กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]

เช้าวันต่อมา
น็อกสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัว เหมือนคนแฮงค์ [สงสัยดื่มหนักไป...ไม่ใช่โว้ยยย] ก่อนจะพยายามลุกขึ้น ก็พบว่าร่างกายของเขายังหนักอึ้งจากแหวนแรงโน้มถ่วงอยู่ น็อกสาดส่องสายตาไปทั่วทั้งห้อง ก่อนจะหยุดไปมองที่นาฬิกา 13.20 น. ก่อนจะสะดุ้งตกใจ แล้วสบถอย่างหัวเสีย
"เชรี้ยยยย!!! บ่ายโมงกว่าแล้ว ทำไมไม่มีคนมาปลุกฟร่ะวันนี้"
ก่อนจะรีบกระเสือกกระสนลงมาด้านล่าง แต่กลับพบว่าพ่อ แม่ ลิลลี่ ยังคงนั่งบ่มเพาะพลังอยู่ เขาเลยลองทดสอบใช้ทักษะ เบิกเนตรราชันย์ ตรวจสอบดูข้อมูลคนในครอบครัว
ข้อมูลส่วนตัว ชื่อ ศักดิ์ชาย ทรัพย์ทวี [พ่อ] ชื่อเล่น ศักดิ์ อายุ 58 สถานะ ปกติ ค่าสถานะ พลังกาย 376 ความเร็ว 298 สติปัญญา 192 โชค 42 เสน่ห์ 18พลังปราณ 89,750 / 89,750ระดับดินแดนเหนือมนุษย์ ขั้น 3
ข้อมูลส่วนตัว ชื่อ ณัฐนิชา ทรัพย์ทวี [แม่] ชื่อเล่น นิชา อายุ 63 สถานะ ปกติ ค่าสถานะ พลังกาย 288 ความเร็ว 372 สติปัญญา 296 โชค 46 เสน่ห์ 33 พลังปราณ 117,720 /117,720 ระดับ ดินแดนเหนือมนุษย์ ขั้น 3
ข้อมูลส่วนตัว ชื่อ ลภัสสร ทรัพย์ทวี ชื่อเล่น ลิลลี่ อายุ 7 สถานะ ปกติ ค่าสถานะ พลังกาย 351 ความเร็ว 362 สติปัญญา 376 โชค 87 เสน่ห์ 59 พลังปราณ 267,020 /267,020 ระดับ ดินแดนเหนือมนุษย์ ขั้น 3
หลังจากเห็นข้อมูลของคนภายในครอบครัวเขาถึงกับอึ้งเลยทีเดียว หมายความว่าจากนี้ไป เขาไม่ได้เป็นคนปกป้องครอบครัว แต่กลายเป็นครอบครัวจะคอยปกป้องเขาแทนแล้วล่ะมั้ง เพราะค่าสถานะของคนในบ้านสูงกว่าเขาทุกคนเลย ยิ่งกว่านั้น ลิลลี่ ยังกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบ้านอีกด้วย ที่สำคัญทุกคนนั้นอยู่ในระดับ ดินแดนเหนือมนุษย์ ขั้น 3 ทั้งที่เขาเองยังอยู่แค่ระดับ ดินแดนมนุษย์ ขั้น 9 เองก่อนจะคิดในแง่ดี อย่างน้อยๆ ค่าสถานะของเราคงจะขึ้นมาบ้างแล้วล่ะมั้ง ก่อนจะเรียกดูค่าสถานะตน
ข้อมูลส่วนตัว ชื่อ นนท์ธวัช ทรัพย์ทวี ชื่อเล่น น็อก อายุ 17 อาชีพ นักเรียน ฉายา ม้ามืด สถานะ ปกติ สถานะพิเศษ สายเลือดศักดิ์สิทธิ์ พรสวรรค์ ตีสีหน้าระดับสูง ค่าสถานะ พลังกาย 209 ความเร็ว 161 สติปัญญา 162 โชค 4 เสน่ห์ 15 พลังปราณ 49,150 / 49,150 ทักษะ ฟุตบอลระดับกลาง 200/1,000 แฮกเกอร์ระดับต่ำ MAX ภาษาโลก [พิเศษ] 3/100 ทักษะพิเศษ ปราณหยินหยาง ขั้น 3 [4,800/6,000] ก้าวนภาสวรรค์ ขั้น 2 [4,350/4,500] เซียนโอสถสวรรค์ ขั้นที่ 2 [3,000/6,000] Point 0 แต้มสีดำ 500,000 แต้มสีขาว 0
"ว๊ากกกกกกกกกกก!! อะไรฟร่ะเนี่ย ตรูกระจอกสุดเลยนี่หว่า" น็อกได้แต่สบถในใจ ก่อนจะทำสีหน้าเคร่งเครียด
