หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 133 ความกล้าหาญของเด็กหนุ่ม

“แย่แล้วขอรับ แย่แล้ว!! เกิดเรื่องกับท่านผู้นำเผ่าแล้วขอรับ!!” เสียงร้องของสมาชิกเผ่าม้าแคระร้องดังลั่นขึ้นในความมืด ปลุกให้ผู้คนที่ยังหลับใหลตื่นกันขึ้นมา

ชายชราผู้หนึ่งที่ทำหน้าที่เป็นผู้อาวุโส และเป็นที่ปรึกษาให้แก่ผู้นำเผ่าม้าแคระลุกขึ้นมา เขาถือไม้เท้าที่มีสัญลักษณ์ของตัวแทนเผ่าระดับสูงและสั่งให้ทุกคนที่มารวมตัวกันด้วยความตื่นตระหนกเงียบเสียงลง

“พูดมา เกิดอันใดขึ้นกันแน่” น้ำเสียงที่แหบพร่าแต่ยังทรงพลังทำให้ผู้ร้องเสียงดังก่อนหน้านี้รีบวิ่งเข้ามาแทบเท้าของเขา

“ท่านผู้อาวุโส แย่แล้วขอรับ ท่านผู้นำถูกพวกกองทัพของอาณาจักรเซินจับตัวไปแล้ว”

“อะไร?”

“อะไรนะ!!”

“เกิดเรื่องนี้ขึ้นได้อย่างไร ท่านผู้นำเผ่าถูกจับได้อย่างไร พวกคนอาณาจักรเซินบุกรุกเข้ามาถึงที่นี่เลยหรือ? พวกมันไม่คิดเกรงกลัวสัญญาเลยหรือ?” เสียงของผู้คนต่างก็แสดงออกถึงความตกใจกันทั้งนั้น พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้นำเผ่าของตนเองจะถูกจับไปได้ ไม่ใช่ว่าพวกอาณาจักรเซินเป็นพวกรักหน้าตาของตนเองหรอกหรือ? เช่นนั้นทำไมจึงเป็นฝ่ายกล้าผิดสัญญาก่อนได้

อาณาจักรเซินกล้าผิดสัญญาที่มอบให้ต่อเผ่าพันธุ์เล็กๆเช่นนี้ ดูเผินๆแล้วไม่ควรจะเป็นปัญหาอะไรสำหรับพวกเขา เพราะอย่างไรเผ่าม้าแคระก็เป็นเพียงเผ่าขนาดเล็ก จะถูกบดขยี้เมื่อไรก็ย่อมได้ แต่...ปัญหาเล็กๆนี้จะทำให้เผ่าพันธุ์อื่นๆใต้การดูแลของอาณาจักรเซินตื่นตัว

มีเผ่าพันธุ์มากมายเท่าไรที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอาณาจักรเซินโดยตรง เพียงอยู่ในสัญญาสงบศึกต่อกัน ถ้าเผ่าม้าแคระยังถูกทำลายสัญญาได้ เช่นนั้นเผ่าอื่นๆก็ต้องใคร่ครวญดูแล้วว่าจะปล่อยไปเช่นนี้แล้วรอวันที่ตนเองถูกหักหลัง หรือจะร่วมมือกันต่อสู้เป็นตายกับคนของอาณาจักรเซิน

แน่นอนว่าเผ่าพันธุ์เล็กๆเช่นพวกเขานั้น เมื่อรวมตัวกันย่อมสร้างปัญหาได้มากมายแน่นอน อาณาจักรเซินจะต้องลุกเป็นไฟ ซึ่งพวกมันไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น

ที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนั้นมาตลอดไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมครั้งนี้พวกเขาจึงกล้าลงมือกันเล่า!

“ผู้นำเผ่าอยู่ที่ไหน” ชายชราไม่เหมือนกับทุกคน เขาหรี่ตาลงและเหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ ผู้รายงานก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะตอบกลับ

“ท่านผู้นำเผ่าอยู่ที่หมู่บ้านในหุบเขาขอรับ”

“เขาไปทำอันใดที่นั่น หรือว่า...ต้องการหาผู้รักษาให้บุตรชายหรือ?” ราวกับถูกมองจุดประสงค์ทั้งหมดออก เสียงของชายที่มาแจ้งข่าวเงียบไปทันที

ชายชราแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง ทั้งๆที่เขาบอกให้เจ้าตัวใจเย็นให้มากขึ้นแล้วแท้ๆ ฉายาแม่ทัพปีศาจนั้นไม่ใช่จะได้มาง่ายๆ ลำพังเขาคนเดียวสามารถพากองทัพหยุดยั้งสงครามทั้งหมด ทั้งยังยึดเอาเมืองสำคัญๆมาเพิ่มได้ด้วย นี่ใช่คนธรรมดาที่จะพลาดท่าง่ายๆหรือ?

