวาดภาพเลยแหละ
ฉันเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับสีน้ำมัน เทคนิคในการวาด การปาด การปัด แต่ว่าสุดท้ายแล้ว…
มันก็ยังไม่ใกล้เคียงกับภาพนั้นเลย
ฉันพลาดอะไรกันแน่นะ
อะไร คือสิ่งที่ฉันมองไม่เห็นกันแน่
“หรือว่า…จะลองตัดใบหูทิ้งดูอีกสักครั้ง ดีไหมนะ…”
ฉันมองไปยังเพดานหลุยส์สีขาว แสงสว่างอ่อนๆกระจายไปทั่วห้อง และในขณะที่กำลังคิดนั่นเอง…
นั่นมัน!? ฉันเอียงคอหันมองไปยังด้านนอก
อินทรีหางขาวตัวหนึ่ง ร่อนมาเกาะที่ขอบระเบียงด้านนอก
ของตึกระฟ้าแสนโออ่าแห่งนี้
ขนสีน้ำตาลเข้มคมคายเหมือนชายในชุดสูทที่เรียบหรู หางทรงลิ่มสีขาวอ่อนดั่งดอกลินลี่ในยามเช้า จะงอยปากเหลืองเด่นเป็สง่า สมกับฉายา อินทรีทะเลแห่งยุโรป จริงๆ
ฉันค่อยๆลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาอินทรีตัวนั้น
ที่ตึกระฟ้านี้ ความสูงมากกว่า 700 เมตรนี้ สำหรับอินทรีแล้ว ก็คงไม่ได้สูงเท่าไหร่ บินอย่างสบายๆเลยแหละ
ฉันน่าจะอยู่ที่ชั้นบนสุดนี่มาหลายเดือนแล้ว ตวัดเกรียงคู่พู่กัน สาดสีน้ำมันลงบนผืนผ้ามาตลอดเพื่อให้เข้าใกล้ภาพนั้นมาตลอด
อินทรีตัวนั้น มองเข้ามาด้วยสายตาเหมือนจะเรียกฉันให้เข้าหา
นิ้วทั้ง 4 คลุมครอบเกาะระเบียงเสาคอรินเทียนสีขาวอย่างงดงาม ฉากหลังสีฟ้ายามบ่ายอ่อนๆที่ไร้เมฆ ูเาสีเขียวแสนห่างไกล บ้านเมืองที่อยู่อาศัยสไตล์ปารีเซียนดั่งปารีสที่เบื้องล่าง ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา
“เ้าจะบินไปยังที่แห่งใดกัน?”
ขาของฉัน ก้าวไปอย่างเนิบๆ
“ปีกคู่นั่นของเ้า จะไปได้ไกลสักแค่ไหน?”
ฉันเปิดประตูบานคู่ที่เชื่อมไปยังระเบียง สายลมอันรุนแรงตีเข้ามา ม่านสีขาวสองข้างปลิวไหวโบกสะบัดไปตามสายลมที่โหมกระหน่ำ
ฉันส่งยิ้มเล็กน้อยให้กับอินทรีนั่น แสดงความเป็มิตรอย่างใจจริง
ดวงตาสีทองอำพันสว่าง จ้องกลับมา
ฉันค่อยๆยื่นมือเข้าไป เข้าใกล้
เข้าใกล้…
ฟึ่บ... ฟึ่บ...
แล้วมัน…ก็บินจากไป ภายใต้แสงดวงสุริยาและนภาอันกว้างใหญ่ไร้สิ้นสุดนี้
เสียงข้อความจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
——————————
ตึก ตึก ตึก เสียงเดินไปตามถนนที่ถูกปูด้วยหินลูกเต๋า
ฉัน - ทาคานาชิ นารุมิ เป็มนุษย์ทั้งแท่งค่ะ
เป็คนเป็ๆ มีเืเนื้อ ผมสีฟ้ายาวแถมมีหน้าม้าสั้นๆอันโดดเด่นด้วย ส่วน 3 ไซส์ …อย่าถาม มันเสียมารยาท ฉันไม่ได้กระดานขนาดนั้น
อีกทั้งฉันยังเป็จิตรกร ผู้ได้แสดงผลงานในหลากหลายที่ ไม่ว่าจะเป็หอศิลป์ แกลลอรี่ศิลปะ หรือผลงานฉากหลังของละครเวที
ฉันค่อนข้างที่จะมีชื่อเสียง…ละมั้ง? เอาเป็ว่า ฉันเป็มนุษย์ส่วนน้อยที่วาดภาพละกัน
ฉันวาดภาพมานานหลายปีแล้ว ตอนแรกก็ภาพธรรมดา ส่งเข้าประกวดในฐานะภาพจากฝีมืุ์ ต่อมาก็ภาพที่ค่อยๆสวยและดียิ่งขึ้น
จนถึงวันนี้ ฉันคิดว่าฝีมือของตัวเองน่าจะถึงขั้นแล้ว