"พี่จ๋าาาา!!! หนูเก่งกว่าพี่จ๋าแล้วน้าาา" น้ำเสียงไร้เดียงสาของลิลลี่ดังขึ้น ช่วยปลุกให้น็อกตื่นจากภวังค์
พ่อกับแม่ของน็อกก็เปิดตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของลิลลี่ ก่อนจะหันไปมองน็อกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "นั่นสิลูก พ่อว่าตอนนี้ทุกคนในบ้านมีระดับสูงกว่าลูกแล้วนะ สงสัยลูกจะต้องตั้งใจฝึกฝนให้มากกว่าเดิมซะแล้วสิ"
น็อกตอนนี้ได้แต่มึนงง ก่อนจะเอ่ยถาม "ทุกคนทราบได้ยังไง ว่าผมอยู่ในระดับไหนครับ"
"ก็ถ้าคนที่ระดับสูงกว่าหรือเทียบเท่าจะสามารถตรวจสอบระดับพลังของอีกฝ่ายได้ โดยไม่ต้องพึ่งทักษะตรวจสอบไงจ๊ะ" เป็นแม่ของน็อกที่เอ่ยตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยแซวเล็กน้อย "แม่ว่าลูกก็เปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ รู้สึกว่าน้ำเสียงของลูกจะดูดีกว่าแต่ก่อนอีกแน่ะ"
"ง่ะ!!!" น็อกอดเหวอไม่ได้ แสดงว่าเมื่อก่อนน้ำเสียงเขาแย่มากงั้นหรอ
พ่อของน็อกที่เห็นท่าทางของลูกชายตัวดีก็อดที่จะขำไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ลูกพ่อ จากนี้พ่อและแม่จะช่วยลูกสร้างตระกูลขึ้นมาเอง ส่วนลูกกับลิลลี่ ควรจะตั้งใจเรื่องการเรียน และการบ่มเพาะพลังให้มากกว่านี้"
น็อกจึงเริ่มที่จะคิดตาม เพราะตอนนี้เขาและลิลลี่ยังต้องหาประสบการณ์อีกเยอะ และการที่เขาคิดและทำเพียงลำพังนั้น หากเขาตัดสินใจผิดพลาดอาจส่งผลเสียร้ายแรงก็เป็นได้ และตอนนี้ครอบครัวของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาในระดับนึง คงไม่ต้องกังวลอะไรไปสักพัก ตัวเขาในตอนนี้คือเร่งฝึกฝนให้ได้มากที่สุดก่อนงานคัดเลือกศิษย์ ที่ตำหนักเหมันต์ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "งั้นผมฝากพ่อกับแม่ด้วยนะครับ ผมว่าจะออกไปหา พรีม กับ นพ หน่อย เพราะสองคนนั้นไม่มาเรียนทั้งอาทิตย์เลย ไม่รู้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"
พ่อกับแม่น็อกหันมามองกันและยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะบอกให้เขาไปจัดการธุระส่วนตัว ให้เรียบร้อยก่อนแล้วกัน ส่วนเรื่องอื่นๆ พวกเขาจะจัดการเอง น็อกก็มองตามอย่างแปลกใจก่อนจะเลิกคิด จากนั้นก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกจากบ้านทันที
ตึก JS.Music
น็อกรีบเดินเข้าตึกแล้วตรงไปยังแผนกต้อนรับของบริษัท "ขอโทษนะครับ ผมมาพบคุณกรชัยครับ"
"ไม่ทราบว่านัดไว้หรือเปล่าค่ะ"
"เปล่าครับ แต่เขาบอกว่าถ้ามีปัญหาอะไรให้มาหาเค้าได้เลยครับ"
"กรุณารอสักครู่น่ะค่ะ" พูดจบพนักงานก็โทรไปถามเจ้านายของเธอ
"ค่ะๆ เข้าใจแล้วค่ะท่าน"
"ท่านประธานให้คุณเข้าพบได้เลยค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ" พนักงานต้อนรับพูดจบ ก็พาน็อกไปพบเจ้านายของเธอ
"ก๊อก ก๊อก!!"
