รุ่งเช้า ฉันตื่นมาซักผ้าและอบแห้งชุดของเรา สายๆ กลับเข้าห้อง เขาตื่นมานั่งปลายเตียงด้วยสีหน้าบึ้งตึงเช่นเคย
“จะไปไหนก็บอกฉันหน่อย”
“ขอโทษค่ะ ฉันแค่ออกไปซักผ้า เลยไม่อยากปลุกนาย”
เขาถอนหายใจทิ้ง เสยเส้นผมสีทองที่ลงมาปรกหน้า ผิวขาวที่ช้ำเขียวดูดีขึ้นเล็กน้อย อาการบวมก็ลดลงไปเยอะ คงเบาห่วงได้แล้ว...
“เธอจ้องหน้าฉันทำไม อยากตายหรอ?!”
“อึก ! ขะ ขอโทษค่ะ ฉันแค่กำลังดูรอยแผล” ฉันรีบก้มหลบสายตาของเขา
“ทำไมไม่แทนตัวเองว่า ใบ”
“คะ? เอ่อ มันดูไม่เหมาะสมค่ะ ฉันเผลอเรียกแบบนี้เฉพาะคนที่สนิทกัน..”
“เธอเอากับฉันแทบทุกวันยังไม่สนิทอีกหรอ” เขาประชดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ
“.....”
ฉันยังก้มหน้าเม้มปาก เพราะขำไม่ออกกับมุกของเขา เขาเดินเข้ามาใกล้ ผ่านตัวฉันไป ยกโทรศัพท์แบรนด์หรูของเขาขึ้นโชว์
“โทรศัพท์ฉันน้ำโคลนเข้า เปิดเครื่องไม่ได้.. ไปหามา ฉันจะโทรหาอูโก้”
“ได้ค่ะ ถ้างั้นระหว่างรอคุณอาบน้ำ ฉันจะไปขอยืมป้ามาให้นะคะ”
“ใบ..” เขาทำเสียงดุจ้องนัยย์ตาอย่างมาดมั่น ฉันสะดุ้งตัวนิดๆ นึกถึงคำของเขา ที่เอ่ยปากว่า ‘ชอบ’
“คะ? เอ่อ ค่ะ …บะ ใบจะไปยืมโทรศัพท์มาให้ค่ะ” เสียงตอบแ่ลงด้วยความประหม่าและเขินอายกับศัพท์นามใหม่
เขาละสายตาจากฉัน เดินกระเผกเข้าห้องน้ำไป ฉันวางเสื้อผ้าของเขาไว้ให้บนเตียง และออกไปหาโทรศัพท์ตามคำสั่ง
หลังได้มาแล้ว เขากดโทรหาใครสักคน น่าจะคนสนิทของเขาที่ชื่อ อูโก้ …เ้าของเสื้อสูทและคนที่พาฉันมาหาเขา
“...ปลอดภัยใช่ไหม อืม ฉันหลบอยู่ในโฮเทล ไม่ไกลเท่าไร อืม ”
เขาคุยสั้นๆ แล้วกดวางสายไป
“เดี๋ยวอูโก้มา เตรียมตัวซะ”
“ค่ะ นาย”
ฉันรับคำ รีบเคลียร์คราบโคลนภายในห้องให้ป้า เราพากันออกมารอแถวหน้าตึก ป้าเ้าของโฮเทลเดินมาหา ยิ้มแฉ่งให้
“เป็ไงกันบ้าง แฟนหนูไม่เป็อะไรแล้วใช่ไหม”
“อ่าาา ค่ะ สบายดี ..เอ่อ จริงๆ เขาเป็เ้านายหนูค่ะ”
“เอ๋ หรอ โทษทีจ้ะ ว่าแต่เมื่อคืนสภาพดูไม่ได้เลย ตัวจริงหล่อมากเลยนะเนี้ย คิดว่าดาราต่างประเทศซะอีก…”
“แหะๆ ค่ะ เอ่อ…”
“ขอบคุณครับ”
“!!!?”