ถึงขั้นที่จะวาดภาพ The starry night ได้ ภาพที่เป็จุดเริ่มต้นของฉัน
ฉันเดินมายืนหยุดนิ่งหน้าป้ายโฮโลแกรมขนาดใหญ่ตรงจัตุรัสริมน้ำ ก่อนจะแหงนมองขึ้นไป
ตอนนี้ฉัน กำลังประสบปัญญาหาอย่างใหญ่หลวงเลย นั่นก็คือ…
นิทรรศการศิลปะ dokumentamensch*
——————————
dokumentamensch(ด็อคคูเมนทาเมนส์ช) เป็คำที่ไม่มีความหมาย ซึ่งคำดั้งเดิมมาจากคำว่า documenta ซึ่งเป็นิทรรศการศิลปะขนาดใหญ่ร่วมสมัย ที่จัดขึ้นทุกๆ 5 ปี
นิทรรศการสำหรับแสดงผลงานของมนุษย์เท่านั้น ไม่มีหุ่นยนต์จักรกลใดๆสามารถเข้าร่วมได้ ฝีแปรง ฝีปั้นต้องมาจากสองมือล้วนๆเท่านั้น อนุญาตให้ใช้วิธีตามแบบยุคก่อนหน้าได้เท่านั้น
ใช่…ฉันยังไม่มีภาพ ที่จะส่งไปเข้าร่วมเลย
ฉันถอดหายใจออกมาและเดินต่อไป
ครั้งนี้ ฉันตั้งใจจะวาดภาพสีน้ำมัน ให้เหมือนกับภาพที่ฉันเห็นในวัยเยาว์ ภาพแห่งความฝันนั่น
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ลองลอกเลียนแบบมาตั้งนานสองนานแล้ว ยังไม่เข้าใกล้เลยสักนิดเดียว ไม่สิ เหมือนจะยิ่งห่างออกไปเสียด้วยซ้ำ
สายลมที่หมุนวนในภาพนั่น มันทำยังไงกันนะ…
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตอนนี้เลยเวลาน้ำชายามบ่ายมาสักพักแล้ว
“สถานที่นัดกันไว้…น่าจะใกล้ๆนี่สินะ”
ฉันเดินตามเส้นทางในโทรศัพท์ บ้านสไตล์ยุโรปยุคเก่าเรียงรายเป็แถบ ผู้คนมากหน้าหลายตา ร้านค้าหลากหลายเริ่มนำสินค้าหน้าร้อนมาวางขายกันแล้ว
ถึงจะบอกว่าขายก็เถอะ แต่ความจริง ถึงจะเดินไปหยิบหน้าตาเฉย ก็ไม่มีใครว่าอะไร
เหมือนจะเคยได้ยินมาว่า เงินเป็สิ่งมีค่า มนุษย์ยุคก่อนแลกเปลี่ยนกันด้วยสิ่งที่เรียกว่า “เงิน” นี่ แต่ตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว
สำหรับมนุษย์ตอนนี้ อยากจะได้อะไร ก็แค่สั่งจักรกลทรงปัญญาไปก็พอ เดี๋ยวมันจะจัดหามาให้เอง จะอาหาร น้ำ ยารักษาอุปกรณ์ทั้งหลาย ตลอดจนจรวจหรืออะไรก็ตามแต่ที่จะคิดได้
มันสามารถสร้างมาให้เราได้หมด โดยไม่ต้องตอบแทนด้วยสิ่งใดเลย
ตึก ตึก ตึก ฉันเดินต่อไปข้างหน้า ใกล้จะถึงแล้วล่ะ
เอาล่ะ ต่อไปก็เลี้ยวขวาตรงแยกข้างหน้า…
ตึก!
“เฮ้ย! ระวังหน่อยเซ่!” ชายหนุ่มหัวโมฮอกหลากสีพูดขึ้นมา ด้วยน้ำเสียงดุดันดังสนั่น
ฉันเดินชนนักเลงข้างทางเข้าซะแล้วสิ
“เกิดไรขึ้นวะ?”
“หา? แม่หนูนี่ อยากจะหาเื่เรอะ”
ผู้ชายหลายสิบคน ที่ยืนคุยกันอยู่เริ่มเดินมาหาฉัน แต่งตัวแบบนักเลงข้างทาง ไม่ว่าจะเสื้อขาดๆเปิดไหล่โชว์กล้าม กางเกงขายาวรูพรุนเหมือนฟองน้ำ รองเท้าบูททรงแปลกๆ
เทรนยุคไหนกันนะ ชุดแบบนี้เนี่ย
สายตาของผู้คนรอบๆเริ่มมองมาที่พวกเรา หยุดนิ่งดูราวกับกำลังรับเหตุวิวาทข้างถนน
เสียงหักข้อนิ้วดัง กร๊อบ กร๊อบ ตั้งท่าพร้อมที่จะมีเื่
“ว่าไง? ยัยหนู อยากจะมีเื่ใช่ไหม หา!?”
