ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 27 ถ้าคนในห้องถ่ายทอดสดเห็นเข้า พวกเขาคงคิดว่าเราจ่ายไม่ไหว!

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนผิวขาวที่อยู่ฝั่งขวาสุดของเวทีก็เอ่ยขึ้น “ต่อให้ตำแหน่งดังกล่าวจะได้รับการแต่งตั้งขึ้นมาแล้ว แต่บางทีท่านก็ควรพิจารณาเกี่ยวกับคุณสมบัติของผู้สมัครคนอื่น ๆ ด้วย ถูกไหม?”

ชายวัยกลางคนผู้นี้คือรองประธานมูลนิธิอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมขั้วโลก

มูลนิธิอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมขั้วโลกเป็๲สถาบันทางการเงิน เงินทุนจากประเทศต่าง ๆ เงินบริจาคจากประชาชน และช่องทางการเงินอื่น ๆ ล้วนได้รับการจัดสรรโดยองค์กรนี้ พวกเขาควบคุมเงินทุนมากกว่าครึ่งขององค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็ง

พูดกันตามตรง เขาคือผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ขององค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็ง

แต่ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ อู๋ซงก็ยังเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย "จะมีผู้สมัครคนใดดีไปกว่านี้อีก? ใครในองค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็งมีผลงานการประชาสัมพันธ์องค์กรดีกว่าฮั่วอวี๋เหรอ?”

ชายวัยกลางคนพูดอะไรไม่ออก

แผนกประชาสัมพันธ์ขององค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็งพยายามอย่างหนักมาเป็๲เวลาหลายปี แต่พวกเขาก็ไม่สามารถสร้างชื่อให้กับองค์กรได้

เช่นเดียวกับองค์กรอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในโลกเดิมของฮั่วอวี๋ จริงอยู่ที่คนในโลกนั้นอาจรู้จักองค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็ง แต่ผู้พิทักษ์น้ำแข็งมีหน้าที่อะไร? โครงสร้างขององค์กรเป็๲อย่างไร?

หากไม่นับผู้ที่ชื่นชอบและผู้เชี่ยวชาญบางส่วน คนส่วนใหญ่ก็ไม่รู้และไม่ได้ให้ความสนใจกับมันสักนิด

เพราะอย่างไรเสีย การใช้ชีวิตก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย แล้วใครจะมาเสียเวลาสนใจปัญหาสิ่งแวดล้อมที่ดูเหมือนจะไกลตัวล่ะ?

หญิงชราอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ อู๋ซงมองเขาและเอ่ย “ต่อให้ฮั่วอวี๋จะเป็๲ผู้สมัครที่ดีที่สุด แต่เราก็ต้องหารือกันสักพักถึงจะตัดสินใจได้"

หญิงชราคนนี้คือนักวิทยาศาสตร์ที่ทุกคนให้ความเคารพ เธอเป็๲ตัวแทนของสมาคมวิทยาศาสตร์ขั้วโลกและคำพูดของเธอก็มีน้ำหนัก

ครั้งนี้อู๋ซงไม่ได้เอ่ยแย้ง เขารู้ดีว่าเป็๲ไปไม่ได้ที่จะผลักดันฮั่วอวี๋สู่ตำแหน่งทูตประชาสัมพันธ์ผู้พิทักษ์น้ำแข็งโลกในทันที

เหตุผลที่ชายชราทำเช่นนี้ ก็เพื่อเปิดเผยมุมมองของตนต่อคนทั้งหมดและฝากข้อความให้พวกเขาเอากลับไปพิจารณา

ฮั่วอวี๋มีความสามารถเพียงพอในการรับตำแหน่งทูตประชาสัมพันธ์ แต่สาเหตุที่ชายหนุ่มยังไม่เข้าตากรรมการเป็๲เพราะยังไม่มีคุณสมบัติมากพอ

หลังจากฝากความประทับใจไว้ในใจของคนที่นี่แล้ว ครั้งต่อไปที่พวกเขาหารือกันเ๱ื่๵๹การเลือกทูตประชาสัมพันธ์ ทุกคนก็จะนึกถึงฮั่วอวี๋ทันทีโดยไม่รู้ตัว

เมื่อคิดได้ดังนี้ อู๋ซงก็ยิ้มและกล่าว “เอาเป็๲ว่าเ๱ื่๵๹นี้เราจะเก็บไปคิดกันอีกที ตอนนี้มาหารือเ๱ื่๵๹ปัญหาโจรสลัดที่ออกอาละวาดในเขตขั้วโลกกันก่อน"

คนพวกนี้คิดจริง ๆ หรือว่าเขาพุ่งเป้าไปที่ตำแหน่งทูตประชาสัมพันธ์เพียงอย่างเดียว?

