“มึงลงสิ!” ครูคณิตหนุ่มพูดเสียงเบา ก้มลงมองกลางหว่างขาแกร่งที่มีท่อนเอ็นใหญ่ตุงแน่นขยายตัวจนดุนดันเป้ากางเกงสแล็คขายาว เขาจึงเผลอกางขาออกเขย่าขาขึ้นลงถี่ ๆ เกิดเสียงรองเท้ากระทบลงพื้นห้อง ‘ตึก! ตึก!’ ซึ่งมันรบกวนคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง
“ครูโอ๊ตเป็อะไรหรือเปล่าคะ เขย่าขาทำไม” ในเมื่อตอนนี้ศิษย์เก่าของตัวเองกลายเป็คุณครูจึงเรียกเขาด้วยคำนำหน้าแบบนั้น
“ปละ เปล่าครับครูแก้ม ขอโทษครับ” ชายหนุ่มรีบหุบขา สองมือกุมเป้ากางเกง เบี่ยงหน้าไปอีกฝั่งพ่นลมหายใจ เผลอครางต่ำออกมาด้วยความอึดอัดเพราะเ้าโลกกระตุกหงึกหงัก ย้ายมือมาบีบขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว “อืม~”
“...!” ขณะที่แก้มกำลังจะหันหน้ากลับมา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อเห็นเป้ากางเกงของศิษย์เก่าขยับไปมา ก่อนปรับสีหน้าให้เป็ปกติ หยิบกระติกน้ำขึ้นดื่มดับความกระหายจนหมดไปครึ่งกระติก
ถึงหญิงสาวจะเ็า แต่ก็มีความรู้สึกเช่นกัน
คุณครูคณิตสาวเริ่มปวดปัสสาวะจึงลุกขึ้นเพื่อไปปล่อยเบาในห้องน้ำบนชั้นลอย
“ครูแก้มจะไปไหนครับ” เมื่อตั้งสติได้ เขาก็เผลอถามอีกคน
“ไปห้องน้ำค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”
‘กูไม่ไหวแล้ว’ โอ๊ตนึกในใจจบก็ลุกจากเก้าอี้เดินตามเธอออกไป เมื่อเห็นว่าประตูห้องปิดสนิทแล้ว
@ห้องน้ำ
แก้มใที่อยู่ ๆ ก็โดนศิษย์เก่าหนุ่มผลักเข้าไปข้างในห้องน้ำ ปิดประตูเปิดไฟ สองมือใหญ่จับแขนเรียวยึดกับผนังกระเบื้องกักขังร่างระหงของคุณครูที่เคยพร่ำสอนตัวเอง
“อุ๊ย! ครูโอ๊ตจะทำอะไรคะ?!”
“ผมรอคุณครูมา 10 ปีเลยนะครับ”
17K