ไม่ใช่แค่ป้างง ฉันก็งง .. เขาฟังภาษาไทยเข้าใจงั้นหรอ แล้วจะให้ฉันมาแปลทำไม กำลังทดสอบฉันงั้นหรอ
“เอ้า พูดไทยได้หรอเนี้ย ฮ่าๆ”
“ครับ ขอตัวนะครับ ผมมีธุระต่อ” เขาพูดกับป้า เบนสายตามองรถแวนคันดำที่ขับดิ่งเข้ามา
“เอ่อ …ขะ ขอบคุณมากๆ นะคะป้าที่ช่วยเหลือ”
“จ้ะๆ ฝากโฆษณาโรงแรมป้าให้เพื่อนๆ ฟังด้วยนะหนู”
“ค่ะ หนูขอตัวก่อนนะคะ”
“จ้ะๆ เดินทางปลอดภัยนะ”
ฉันยิ้มให้ป้า คุณอูโก้วิ่งลงมาจากรถ โค้งหัวคำนับให้นาย จนถึงบนเครื่องบิน บทสนทนาระหว่างคุณอูโก้และผู้เป็นายดูตรึงเครียด ฉันนั่งรอที่นอกม่าน จนคุณอูโก้เดินออกมา
“นายให้เข้าไปได้”
ฉันพยักหน้ารับ ลุกเดินไปยังที่ของตัวเอง เขายกเหล้าสีแดงเข้มขึ้นดื่ม มองนอกหน้าต่าง มือหนาลูบริมฝีปากไปมาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
เขาไม่พูดกับฉันเลยั้แ่ขึ้นเครื่องยันลงเครื่อง จะเรียกคุณอูโก้มาคุยด้วยเป็พักๆ เท่านั้น ฉันถูกแยกให้กลับห้องของตัวเอง บรรยากาศเงียบจนดูน่ากลัว การเคลื่อนไหวลับๆ เกิดขึ้นในคฤหาสน์
เพียงใช้เวลาไม่ถึง 2 วัน .. เขาก็จับ “หนอน” ได้
พลั้ก !
ตุ้บ !
“อ้ากกกกกกกกก”
ชายคนหนึ่งดิ้นทุลนทุลายกลางห้องโถงที่ใช้เค้นความ น้ำสีแดงฉานไหลยาวเหมือนเอาสีสาด เล็บมือและเท้าทั้งสิบถูกถอดออกสดๆ ทีละนิ้ว
“เล็บหมด ก็ถอนฟันต่อ…”
คนเป็นายนั่งสูบบุหรี่ มองภาพคนทรยศตรงหน้า พ่นควันฟุ้งในอากาศ ดวงตาที่ไร้ความปราณีกำลังมองคนที่กองอยู่ปลายเท้า
“ที่กูให้มึงมีกินมีใช้ไม่พอหรอ ถึงรับเศษเงินแค่นั้นแล้วทรยศกู”
“นะ นาย…ฮึก ผมขอโทษ ฮืออ ผมผิดไปแล้ว ได้โปรด ฆ่าผมเถอะ”
“ฆ่ามึง… หึๆ ตายแล้วมันจะไปสนุกอะไรล่ะ” เขายิ้มสยองออกมา
“นาย ได้โปรด! อึก อ้ากกกกก”
เสียงโหยหวนร้องขอความตาย ปากที่ชุ่มเืถูกง้างกว้าง เครื่องมือสอดเข้าดึงรากฟันออกละซี่
ตุ้บ!
ร่างที่บวมช้ำทรุดลงสลบ เพราะทดาแที่เ็ปไม่ไหว เขาลุกขึ้นยืน ใช้เท้าเขี่ยใบหน้าคนทรยศ ถมน้ำลายใส่ดั่งเป็เพียงเศษขยะ
“รอมันตื่น… แล้วแยกชิ้นส่วนทีละชิ้น ส่งไปรังไอ้นกแร้ง”
“ครับ นาย”
อูโก้รับคำสั่ง ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่เหลือ พยุงร่างหนอนบ่อนไส้ไปยังห้องเชือด
“อูโก้ ....ฉันมีงาน ให้แกทำ”
“ครับ??”
“...ไปเอาตัวลุงกับป้าใบหวานมา”
“ลุงกับป้า...ทำไมหรือครับ”
นั่นเป็ครั้งแรกในชีวิต ที่อูโก้กล้าตั้งคำถามกับคำสั่งของเ้านาย เขาหันขวับด้วยสายตานักล่าที่กำลังสนุก อูโก้รีบก้มใบหน้าหลบ ตกปากรับคำสั่งทั้งๆ ที่ใจยังสงสัย
“ได้ครับ นาย”
3K