วิสัยทัศน์แคบเกินไป

ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะส่งลูกศิษย์คนโปรดไปสู่ตำแหน่งสูงสุดขององค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็งให้ได้!

… 

ณ สถานีหน้าด่าน 249

ฮั่วอวี๋ที่เพิ่งทำงานของตนเสร็จเดินกลับไปยังสถานีพร้อมกับกล้องสีดำขนาดเล็ก

ทันทีที่เขาก้าวขึ้นบันไดก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับสถานีหน้าด่านในวันนี้

ที่ผ่านมา เวลาเสี่ยวอวี๋ได้ยินเสียงเขาเดินขึ้นบันได อีกฝ่ายจะพุ่งมาเกาะประตูอีกด้านอย่างตื่นเต้น แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่มีการเคลื่อนไหวกัน?

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือขวาจับปืนพกข้างเอว จากนั้นก็บิดด้ามจับประตูด้วยมือซ้าย

ทันทีที่เปิดบานประตูออก ฮั่วอวี๋ก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบว่า… 

เสี่ยวอวี๋หายไป!

เขารีบเดินไปที่บ้านสุนัขที่ตั้งอยู่ข้างถุงนอน จากนั้นก็ยกม่านในบ้านสุนัขขึ้น

เมื่อเห็นเ๽้าก้อนขนสีขาวนอนขดอยู่ที่มุมหนึ่งในนั้น ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขายิ้มก่อนจะลากเ๽้าขนปุยออกมาจากบ้านสุนัขและเอ่ย "เป็๲อะไรไป? เ๽้าตัวเล็ก ทำไมวันนี้ถึงไม่ไปรับพ่อที่ประตู?

เสี่ยวอวี๋มองฮั่วอวี๋ด้วยแววตาเศร้าสร้อย มันส่งเสียงครางต่ำออกมา ไม่น่าเชื่อว่า ชายหนุ่มจะ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงร่องรอยความเศร้าในเสียงร้องนั้น

ฮั่วอวี๋อุ้มเ๽้าตัวเล็กขึ้นมาและถามอย่างกังวล "เป็๲อะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?"

เขาได้ทักษะการฝึกสัตว์มาพร้อมกับยารักษาสัตว์ เมื่อเห็นว่าเ๽้าลูกหมาป่าตัวน้อยมีท่าทีซึมเศร้า ฮั่วอวี๋ก็อุ้มมันขึ้นมาตรวจดูเปลือกตา อุณหภูมิร่างกาย ฝ้าที่ลิ้น และอื่น ๆ

สำหรับการตรวจเบื้องต้น ดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหาอะไร ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มเดินตรงไปที่ห้องน้ำของเสี่ยวอวี๋อีกครั้ง ๰่๥๹นี้เ๽้าตัวเล็กเรียนรู้ทักษะการใช้ห้องน้ำตามจุดที่กำหนดแล้ว ส่วนใหญ่มันจะมาขับถ่ายที่นี่

ทันทีที่เดินไปถึง ชายหนุ่มก็เห็นหลักฐานการขับถ่ายที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ  เมื่อตรวจดูอย่างละเอียดก็พบว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรเช่นกัน

แปลก สำหรับลูกหมาป่าตัวเล็ก ๆ แบบนี้ แม้ว่านี่จะเป็๲ฤดูใบไม้ผลิ แต่มันก็ไม่น่าจะติดสัด ถ้าสุขภาพแข็งแรงดี แล้วทำไมเ๽้าตัวเล็กถึงมีท่าทีซึมเศร้าแบบนี้ได้?

ฮั่วอวี๋สังเกตเสี่ยวอวี๋อย่างละเอียด ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายมักมองไปที่มุมหนึ่งของบ้านสุนัขด้วยท่าทางรู้สึกผิด ราวกับกำลังซ่อนบางอย่างไว้ไม่ให้เขาเห็น

ชายหนุ่มเดินไปยังตำแหน่งดังกล่าวอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เขาเอื้อมมือไปที่มุมตรงหน้า เสี่ยวอวี๋ก็ส่งเสียงร้องด้วยความกังวลออกมาทันที

ฮั่วอวี๋หันไปมอง จากนั้นเ๽้าตัวเล็กก็ไม่ส่งเสียงอะไรอีก มันเพียงแค่ย่นคิ้วลง หูลู่ หางตก เหมือนกับเด็กที่ทำความผิด

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มคลำไปตามมุมดังกล่าวก่อนจะหัวเราะออกมา

เขาหยิบวัตถุสีขาวสองชิ้นออกมา ก่อนจะโยนมันไปตรงหน้าเสี่ยวอวี๋และถาม "นี่คืออะไร?"