“คิดทำการโง่เขลาเกินไปแล้ว!” ผู้อาวุโสที่มีฐานะมากที่สุดในเผ่าตอนนี้คำรามออกมาอย่างไม่พอใจ คราวนี้ทุกคนจึงเข้าใจเสียทีว่าเหตุทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะอันใดกันแน่

หากเป็นผู้นำเผ่าของพวกเขาที่บุกรุกไปยังหมู่บ้านกลางหุบเขา เช่นนั้นคนที่จะกลายเป็นผู้จุดชนวนสงครามก่อนก็ไม่ใช่คนของกองทัพแล้ว แต่เป็นพวกเขาต่างหากที่ผิดสัญญาก่อน

ท่านผู้นำเผ่ากระทำการเช่นนี้ ไม่ได้คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาเลย ทุกคนมีความโกรธและเกลียดชังพวกอาณาจักรเซินที่ทำให้ท่านเทพพยากรณ์ของพวกเขาต้องจากไป กระนั้น....การที่พวกเขาเป็นฝ่ายทำผิดสัญญาก่อน ก็มีแต่จะทำให้พวกอาณาจักรเซินมีข้ออ้างที่จะทำลายพวกเขาเท่านั้น

“ท่านผู้อาวุโส ขอให้ข้าได้เป็นคนไปรับผิดชอบด้วยเถอะขอรับ” ในขณะที่ทุกคนกำลังหวาดหวั่น แม้แต่ผู้อาวุโสก็ยังคิดที่จะออกคำสั่งปิดเผ่าม้าแคระ เตรียมการป้องกันระดับสูงอยู่นั้น เสียงแหบพร่าของเด็กรุ่นเยาว์ก็ดังขึ้น

ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขา บ่งบอกว่าก่อนหน้านี้เป็นคนที่แข็งแกร่งมากเพียงใด แขนและหลังของเขามีร่องรอยของการต่อสู้อันมีเกียรติ เขาเคยกระทั่งสังหารหมีตัวใหญ่ได้ด้วยกำลังของตนเองด้วยซ้ำ บุรุษผู้นี้แหละที่จะกลายเป็นว่าที่ผู้นำเผ่าของพวกเขา น่าเสียดาย....ตอนนี้คนเริ่มที่จะเสียกำลังไปแล้ว พิษจากแมลงทำให้เขาแทบจะเหมือนคนไร้ค่า ซึ่งแท้จริงแล้วเขาก็คือสาเหตุที่ทำให้ผู้นำเผ่าร้อนรนจนลงมือเช่นนั้น

เพื่อบุตรชายแล้ว บิดาย่อมเอาชีวิตของตนเองไปทิ้งได้ คำกล่าวนี้ไม่เคยเกินจริงเลย

“เจ้าไปจะทำอันใดได้” ชายชราตำหนิ

“ต่อให้ข้าอยู่ ข้าก็ทำอันใดไม่ได้อยู่ดีขอรับ ข้าคงจะกลายเป็นเพียงตัวถ่วงให้เผ่าแล้วก็รอวันตายเท่านั้น สู้ให้ข้าได้ลองร้องขอความเมตตาจากพวกอาณาจักรเซิน พวกเขาอาจจะเข้าใจแล้วปล่อยให้บิดาของข้ากลับมา...”

“เหลวไหล!! เจ้ายังคิดเชื่อถือคนของอาณาจักรเซินอยู่อีกหรือ?”