“จัดมันเลย ลูกพี่!”
“เอาเลย เอาเลย!”
ฉันถอนหายใจเล็กน้อยก็จะเอ่ยปากว่า
“ถอย…” ฉันพูดขึ้นด้วยเสียงเบาๆ ทั้งสายตา ทั้งน้ำเสียงฉัน…ไม่ได้สนใจคนพวกนี้แม้แต่นิดเดียว
พวกนักเลงนิ่งเงียบไป
“ชิ!” จากนั้นพวกมันก็เปิดทางให้ฉัน ยืนเรียงกันเป็สองฝั่ง ทำเป็ทางยาวเหมือนอุโมง
ฉันเดินตัดผ่านเข้าไปตรงกลางนั่น สายตาของพวกมันเปลี่ยนจากโมโหโกรธา กลายเป็นิ่งสงบไม่ไหวติง
ชวาบ้านรอบๆจากที่หยุดดู กลับไปเดินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ใช่…
คนพวกนี้ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็จักรกลทรงปัญญาหรือก็คือ หุ่นยนต์นั่นแหละ
วิธีดูที่ง่ายที่สุด คือที่ใบหน้าตรงใต้ดวงตา จะมีขีดเส้นตรงที่ลากยาวลงไปจนถึงหัวใจ
ถ้ามีสิ่งๆนี้ นี่คือจักรกลทรงปัญญา ที่ถูกสร้างภายใต้เครื่องจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ เส้นใต้ดวงตานี้ เป็หนึ่งในสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าสิ่งนี้ ไม่ใช่มนุษย์
ที่เมืองนี้…ไม่สิ หลายๆที่เลยทีเดียวเชียวล่ะ ทั้งบนเทือกเขาสูง ใต้มหาสมุทร ตลอดจนในอวกาศ ล้วนมีแต่จักรกลทรงปัญญาพวกนี้
ถ้าถามว่า มนุษย์ส่วนใหญ่อยู่ที่ไหนล่ะก็…
ก็ตามบ้านพวกนี้แหละ จะร้านค้าร้านรวง ตึกราบ้านช่อง ก็มีมนุษย์ทั้งนั้น เพียงแค่…ดำดิ่งสู่โลกเสมือนไปกันเกือบหมดแล้ว โดยมีจักรกลทรงปัญญาคอยคุ้มครองดูแลชีวิตให้อยู่
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอคนเป็ๆ น่าจะหลายอาทิตย์ก่อน แต่…ก็แค่ไม่กี่คนเอง
ฉันเดินต่อไป เรียบริมแม่น้ำที่ส่องประกายสีเขียวมรกต เรือกอนโดลาที่พายอย่างช้าๆ เสียงเจี๊ยวจ้าวของหุ่นยนต์ที่แสดงบทเป็มนุษย์อยู่รอบๆ จนบางครั้งก็แยกไม่ออกจริงๆว่านั่นคือคนหรือ หุ่นยนต์กันแน่
“ร้านน้ำชาแรบบิทเฮ้าส์…”
กริ๊ง กริ๊ง เสียงกระดิ่งเปิดประตูดังขึ้น เคาน์เตอร์บาร์ไม้โอ๊ค ดอกกล้วยไม้แขวนเรียงราย กลิ่นกาแฟลอยมาเตะจมูก คุกกี้เนยอันหอมหวาน โรลเค้กหลากสีสันมากมาย
ฉันมองซ้ายมองขวาหาเพื่อนที่นัดเจอกันไว้
“ทางนี้! ทางนี้!” สาวน้อยผมบ๊อบประบ่าดัดลอนสีส้มเหมือนแดดยามเช้าอันสดใส พร้อมใบหน้าน่ารักน่าชัง ดวงตาสีเขียวมิ้นต์ในชุดกระโปรงพลีทยาว กำลังโบกมือขึ้นมาจากที่นั่งด้านในสุด
พร้อมกับผู้ชายวัยกลางคน ทำผมทรงปัดข้างคลาสสิก ใส่แว่นดำในชุดรับรูปลวดลายไพ่ข้าวหลามตัดสีทองสลับไปมากับหัวใจสีดำดูดีมีสไตล์
“ว้าว! นารุมิ ชุดน่ารักจัง”
“ชุดที่หรือ? อังเดรตัดให้เมื่อครั้งที่แล้วน่ะ มันถูกใจฉันมากเลย”
“ใช่ไหมละฮ้า ชุดที่ฉันตัดให้น่ะนะ มันต้องดงามเหมือนนกยูงอยู่แล้วล่ะจ๊ะ”
“ดีจัง ขอฉันบ้างสิอังเดรจัง”
“เอาไว้ว่างๆก่อนนะอัลมาจัง ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งอยู่กับงานแข่งเดินแบบกับหุ่นยนต์แฟชั่นดีไซเนอร์น่ะนะ เป็โจทย์ที่ยากมากเลยละตัว” อังเดรเอามือจับแก้มตัวเองอย่างกังวล
ฉันเดินมานั่งฝั่งเดียวกับอัลมา
แล้วกดปุ่มที่จอด้านหน้าบนโต๊ะ ภาพโฮโลแกรมแบบััได้ปรากฏขึ้นมา ใช้สายตาเลื่อนหน้าจอไป กระพริบตาสองครั้ง จากนั้นแค่อึดใจเดียว ชามะนาวในแก้วทรงกระต่าย ก็โพล่ขึ้นมาจากโต๊ะตรงหน้าฉันทันที
“แล้ววันนี้ มีเื่อะไรถึงได้เรียกมาหรือ?”