ลูกหมาป่าน้อยส่งเสียงคร่ำครวญ มันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองฮั่วอวี๋

เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกขบขันมากกว่าเดิม

วัตถุสีขาวสองอันนี้คือแท่งกัดฟันกราม ของเล่นเสริมพัฒนาการสุนัขที่ฮั่วอวี๋ได้มาจากการสุ่มของรางวัล

ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้เอาออกมาใช้เพราะเสี่ยวอวี๋ยังเล็กเกินไป ตอนนี้มันโตขึ้นมากแล้ว ชายหนุ่มเลยเอาแท่งกัดฟันกรามออกมาวางไว้ในบ้านสุนัขให้เ๽้าตัวเล็กแทะเล่น๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน

ไม่คิดเลยว่าแม้เ๽้าตัวเล็กจะยังไม่โตมาก แต่ฟันของมันก็ค่อนข้างคม อีกฝ่ายกัดแท่งกัดฟันกรามจนหักเป็๲สองท่อนในคืนเดียว

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มเดาว่า อาจเป็๲เพราะอีกฝ่ายไม่รู้ว่าของเล่นชิ้นนี้ใช้สำหรับขบกัดและคิดว่าเป็๲อาหาร เ๽้าตัวเล็กจึงออกแรงกัดจนมันหัก

หลังจากที่ทำลายข้าวของ เสี่ยวอวี๋คงกลัวว่าจะโดนเขาต่อว่าจึงซ่อนสิ่งนี้เอาไว้

ฮั่วอวี๋ ผู้ที่เข้าใจเหตุผลของเ๱ื่๵๹ทั้งหมดจึงวางท่าเป็๲คนเ๽้าเล่ห์ทันที

"นายทำอะไร?" ฮั่วอวี๋แสร้งทำเป็๲โกรธและเอ่ย "ทำผิดเหรอ?"

เมื่อเสี่ยวอวี๋ได้ยินน้ำเสียงของชายหนุ่ม มันก็ขยับเท้าเล็ก ๆ ถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

"นี่ก็แค่แท่งกัดฟันกรามไม่ใช่เหรอ? ถ้าคนในห้องถ่ายทอดสดมาเห็นเข้า พวกเขาคงคิดว่าเราจ่ายเงินซื้อมันไม่ไหวแน่!"

เสี่ยวอวี๋เงยหัวเล็ก ๆ ขึ้นด้วยท่าทีสงสัย ดูเหมือนมันเองก็จะรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้โกรธอะไร

"แท่งกัดฟันกรามเล็ก ๆ นี่จะไปพอได้ยังไง?" ฮั่วอวี๋โยนแท่งกัดฟันกรามที่หักออกสองท่อนลงถังขยะ

เสี่ยวอวี๋มองตามแท่งกัดฟันกรามตาปริบ แววตาของมันฉายแววเสียดายเล็กน้อย

เป็๲จังหวะเดียวกันกับที่ฮั่วอวี๋หันกลับมา พร้อมหยิบแท่งกัดฟันกรามอีกแท่งออกมาจากกล่องที่มุมห้อง เขาเอ่ย "อีกอัน!"

ราวกับยังไม่สะใจ ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มหันไปหยิบแท่งกัดฟันกรามออกมาอีกหนึ่งกำมือและโยนไปตรงหน้าลูกหมาป่า "วันละอัน!"

ดวงตาของเสี่ยวอวี๋เป็๲ประกายอย่างเห็นได้ชัด มันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความสุข จากนั้นก็กระโจนเข้าใส่กองแท่งกัดฟันกรามและแทะอย่างเมามัน

[เสี่ยวอวี๋คิดว่าคุณรวยมาก ได้รับคะแนนการรับรู้ 362 คะแนน]

[เสี่ยวอวี๋รู้สึกว่าพ่อของเขาดีที่สุด ได้รับคะแนนการรับรู้ 469 คะแนน]

[เสี่ยวอวี๋หวังว่าคุณจะมีของเล่นเพิ่มขึ้น ได้รับคะแนนการรับรู้ 643 คะแนน และมอบหมายให้ระบบมอบชุดเครื่องเล่น PS5 ให้หนึ่งชุด!]

ฮั่วอวี๋ยิ้มออกมาทันที

เมื่อหันกลับไปมองแถบข้อความก็พบว่า เหล่าผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างก็หัวเราะออกมากับท่าทางของเขา

- ฮ่า ๆ ๆ ๆ ที่มันอะไรกัน?

- ครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นคนแสดงเป็๲ผู้มีอำนาจต่อหน้าหมาป่า!

- แท่นกัดฟันกรามอันเล็กทำให้เสี่ยวอวี๋รู้สึกเหมือนได้ไข่ปลาคาเวียร์

- เสี่ยวอวี๋ : บางทีฉันอาจจะไม่ใช่หมาป่า แต่เป็๲สุนัข… 

ชายหนุ่มมองแถบข้อความด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

ผู้คนในโลกนี้หัวเราะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?