“ข้าอาจจะไม่เชื่อใจคนของอาณาจักรเซินขอรับ แต่...ข้าคิดว่าในฐานะนักรบ ท่านแม่ทัพปีศาจผู้นั้นอาจจะไม่เหมือนกับพวกที่ลงมือต่อพวกเขาลับหลังเหล่านั้น...” เพราะตัวเขาเองก็เชื่อถือในจิตวิญญาณของนักรบเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าคนที่สามารถทุ่มเทกำลังของตนเองเพื่อปกป้องคนอื่นได้ ย่อมไม่ใช่พวกสวะ

เขารู้ว่ามารดาของตนเองต้องยอมจบชีวิตเพราะคนของอาณาจักรเซิน แต่คนเหล่านั้นลงมืออย่างลับๆอยู่ข้างหลัง เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกขี้ขลาดตาขาว เขาไม่เชื่อว่าแม่ทัพใหญ่ผู้เก่งกาจ ซึ่งไม่ได้รับอำนาจแม่ทัพกลับยังสามารถเอาชนะศึกครานี้ของอาณาจักรเซินมาได้ ไม่สมควรเป็นคนเช่นเดียวกันแบบนั้น

 ผู้อาวุโสของเผ่าส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ ไม่ว่าจะคิดเช่นไร คราวนี้เป็นพวกเขาที่พลาดท่าก่อน ต่อให้เป็นแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรเซินที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรม อีกฝ่ายก็ต้องเลือกอาณาจักรเซินมาก่อน

ที่ผ่านมา เพื่อแก้แค้นคนที่ทำร้ายเทพพยากรณ์ เผ่าม้าแคระลงมืออย่างไรบ้างกับชาวบ้านของอาณาจักรเซินในหุบเขา ด้วยการลงมือที่รุนแรงและเป็นปรปักษ์กันมาตลอดเช่นนี้ แม่ทัพของอาณาจักรเซินสมควรใช้โอกาสนี้เพื่อทำลายเผ่าม้าแคระของพวกเขาให้สิ้นซาก

ขนาดเขายังคิดเช่นนั้นเลย ถ้าเป็นฝ่ายกลับกัน เขาจะต้องทำลายพวกที่เป็นเหมือนหอกข้างแคร่ออกไปให้หมด แล้วถ้าเป็นอีกฝ่ายซึ่งได้เปรียบทุกทาง จะยอมเสียโอกาสเหล่านี้ไปหรือ?

“ข้ารู้ว่าท่านคิดเช่นไร แต่...ข้าพ่อลูกมีชะตากรรมเป็นตายเท่ากันในตอนนี้ ดังนั้นแทนที่จะให้ข้านอนรอความตายที่นี่ ข้าขอเสี่ยงทำเพื่อเผ่าอีกสักครั้งเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ อย่างน้อยๆ....ข้าก็จะได้ตายอย่างวีรบุรุษ” คำนี้ของเด็กหนุ่มทำให้ทุกคนในเผ่าสะอึก

ก่อนหน้านี้ที่อีกฝ่ายยังแข็งแรงดี ทุกคนต่างยกย่องเขา เรียกเขาว่าผู้นำเผ่าตัวน้อย ทว่าหลังจากที่เขาได้รับพิษกลับมาและดูแลตนเองไม่ได้ แถมยังต้องลำบากคนในเผ่าช่วยดูแล ตามหาสมุนไพรดีๆมากมายมาใช้ ลับหลังชายหนุ่มก็ถูกเรียกใหม่ กลายเป็นตัวภาระของเผ่าแทน

วันนี้ ไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดออกมาราวกับรู้ว่าทุกคนคิดเช่นไร ซึ่งตัวเขาไม่ต้องการที่จะถูกมองว่าเป็นเพียงตัวถ่วงของเผ่าจนกระทั่งเวลาตาย การแสดงออกเช่นนี้ทำให้หลายคนรู้สึกผิดอยู่บ้าง

“ท่านผู้อาวุโส” คนถามย้ำอีกครั้ง ชายชราถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับ

“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ไปเสีย” เขาโบกมือ ก่อนจะหันไปสั่งต่อทุกคน

“เตรียมการป้องกันระดับสูง หน่วยลาดตระเวนตรวจสอบอยู่รอบๆ เห็นผู้ใดเข้ามาในพื้นที่แม้เพียงคนเดียวก็ต้องรีบแจ้ง พวกเราแม้จะเป็นเผ่าพันธุ์เล็กๆ แต่จะไม่ยอมให้อาณาจักรเซินลงมือได้โดยง่าย”

“ขอรับท่านผู้อาวุโส!!”

“จะรีบดำเนินการเดี๋ยวนี้ขอรับ!!”

“พวกเราจะต้องฆ่าพวกอาณาจักรเซินให้ได้มากขึ้น!!”