“ก็แค่อยากเห็นหน้ากันน่ะนะ”
“ใช่แล้วล่ะ นานๆทีมาเจอกันก็ไม่เลวหรอกนะฮ้า”
“ก็จริงนะ” ฉันยิ้มออกมา
อัลมาทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ ก่อนหันไปค้นกระเป๋าที่วางข้างๆ
“เห็นว่านิทรรศการศิลปะกำลังจะมาจัดขึ้นในเมืองนี้ เธอจะเข้าร่วมเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ?”
อัลมายื่นใบปลิวนิทรรศการมาให้ฉัน
เป็ใบปลิวที่มีภาพวงกลมและลูกบาศก์รวมกันเป็รูปร่างคนและกีต้า
ภาพศิลปะแบบคิวบิสม์สินะ…และท่าทางของคนนี่ น่าจะมาจากยุคสีฟ้าของปีกัสโซละมั้ง
“ก็…ยังไม่เริ่มเลย”
“เอ๋! นารุมิ แล้วจะทำทันหรือ?”
“นั่นน่ะสิฮ้า นารุมิจัง วาดรูปน่ะ มันใช้เวลามากเลยไม่ใช่หรือ?
“ก็ใช่ แต่…มันไม่ใช่ว่า จับพู่กันดินสอแล้วจะวาดได้ทันทีซะหน่อย การขีดเขียนลงบนผืนผ้าใบมันใช้มากกว่านั้นนะ”
ฉันยกแก้วกระต่ายขึ้นดื่ม
“อืม…เดี๊ยนก็เข้าใจดีนะฮ้า เพราะวงการแฟชั่นเอง ก็เป็ศิลปะเหมือนกัน ไอเดียมันไม่ใช่ว่าอยู่ๆจะมาง่ายๆซะด้วยสิ แต่ขืนชักช้าแบบนี้ จะส่งไม่ทันเอานะนารุมิ”
“ภาพที่จะวาดน่ะมีอยู่ในหัวแล้ว เพียงแต่…”
ฉันหยุดคิดไปครู่หนึ่ง
“เพียงแต่อะไรหรือ นารุมิ?”
“ช่างเถอะ มันเหลือแค่ลงมือวาดเท่านั้นแหละนะ ว่าแต่ อังเดรเองก็เถอะ ตัดชุดเดินแบบไปถึงไหนแล้วล่ะ?”
“พอดีคู่ต่อสู้ในคราวนี้ มันโหดหินมากเลยล่ะจ๊ะ เ้าหุ่นยนต์แฟชั่นดีไซเนอร์ที่ต้องแข่งด้วยเนี่ย…ยังเป็สไตล์ลิสต์ที่ติดอันดับต้นๆของโลกซะด้วย”
“หนักหนาเอาการเลยแฮะ ดีนะที่นิทรรศการในคราวนี้ มีแค่มนุษย์เท่านั้นที่เข้าร่วมได้”
“โฮะโฮะโฮะ เดี๊ยนไม่คิดจะแพ้หรอกนะนารุมิจัง จะแสดงให้เห็นถึงพลังของฉัน อังเดรผู้เลอโฉมคนนี้นี่เอง”
“แล้วอัลมาละ เป็ยังไงบ้าง?”
“ความจริง…ฉันเอง ก็ยังไปไม่ถึงไหนเหมือนกัน พอดีติดเกมออนไลน์กับเพื่อนน่ะนะ” อัลมาเอามือเกาหัว แหะ แหะ
“ระวังจะถลำลึกเกินไปนะฮ้า หลายๆคนเองก็ติดเกมและสิ่งบันเทิงในโลกเสมือน จนไม่คิดจะออกมาเลยนะอัลมาจัง”
“จะระวังค่ะ” อัลมาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนลูกสุนัขถูกดุ แล้วจับหลอดในแก้วโคล่าเย็นๆขึ้นดื่ม
“อ๊ะ! จริงด้วย…เพื่อนในเกมบอกฉันมาเื่หนึ่งด้วยแหละ”
“หืม?”