"ท่านประธานค่ะ ดิฉันได้นำแขกมาแล้วค่ะ"
"ขอบคุณมากครับ" ประธานกรชัยกล่าว
"ว่าไงหลานน็อกมาหาลุงมีอะไรหรอ"
"พอดีผมอยากมาถามลุงกรเรื่องพรีมน่ะครับ เห็นไม่ไปเรียนเลยทั้งอาทิตย์ คิดว่าอาจจะไม่สบาย ก็เลยเป็นห่วงน่ะครับ"
"อ่อ!! นั่นก็.....พอดีมันมีเหตุผลบางอย่างน่ะ" ประธานกรชัยเอ่นอย่างอ้ำๆอึ้งๆ
"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ" น็อกที่เห็นท่าทางลุงกร ก็รีบกล่าวเพื่อคลายความกังวลทันที
"แล้วงานที่บริษัทเป็นยังไงบ้างครับ"
"เฮ้ออ!!! ช่วงนี้ค่อนข้างย่ำแย่เลยล่ะ เพราะนักร้องในสังกัดที่เริ่มดัง ก็ถูกบริษัทคู่แข่งกว้านซื้อตัวไปหมด ยังดีที่ได้กำไรจากผู้ถือหุ้นธนาคาร มาช่วยประคองบริษัทได้"
"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"
"ร้องเพลงเป็นไหมล่ะ"
".....?????"
เมื่อรู้สึกตัวอีกที น็อกก็โดนลุงกรลากตัวมาที่ห้องอัดเสียงซะอย่างนั้น ลุงกรเพียงอย่างแกล้งน็อกเท่านั้น ก็เลยให้น็อกมาลองหัดร้องเพลงดู เห็นแบบนี้แต่น็อกนั้นก็ชอบร้องเพลงนะ แถมยังเล่นเครื่องดนตรีได้ทุกประเภทอีกด้วย ถึงจะไม่เทพแต่ก็มีคนชอบฟังเยอะ แต่เมื่อไหร่ที่เขาจับไมค์ล่ะก็ จากคนดู 100 คน จะหายไปภายในพริบตา จนในที่สุดไมค์ก็กลายเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับน็อกทันที
น็อกมองไปที่ห้องอัดเสียง ก่อนจะเดินเข้าไป นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้จับไมค์ "งั้นผมจะลองร้องให้ฟังละกัน ไม่ดีก็อย่าว่ากันนะครับ" น็อกพูดออกไป เพราะเขานั้นชอบร้องเพลงอยู่แล้ว ก่อนจะเริ่มร้องทันที โดยมีสายตาของพนักงานหลายๆ คนมองมาที่เขาด้วยความแปลกใจ
"เมื่อไม่มีเธอออ......................................." [เพลงอกหัก]
น็อกก็ร้องออกมาอย่างชำนาญ [ร้องบ่อย] บทเพลงนี้ ช่างไพเราะกัดกินใจ และ เศร้าสร้อย เป็นอย่างมาก ถึงกับทำให้พนักงานทุกคนในห้องน้ำตาซึมกันเลยทีเดียว ส่วนประธานกรนั้นถึงกับยืนอึ้งนิ่งค้างไปเลย เพราะน้ำเสียงในการร้อง บวกกับเนื้อเพลงนั้นช่างเหมาะเจาะจริงๆ และสามารถพูดได้เต็มปากว่า เหนือกว่าศิลปินในค่ายของเขาทุกๆ คนที่เคยมีมาด้วยซ้ำ