เสียงตะโกนให้กำลังใจกันเองผ่านความมืดดังขึ้น สมาชิกของเผ่าม้าแคระรีบเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีหลังจากที่ผู้นำเผ่าถูกจับตัวไป

แน่นอนว่าสิ่งที่พวกเขาคิดนั้น ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสิ้นเชิง...หัวหน้าเผ่าม้าแคระยังถูกมัดตัวไว้ แต่หวงซีเฉิงและทหารคนอื่นๆไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย เป็นสิ่งที่ทำให้หัวหน้าเผ่าม้าแคระรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

“ไอ้พวกอาณาจักรเซิน พวกเจ้าวางแผนการใดไว้กันแน่ เหตุใดจึงไม่ลงมือสังหารข้าเสียเล่า!!” ผู้นำเผ่าตะโกนออกมาอย่างต่อเนื่อง และตอนนี้จะสังเกตเห็นได้ว่าเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบแห้งไปเสียแล้ว

“.............” หวงซีเฉิงไม่ได้สนใจ เขามองดูหลี่ชิงหมินที่กำลังอ่านตำราฆ่าเวลาอยู่อย่างสบายใจ และรู้สึกเพลิดเพลินไปกับภาพที่เห็นนั้นด้วย

“ไอ้พวกสารเลว พวกแกต้องการอันใดกันแน่ อย่าคิดว่าพวกข้าเผ่าม้าแคระจะหลงกล พวกข้าน่ะ...บลาๆ” ผู้นำเผ่าพยายามจะกระตุ้นโทสะของคน แต่ก็เหมือนกับว่าต่อยหมัดเต็มแรงแล้วกระทบกับปุยนุ่นเท่านั้น ความรู้สึกเหมือนว่าหน้าจะคะมำเช่นนี้ค่อยๆทำให้เขารู้สึกอับอายมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว

สมาชิกในเผ่าม้าแคระที่ถูกจับมาด้วยเงียบกริบ นอกจากเสียงของผู้นำเผ่าแล้วก็มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาเท่านั้นที่ดังออกมา ทหารของอาณาจักรเซินไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยืนคุมพวกเขาอยู่ไกลพร้อมกับอาวุธในมือ ถ้าพวกเขากล้าขยับก่อความวุ่นวาย ปลายดาบเหล่านั้นก็คงจะพร้อมแทงมาที่คอของพวกเขาจนตาย

เวลาผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง ที่ชายป่าติดกับหมู่บ้านก็ปรากฏคนสองคนเดินออกมา ทหารของอาณาจักรเซินควบคุมตัวของเขาเอาไว้ เดิมทีทหารเผ่าม้าแคระคิดว่าเป็นคนที่หนีรอดไปได้แต่ถูกจับระหว่างทาง ทว่าเมื่อพวกเขาได้เห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดเจนมากขึ้น ปากของพวกเขาก็อ้ากว้างแล้วรีบมองไปยังผู้นำเผ่าทันที

“เจ้า...เหตุใดจึงมาที่นี่!!” เสียงแหบแห้งของผู้นำเผ่าเปลี่ยนไปทันที จากที่มีเพียงความโกรธเกรี้ยว บัดนี้มีร่องรอยของความกังวลปรากฏให้ได้เห็น

“ท่านพ่อ ข้ามาที่นี่เพื่อที่จะชี้แจงต่อท่านแม่ทัพของอาณาจักรเซินขอรับ”

“เจ้ารีบกลับไปเสีย เจ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”

“จะไม่เกี่ยวได้อย่างไรขอรับ ไม่ใช่ว่าท่านใจร้อนมาที่นี่ก็เพราะต้องการช่วยเหลือข้าหรือ?” ชายหนุ่มส่ายหน้าไม่ยินยอม แม้ว่าเขาจะต้องถูกดุด่าโดยบิดาของตนเอง แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้บิดาต้องรับผิดเพียงลำพัง

ในเมื่อต้นเหตุทั้งหมดอยู่ที่เขา เช่นนั้นก็ให้เขารับผิดชอบร่วมด้วยเถอะ

“เจ้ากล่าวไร้สาระ นี่คือความคิดของข้าเอง เจ้าไสหัวกลับไปเสีย!! ท่านผู้อาวุโสปล่อยให้เจ้าออกมาได้อย่างไรกัน กลับไปเดี๋ยวนี้” เขาโกรธจนปากกระตุก ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าเด็กแสบคนนี้ยังสามารถออกมาทำให้เขากังวลได้ ไม่ใช่ว่าสมควรจะรอเขาอยู่ที่เผ่าหรอกหรือ?