“เื่อะไรหรือฮ้า?” อังเดรหยิบกาแฟดำขึ้นดื่ม
“เื่ของ…รถไฟคาเฟ่ตอนกลางคืนน่ะสิ”
“รถไฟคาเฟ่ตอนกลางคืน?”
“ใช่ ได้ยินมาว่า เป็คาเฟ่ของกลุ่มคนประมาณ 1-2 คน พร้อมกับมาสคอตฉลามสีฟ้านุ่มฟูละ”
“มาสคอตฉลามนุ่มฟูหรือฮ้า? ฟังดูแปลกๆจังนะอัลมา”
“เขาว่ากันว่า เป็คาเฟ่ที่อร่อยมากเลยละ มีเมนูแปลกๆสวยสะดุดตาเต็มไปหมดเลยด้วย”
“แล้วร้านอยู่ที่ไหนกันล่ะ?”
“เห็นว่า…จะปรากฏขึ้นมาให้กับคนที่ถูกเลือกเท่านั้นน่ะนะ ไม่มีทำเลที่ตั้งแน่นอนซะด้วยสิ”
“ดูลึกลับชอบกลแฮะ แถมยังเลือกลูกค้าเองอีก ไม่ใช่ว่า จะจับคนไปแยกส่วนเหมือนในข่าวหรอกนะ”
“ไม่หรอกน่า…ไม่น่าใช่นะ”
“แล้วคาเฟ่นี่…คนหรือหุ่นยนต์เป็คนเปิดจ๊ะ?”
“น่าจะคนนะ…คาเฟ่ของหุ่นยนต์ส่วนใหญ่ ปิดหมดแล้วในตอนกลางคืน”
ก็จริง…ใน่กลางคืน ถ้าคนอยากกินอาหารล่ะก็ ส่วนใหญ่จะสั่งผ่านระบบออนไลน์กันทั้งนั้น แถมอีกอย่าง หุ่นยนต์จะเปิดร้านที่แน่นอนซะด้วยสิ
“คาเฟ่ลึกลับที่มนุษย์เป็คนเปิดงั้นหรือ…น่าสนใจดีนะ”
“ใช่ๆ เป็ข่าวลือที่ดังมากใน่นี้เลยละ”
“งั้นหรือ ก็เป็ข่าวดีสำหรับคนนี่นะ ถ้าได้ไป ก็คงดีน่ะสิ”
“ใช่ไหมแหละ แล้วก็นะ มีเื่…”
จากนั้นฉันก็นั่งคุยกับเพื่อนๆอีกสักพักใหญ่
——————————
“ถ้าอย่างนั้นไว้เจอใหม่กันนะ”
“เดี๋ยวไว้คราวหน้าจะเย็บหมวกสวยๆมาให้นะนารุมิจัง”
“อย่าลืมของฉันด้วยนะ”
“จ๊ะ ไม่ลืมหรอกอัลมาจัง ชุดแม็กซี่เดรสสีน้ำทะเลในหน้าร้อนนั่นน่ะ”
“อืม ขอบคุณมาก ถ้างั้นไว้เจอกันใหม่นะ อังเดร อัลมา”
ฉันโบกมือลาทั้งสองคนไป ทั้งสองคนกำลังจะกลับที่พักของตัวเอง
เสียงของเรือแกลเลียน*ลำใหญ่ พุ่งผ่านท้องฟ้ายามราตรีมา ประดับประดาด้วยปีกขนนกขนาดใหญ่สองข้างราวกลับหลุดมาจากโลกแฟนตาซี ลิฟต์แก้วขนาดใหญ่ลงมาจอดที่พื้น อังเดรขึ้นไปแล้วโบกมาลาฉันกับอัลมา
มือขวาคว้าไม้กวาดเครื่องกลหน้าร้าน กดปุ่มแล้วลอยขึ้นเหนือเข่า อัลมานั่งเอียงข้างแบบแม่มด ระบบลอยตัวทำงาน ค่อยๆขยับไปข้างหน้าด้วยสนามแม่เหล็กโลก พร้อมโบกมือลาฉันไปยังท้องฟ้าท่ามกลางหมู่ดาว
“โชคดี…”
ฉันเดินทอดน่องต่อไป ราตรีสว่างไสวด้วยแสงไฟนีออน บทเพลงเบาๆขับขาน กล่อมหัวใจด้วยทำนอง
ฉันไปหันมองฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เหมือนจะมีการจุดพลุ แต่มันเทศกาลอะไรกันนะ
นี่ฉันเอง ก็ลืมวันเวลาไปเหมือนกันแล้วสิ
แล้วผู้ที่เข้าร่วมนั่น…มันคนจริงๆหรือหุ่นยนต์กันแน่
ช่างเถอะ โลกมันเป็แบบนี้แหละ
——————————
*เรือแกลเลียน(Galleon) คือ เรือที่ทำมาจากไม้ขนาดใหญ่ มีเสากระโดงเรืออยู่ 3-4 เสา ท้ายเรือยกสูงเหมือนปราสาท มีไว้สำหรับขนสินสมบัติและของมูลค่าสูงเช่น ทองคำ อัญมณี และเป็ภาพจำของเรือโจรสลัดขนาดใหญ่ในภาพยนตร์
เดินเรียบริมน้ำไปตามทาง จนถึงตู้กดน้ำอัตโนมัติสีแดง สายตามองไปยังแผ่นโฮโลแกรมด้านหน้า
“นมอัลมอนด์อุ่น…”
ตึง ตึง ตึง กระป๋องใบหนึ่งร่วงลงมาตามสายพานในเครื่อง พร้อมแขนกลที่หยิบกระป๋องนมอัลมอนด์ แล้วยื่นมาให้ฉัน
ทันใดนั้นเอง…
“ขอโทษนะคะ ขอสอบถามทางหน่อยค่ะ ห้างสรรพสินค้าโอยโอย(OIOI)ไปทางไหนคะ?”