"ผมร้องได้แย่ขนาดนั้นเลยหรอครับ" น็อกที่เอ่ยถามด้วยความรู้สึกหลากหลาย เพราะทุกทีเมื่อมีคนได้ยินเขาร้องเพลง ไม่วิ่งหนี ก็สลบไปเป็นแถบๆ แต่คราวนี้ยืนเฉยๆ เลยอดประหม่าไม่ได้
"อ่ออ!!! ไม่นิ" ประธานกรที่เริ่มหลุดจากภวังค์ ก่อนจะรีบเข้าไปคุยกับน็อกทันที "หลานน็อก ช่วยมาเป็นนักร้องในสังกัดของลุงได้ไหม ถือว่าลุงขอร้องแล้วกันนะ"
น็อกที่ยังงงๆอยู่ ก่อนจะเอ่ยถาม "ไม่มีปัญหาครับ แต่ถ้าไม่ดังอย่าว่าผมนะครับ"
ประธานกรชัยและเหล่าพนักงานต่างจ้องมองมาทางน็อกเป็นตาเดียวกันเหมือนจะสื่อว่า "ร้องดีขนาดนี้ยังกลัวขายไม่ออกอีกหรอ?"
"อะแฮ่ม!!! แล้วเพลงที่หลานร้องเมื่อกี้คือเพลงอะไรหรอ"
น็อกที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองดันพลาดที่เอาเพลงโปรดในชีวิตก่อนมาร้อง ก่อนจะรีบหาข้ออ้างแถทันที "เพลงแต่งเองน่ะครับ ฮ่า ฮ่า"
"แล้วยังมีเพลงที่หลานแต่งอีกมั้ย" ประธานกรถามด้วยความคาดหวังทันที
"มีอีก 4 เพลง ครับ" น็อกที่เห็นสายตาคาดหวังของประธาน จึงอดไม่ได้ที่จะช่วย
"เยี่ยมไปเลย"
จากนั้นน็อกก็ใช้เวลาอีกราว 3 ชั่วโมง ในการอัดเสียง และไม่เคยมีใครฟังทำนองมาก่อน น็อกจึงอาสาเล่นดนตรีให้อีกด้วยท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในบริษัท ก่อนที่จะขอร้องลุงกรให้ช่วย ปกปิดตัวตนของเขาตอนนี้ไปก่อน โดยอ้างว่ายังไม่อยากมีชีวิตที่วุ่นวายในช่วงเวลานี้ เพราะใกล้สอบแล้ว เมื่อเสร็จธุระเดิมทีเขาคิดจะไปเยี่ยม นพ ต่อแต่ว่าตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว จึงเลือกที่จะกลับบ้านแล้วพรุ้งนี้ค่อยไปหานพก็ยังไม่สาย
"ติ๊ง!!""ภารกิจลับพิเศษ ช่วยเหลือ พรีม กับ นพ ที่ถูกลอบทำร้าย" "รางวัล ท่านจะได้รับรู้ความจริงจากทั้งสอง , ทักษะลับ หยกหิมะ , ทักษะลับ หงส์เหิน , แต้มสีขาว 1,000 แต้ม แต้มสีดำ 100,000 แต้ม 20,000 Point" *หมายเหตุ* หากภารกิจล้มเหลว ท่านจะสูญเสียพันธมิตร
"ไอ้เวรรรรรร น็อก คนรอบตัวมรึงมีคนปกติธรรมดาบ้างไหมฟร่ะ!!!!!!!!!!!!!!?"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.15 อ่อนแอ

นิยายแนะนำ

กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.15 อ่อนแอ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้