“ท่านพ่อ ท่านคิดว่าข้ากลับไปแล้วจะปลอดภัยหรือขอรับ ตอนนี้เผ่าม้าแคระกลายเป็นผู้ผิดสัญญาต่ออาณาจักรเซิน พวกเขามีสิทธิที่จะสังหารทุกคนในเผ่าของพวกเราทั้งหมดด้วยซ้ำ ต่อให้ข้ามุดหัวซ่อนตัว สุดท้ายแล้วก็ไม่รอดอยู่ดี”

“ดังนั้นแทนที่จะนอนรอความตายที่เผ่า ข้าต้องการจะขอโอกาสต่อท่านแม่ทัพใหญ่อาณาจักรเซิน ข้าเชื่อว่าในฐานะนักรบเช่นเดียวกัน ท่านจะต้องเข้าใจคำขอนี้อย่างแน่นอน” 

ชายหนุ่มมองไปยังท่านแม่ทัพใหญ่ที่นั่งอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่อยากเชื่อว่าคนที่อายุไม่ต่างจากเขาผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรเซิน ทว่าออร่าที่ปล่อยออกมาจากอีกฝ่ายก็ชัดเจนว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งขนาดไหน ดังนั้น...ชายหนุ่มจึงค่อยๆนั่งลง คุกเข่าต่อหน้าของเขา

“เจ้า!!” 

บิดาของเขาไม่อยากจะเชื่อ ขนาดตนเองสั่งสอนเจ้าบุตรชายคนนี้ ทั้งยังเคยทุบตีเพื่อให้เขาคุกเข่าขอโทษ ทว่า...บุตรชายของเขาเป็นพวกหัวรั้น กล่าวว่าจะยอมถูกตีจนตายดีกว่าคุกเข่าให้แก่บิดา วันนี้คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเด็กสารเลวตัวน้อยนี้ กลับนั่งคุกเข่าต่อหน้าของผู้อื่นได้อย่างง่ายดาย!

“ท่านแม่ทัพใหญ่ บิดาของข้าไม่ได้เจตนาร้ายต่อคนของท่านขอรับ ที่เขาต้องการจับผู้รักษาไปที่เผ่า ทั้งหมดนี้เพราะต้องการช่วยเหลือข้าที่ได้รับพิษแมลงก็เท่านั้น”

“ขอท่านโปรดเมตตา หากต้องการสั่งสอนคนผิด อย่างนั้นก็ช่วยลงโทษข้าที่เป็นตัวปัญหา ปล่อยทหารและบิดาของข้ากลับไปยังเผ่าม้าแคระด้วยขอรับ แน่นอนว่าข้าเข้าใจ...หากท่านต้องการหัวของผู้นำเผ่าเพื่อที่จะป่าวประกาศเตือนไม่ให้เผ่าม้าแคระของพวกเราบังอาจทำเรื่องเช่นนี้อีก อย่างนั้น...ท่านก็เอาหัวข้าสองพ่อลูกไปได้เลย ปล่อยคนอื่นๆในเผ่าม้าแคระไปเถอะขอรับ”

ชายหนุ่มผู้นี้เข้มแข็งอย่างมาก เขามาที่นี่เพื่อมาตาย และยังบอกให้สังหารบิดาของตนเองตกตายไปด้วย นี่เป็นเพราะเขาเข้าใจดีเกี่ยวกับสถานการณ์ของความขัดแย้ง ตัวเขาเหมาะสมแล้วที่จะถูกเรียกว่า “ว่าที่ผู้นำเผ่าคนต่อไป” ทั้งนี้เป็นเพราะความเข้าใจของเขาที่ยอดเยี่ยม

หวงซีเฉิงเลิกคิ้วมองอย่างสนใจ ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายมีฐานะเป็นคนของเผ่าม้าแคระ เขาอาจจะเรียกตัวให้ทางนี้มาเป็นทหารของอาณาจักรเซิน แล้วมอบตำแหน่งรองแม่ทัพใหญ่ หรือตำแหน่งแม่ทัพประจำเมืองให้ก็ได้

………………………………