“สถานีดับเพลิงอยู่ทางโน้นค่ะ” ฉันชี้นิ้วและตอบกลับไปเช่นนั้น
“ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณพี่สาวเขาสิ”
“ขอบคุณมากฮะพี่สาว”
ฉันยืนมองหุ่นยนต์ที่เดินจากไปพร้อมจูงหุ่นยนต์เด็กเล็กในมือ
ฉันไม่รู้หรอก ว่าห้างสรรพสินค้านั้นอยู่ที่ไหน
สถานีดับเพลิงมีจริงไหม ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่พอมามองแบบนี้แล้ว ภาพของสองแม่ลูกหุ่นยนต์เดินไปด้วยกันท่าทียิ้มแย้ม ไปตามทางที่ฉันชี้มั่วๆนั่น
ดูไม่ออกเลยนะ…ว่าเป็หุ่นยนต์
ฉันลุกขึ้นดื่มนมอัลมอนด์ในกระป๋อง โยนกระป๋องทิ้งลงพื้น
กระป๋องค่อยๆร่วงลงมา แต่ก่อนจะถึงพื้น ตู้กดน้ำอัตโนมัติก็ส่งหุ่นยนต์สี่เหลี่ยมเล็กๆออกมาเก็บกระป๋องนั่น ก่อนจะตกพื้นด้วยซ้ำ
โลกมันอัตโนมัติเกินไปจนทำให้ฉันเสียนิสัย
หรือความจริงแล้ว…เป็ฉันเองที่นิสัยเสียมาั้แ่แรก
ฉันเคยแข่งขันวาดภาพกับหุ่นยนต์นะ ผู้ตัดสินคือ มนุษย์ ด้วยกัน
ภาพจากหุ่นยนต์นั่น พูดตามตรง…
ฉันแพ้ไม่เป็ท่าเลยแหละ
ภาพของหุ่นยนต์ เกิดการข้อมูลอันมหาศาลมากมายที่รวมกัน ภาพจากยุคก่อนและภาพใหม่ๆก็ถูกเปลี่ยนเป็ข้อมูลไป
จากนั้น มันก็วิเคราะห์
ความสวยความงาม
ความสนใจ
สายตาขุ์ที่จับจ้องไปยังจุดต่างๆของภาพ
การเคลื่อนไหวของใบหน้า สายตา แก้ม คิ้ว
เสียงหัวใจเต้น ความถี่ของการหายใจ ความดัน การปฏิสัมพันธ์ ท่าทาง
ตลอดจนขุดคุ้ยประวัติของกรรมการตัดสินว่า ชอบอะไร เกลียดสิ่งไหน แบบไหน อย่างไร รวมถึงความเชื่อ อติ ของคนๆนั้น
มันจับทุกสิ่งที่หาได้ มาแปลงเป็ข้อมูล
จากนั้น ก็สร้างภาพออกมา
ภาพ ที่เป็ที่ชื่นชอบอย่างแน่นอน
ภาพ ที่ไม่มีทางปฏิเสธได้
และ ภาพ ที่มนุษย์ไม่สามารถก้าวไปถึงได้
มันบดขยี้ทุกสิ่งที่เราเคยเชื่อมา และพยายามมา
มันสมบูรณ์แบบ
แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีคนที่ยังวาดรูปต่อไป ก็ยังมีคนที่ทำต่อไปเหมือนกับฉันนี่แหละ
ต่อให้มันเก่งแค่ไหน ก็ไม่ใช่เหตุผล ที่จะต้องล้มเลิกสักหน่อย
ดังนั้นแล้ว จึงมีหลายๆนิทรรศการ ที่ให้แค่มนุษย์เข้าร่วมเท่านั้น
เพื่อให้มนุษย์ด้วยกันเอง ได้เติมเต็มกันและกัน
มันน่ายินดีมากเลยนะ สำหรับโลกแบบนี้น่ะ โลกที่หุ่นยนต์ได้ทำทุกสิ่งได้แล้ว เราก็ปล่อยให้มันทำไป ส่วนพวกเราก็ทำในสิ่งที่อยากทำไป
วิ้วววฟิ้ววววว ตึ่ม! วิ้วววฟิ้ววววว ตึ่ม!
จากฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เสียงพลุมากมายถูกจุดขึ้นและดับสูญ หลงเหลือแต่เศษเสี้ยวของสีไว้กลางราตรี ก่อนจะถูกลบเลือนด้วยราตรีเช่นกัน
พลุมากมายหลายรูปร่าง หลากสีสันทั่วท้องฟ้า
ฉันยืนนิ่งมองพลุนั่นก่อนหยิบใบปลิวงานนิทรรศการออกมามอง
“ฉันต้องวาดภาพนี่นะ…”
สายลมพัดผ่านลากแสงสีของพลุไปตามเส้นทาง แต่มันช่าง…เลือนลางเหลือเกิน จนััไม่ได้
ตุบ เสียงชนเบาๆแล้วก็มีเสียง โพละ ดังออกมา
ฉันเผลอปล่อยมือจากใบปลิวงานนิทรรศการ
ใบปลิวลอยละล่องไปกับสายลมอันหนาวเหน็บและแสงสี ค่อยๆลับสายตาไปในความมืดมิดราวกลับถูกกลืนกิน
มันจะไปยังที่ใดกัน?
จะไปไกลแค่ไหน?
ไม่มีใครรู้…
ฉันรีบหันกลับไป เพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีอะไรมาชนข้างหลัง
แอปเปิ้ลแดงกลิ้งหลุนๆตามทางเดิน มะนาวเหลืองหล่นไปทั่ว แตงโมที่แตกออกอย่างน่าเวทนา
ฉันเห็นหุ่นยนต์…ไม่สิ นั่นมัน…
มนุษย์! แถมยังเป็เด็กน้อยผมสีแดง เด็กที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้
ในยุคที่มนุษย์สามารถยืดอายุขัยได้ไกลจนฉลามกรีนแลนด์ต้องอิจฉา
ในยุคที่เปลี่ยนแขนขาใหม่ได้ง่ายดายราวกับเปลี่ยนก๊อกน้ำจนดาวทะเลยังอาย
ในยุคที่เปลี่ยนอวัยวะภายในได้ไวกว่าแอกโซลอเติลสร้างปอดใหม่หลายพันเท่า
ในยุค…ที่มนุษย์ย้ายสมอง ซ่อมแซมความทรงจำ ความรู้สึกนึกคิดไปยังร่างอื่นได้โดยไม่มีปัญหา
เด็กน้อย…ที่เป็มนุษย์อย่างงั้นหรือ? เด็กน้อยคนล่าสุดที่ฉันได้เจอมา น่าจะราวๆ 10 ปีก่อนได้เลยนะ
“โอ๊ย…เจ็บ เจ็บ…” เด็กน้อยล้มลงกับพื้น ข้าวของกระจัดกระจายไปตามพื้นทางเดิน
“พะ พี่ขอโทษ”
“มะ ไม่เป็ไรค่ะพี่สาว…อาหวา! หวา! ผมไม้ตกพื้นหมดเลย แตงโมเองก็แตกแล้วด้วย แย่แล้ว แย่แล้ว”
แย่ละสิ ถึงเด็กคนนี้จะวิ่งมาชนฉันที่ยืนอยู่ แต่…ก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะ ที่ทำเด็กน้อยล้มลงไป
“เดี๋ยวพี่สาวช่วย”
“อะ อืม” เด็กน้อยยิ้มออกมาอย่างน่ารักสมวัย
ฉันช่วยเก็บผลไม้ที่ตกพื้นอยู่ บางผลก็มีรอยเปื้อน บางผลก็มีรอยบุบ
“แบบนี้…คงใช้ไม่ได้แล้ว”
“หืม อะไรหรือพี่สาว?” เด็กน้อยเอียงคอสงสัย
ฉันหยิบโทรศัพท์กดเรียกหาร้านผลไม้
“ขอแอปเปิ้ลและมะนาวเหลืองอย่างละ 1 กิโลกรัม แตงโม 1 ลูก ส่งมาหาฉัน”
[รับทราบ อีก 30 วินาที จะถึงที่หมาย]
“พี่สาวทำอะไรหรือ?”
“พี่จะเปลี่ยนผลไม้ให้น่ะ ผลไม้ที่ตกพื้นมันสกปรกไปหมดแล้ว”
[ถึงที่หมายแล้ว กรุณารับสินค้าของท่านด้วย]
“ว้าว! ไวจัง!”
