เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี

        ซีรีส์: เงาในกระจกเงียบ

        ตอนที่ 6: เงาที่เดินออกมา

        เช้าวันถัดมา ห้องทำงานเมฆา

        เมฆานั่งมองกระจกบานเล็กที่แขวนผนังบ้านตัวเอง รอยร้าวตรงกลางขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน

        เขายังไม่ได้แตะมัน แต่รู้ว่ามัน "รอ" อยู่

        ริต้าเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีด

        "เมื่อคืนหลังจากนั้น… ฉันฝันเห็นเงาตัวเองยืนข้างเตียง มองฉันนอน แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นเหมือนจะจับคอฉัน"

        เมฆาถาม "เธอตื่นมาแล้วยังรู้สึกยังไง?"

        ริต้าตอบ "รู้สึกเหมือนมีใครจ้องอยู่ตลอดเวลา"

        นิชาเดินตามเข้ามา ถือกล่องกระจกบานเล็กที่เธอเอามาจากห้องแล็บ

        "ฉันทำการทดลองกับกระจกบานเล็กที่ฉันซื้อใหม่เมื่อวาน ฉันยืนมองมันนาน 10 นาที โดยตั้งใจคิดถึงความกลัวลึก ๆ ของตัวเอง"

        เธอเปิดกล่อง วางกระจกบานนั้นลงบนโต๊ะ

        ตอนนี้กระจกบานนั้นมีรอยร้าวเล็ก ๆ ตรงกลาง เหมือนบานของเมฆา

        นิชาพูดต่อ "มัน 'ติด' มาจากความกลัวของฉันแล้ว แค่ฉันคิดถึงมันนานพอ"

        เมฆามองกระจกทั้งสองบาน

        "มันแพร่กระจายผ่านคนที่เคย๼ั๬๶ั๼หรือมองมันนาน ๆ ความกลัวของเรากลายเป็๲ 'เชื้อ' ที่มันใช้สร้าง pattern ใหม่ในกระจกทุกบานที่เราเคยเห็น"

        ริต้าถาม "แล้วเราจะหยุดยังไง?"

        เมฆาตอบ "ต้องทำลายทุกบานที่ยังเหลืออยู่ แต่ถ้าเราทำลายไม่หมด… มันจะใช้กระจกธรรมดาในบ้านคนอื่นต่อ"

        บ่ายวันนั้น ทีมกลับไปที่โรงละครร้างอีกครั้ง

        กระจกบานใหญ่ใต้เวทีรอยร้าวขยายใหญ่จนเกือบแตกเป็๲เสี่ยง ๆ

        แต่ภายในรอยร้าวนั้น ไม่ใช่แค่เงาคนตายสมัย๱๫๳๹า๣

        มีเงาใหม่ ๆ เพิ่มขึ้น

        เงาของชาญ เงาของเด็กผู้หญิง เงาของยามห้าง เงาของเ๯้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์

        และเงาใหม่ล่าสุด — เงาของริต้า

        ยืนยิ้มบาง ๆ ข้าง ๆ เงาเมฆาและนิชา

        นิชาร้องออกมาเบา ๆ "มัน… เอาเรามาใส่แล้ว"

        เมฆาเดินเข้าไปใกล้กระจกบานใหญ่

        เขายกมือขึ้นวางบนกระจก

        เงาของเขายกมือตาม แต่ช้ากว่าเล็กน้อย

        เหมือนกำลัง "ล่าช้า" เพื่อรอจังหวะ

        เมฆาพูดกับกระจกเบา ๆ

        "พวกนายไม่ต้องกลัวอีกแล้ว… และพวกเราก็ไม่กลัวพวกนาย"

        เงาทุกตัวในกระจกหยุดชะงัก

        รอยร้าวขยายเร็วขึ้น

        แล้วกระจกบานใหญ่แตกกระจายเป็๞เสี่ยง ๆ

        เสียงกระจกแตกดังก้องไปทั้งโรงละคร

        แต่เมฆาไม่ถอย

        เขายืนนิ่งท่ามกลางเศษกระจก

        นิชาและริต้ารีบวิ่งมาดึงเขา

        "เมฆา! อันตราย!"

        แต่เมฆายิ้มบาง ๆ

        "มันแตกแล้ว… มันไม่เหลือ pattern หลักอีกต่อไป"

        นิชาตรวจเศษกระจกด้วยเครื่องพกพา

        "รอยขีดข่วนหายไปหมด… มันเหมือน pattern ถูก 'รีเซ็ต'"

        แต่ริต้ามองเศษกระจกที่กระจายเกลื่อนพื้น

        หนึ่งในเศษกระจกเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่ง

        มีเงาเล็ก ๆ ของเด็กผู้หญิงยืนอยู่

        เงายิ้มให้เธอ

        แล้วค่อย ๆ จางหายไป

        ค่ำวันนั้น บ้านเมฆา

        กระจกบานเล็กที่แขวนผนัง รอยร้าวหยุดขยาย

        แต่ตอนนี้กระจกบานนั้นสะท้อนภาพห้องปกติ

        ไม่มีเงาแปลก ๆ

        เมฆา นิชา และริต้านั่งด้วยกันในห้องนั่งเล่น

        เมฆาพูด "เราทำลายบานหลักได้ แต่เศษกระจกที่กระจายไป… อาจยังมีบางชิ้นหลงเหลือ"

        ริต้าถาม "แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น?"

        เมฆาตอบ "ถ้ามีใครเก็บเศษกระจกนั้นไป แล้วมองนาน ๆ … มันอาจเริ่มใหม่"

        นิชาพูดเบา ๆ "หรือถ้าเราลืมมัน… มันจะเงียบไปจริง ๆ"

        ทั้งสามเงียบ

        กล้องตัดไปที่ถนนเก่าใกล้โรงละครร้าง คืนเดียวกัน

        เด็กคนหนึ่งเดินผ่านเศษกระจกที่กระจายเกลื่อนพื้น

        เด็กหยิบเศษกระจกชิ้นเล็กขึ้นมาดู

        เงาของเด็กในกระจกค่อย ๆ ยิ้มบาง ๆ

        เด็กยิ้มตอบ

        แล้วเดินจากไป

        เศษกระจกในมือเด็กสะท้อนแสงจันทร์

        เงาในนั้นยังยิ้มต่อไป

        เงียบ ๆ

        รอคนมองคนต่อไป...?

        จบ Series

        *โปรดติดตาม Series ต่อไป*