“ยกตามฉันมา”
[รับทราบ]
หุ่นยนต์แยกตัวเองเป็สองส่วน ส่วนแรกบินกลับไปยังร้านค้าของมัน อีกส่วนเปลี่ยนสภาพเป็กล่องใบใหญ่ มีที่กั้นยื่นขึ้นเล็กน้อย้า แล้วลอยตามหลังฉันพร้อมถุงใส่ผลไม้ที่วางอยู่ข้างใน
และมีหุ่นยนต์อีกตัวหนึ่ง มาเก็บกวาดทำความสะอาดของที่ตกพื้น พวกมันสื่อสารกันอย่างรวดเร็ว และรู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อ
“บ้านอยู่ที่ไหนแหละ? เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“จริงหรือ?”
“อืม”
“เย่! ทางนี้ ทางนี้” รอยยิ้มปรากฏออกมา ผมแดงสะบัดอย่างร่าเริง
ฉันเดินเคียงข้างกับเด็กสาวผมแดงนี่ เสียงพลุค่อยๆเบาลง สีสันเริ่มหายไป จนเหลือแต่แสงไฟและแสงดาว
“นี่! นี่! พี่สาวชื่ออะไรหรือ?”
“นารุมิ - ทาคานาชิ นารุมิ แล้วเธอล่ะ?”
“โวย่า - โวย่า สตาร์เกซ”
“โวย่าหรือ? ชื่อไม่คุ้นหูเลยนะ”
“อืม โวย่า จากยานอวกาศวอยเอเจอร์ ยานที่ไปได้ไกลที่สุดของมนุษยชาติ สักวันหนูจะไปให้ไกลเหมือนมัน” โวย่าชูนิ้วขึ้น ชี้ไปยังดวงเหนือสีขาวนวลนั่น
“ตั้งเป้าหมายไว้สูงจังนะ”
“อือ! แล้วพี่นารุมิล่ะ? อยากจะเป็อะไรหรือ?”
“พี่เป็จิตรกรน่ะ”
“จิตรกร…?”
“หมายถึง คนที่สร้างสรรค์ผลงานทัศนศิลป์ เพื่อถ่ายทอดอารมณ์ ความรู้สึก ด้วยจินตนาการลงบนสองมิติ…”
กับเด็กแล้ว จะยากเกินไปหรือเปล่านะ
“อืม…พี่เป็นักวาดน่ะ”
“โอ้! พี่เป็นักวาดนี่เอง…” สายตาที่มองฉันมาอย่างชื่นชมนั่น บางทีก็แสบตาเหมือนกันนะ
“แสดงว่าพี่สาว ก็วาดรูปเหมือนบนบิลบอร์ดนั้นใช่ไหม?”
โวย่าชี้นิ้วไปยังบิลบอร์ดขนาดใหญ่
ฉันแหงนมองขึ้นไป สองมือกำแน่น หรี่ตาลงเล็กน้อย ฉันไม่พอใจที่ได้เห็นภาพนั้น
The Final Creation
ภาพจิตรกรรมฝาผนังแบบเฟรสโก ผสมเม็ดสีบดละเอียดเข้ากับน้ำ แล้ววาดลวดลายลงบนปูนเปียก
ภาพลักษณะท่าทางของมนุษย์หลากหลายอาชีพที่ฝั่งขวามือ ชายคนหนึ่งที่น่าจะเป็นักคณิตศาสตร์กำลังยื่นนิ้วชี้มา
แขนกลของหุ่นยนต์ที่จมอยู่ในคอมพิวเตอร์ แผงกลและเครื่องยนต์กลไกต่างๆที่ฝั่งซ้าย ก็ตอบรับด้วยการชี้นิ้วกลไกนั่นมาเป็ภาพศิลปะที่มีคล้ายกับ The Creation of Adam
ข้างใต้ภาพมีข้อความตัวอักษรวิ่งไปมาว่า
ขอขอบคุณมนุษย์ทุกท่าน เราจักรับใช้ท่านชั่วนิรันดร์
ก่อนจะตัดเป็ภาพของข่าว…
“อืม…ใช่ พี่เอง ก็วาดภาพแบบนั้นแหละ”
“คนที่วาดภาพแบบนั้นได้ จะต้องสุดยอดไปเลยเนอะพี่นารุมิ” โวย่าพูดออกมาอย่างเริงร่า
“อืม…”
ฉันหันหน้าไปยังหุ่นยนต์ที่นั่งดื่มกินในร้านอาหารก่อนจะหันกลับและเดินต่อไป
ตึก ตึก ตึก ฉันเดินคุยเล่นต่อไปกับเด็กน้อยคนนี้ เหมือนเด็กคนนี้จะยังไม่ค่อยรู้เื่อะไรเท่าไหร่ โรงเรียนภาคบังคับของ มนุษยชาติเอง ฉันก็จบมานานแล้วด้วยสิ จำไม่ได้แล้วว่ามีเรียนอะไรบ้าง แต่น่าจะมีวิชาการใช้งานหุ่นยนต์และปัญญาประดิษฐ์นะ
ช่างเถอะ…
107
