" เย่เอ๋อร์ เ้าไปตามผู้าุโทุกท่านมาที่ห้องทำงานของข้า จะได้คุยเื่ของสามี " หลางจี้เสวี่ยสั่งการหลันอิงเย่
" เ้าค่ะ พี่หญิงข้าจะรีบไป " หลันอิงเย่รีบเร่งไป
" สามี เหตุใดขั้นพลังของข้าจึงอยู่ที่ขั้นราชันย์เทวะขั้นที่เก้า " หลางจี้เสวี่ยถามนนท์ด้วยความสงสัย
นนท์แปลกใจจึงใช้เนตรัผสานกฎเกณฑ์แห่งเต๋าตรวจสอบ " เอ มีบางอย่างจาก้ากดพลังของเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ " นนท์จึงตรวจที่บนฟ้า นนท์พยักหน้า
" เสวี่ยเอ๋อร์ เป็กฎฟ้าดินของเมืองเล็ก ที่มิให้มีผู้ฝึกตนมีขั้นพลังสูงกว่าราชันย์เทวะขั้นสูงสุด เพราะมันเกี่ยวข้องกับเื่ทรัพยากรที่ใช้บ่มเพาะด้วย " นนท์บอก
" หากเป็เช่นนี้แล้วจะทำเยี่ยงไร " หลางจี้เสวี่ยถามต่อ
" ข้าว่าเราควรย้ายไปอยู่ที่เมืองใหญ่กว่านี้ เพื่อที่จะไม่ถูกฟ้าดินกดพลัง " นนท์คลายข้อกังวลของภรรยาใหญ่
" เสวี่ยเอ๋อร์ ข้าอยากกินเ้า " ต่อมหื่นของนนท์ทำงานเมื่อเห็นก้นงอนงามของหลางจี้เสวี่ยต่อหน้า พลางยื่นมือไปสัมผ้ส
" อ๊า " เสียงครางแสนหวานของหลางจี้เสวี่ย ทำเอานนท์ัน้อยคลุ้มคลี่ง
หลางจี้เสวี่ยหันมา " สามีข้า ท่านอดใจไว้ " พูดพลางยิ้มที่แสนหวานลอยออกมา นนท์แทบจะกระโจนเข้าใส่หลางจี้เสวี่ย
" ทนไว้ลูกทนไว้ " นนท์พูดกับัน้อย
" ท่านพี่ พี่หญิงใหญ่ไม่สะดวก ข้าทั้งสองพร้อมปรนนิบัติท่านพี่นะเ้าค่ะ " ฟางจื่อซินและจูเม่ยเสียนเดินเข้าประกบซ้ายขวาของนนท์
" อืม " นนท์พยักหน้า " หากไม่ติดว่าต้องไปที่ห้องทำงานของเสวี่ยเอ๋อร์ สามีจะลากภรรยาทั้งสองไปฝึกเพลงรักแน่ " นนท์พึมพำกับสองภรรยา พลางใช้มือเอื้อมไปด้านหลัง แล้วเค้นคลึงก้นงอนงามของสองภรรยา
" อาห์ ท่านพี่ " สองภรรยาเบียดกายแนบชิดนนท์
" ถึงแล้ว " เสียงของหลางจี้เสวี่ยบอกกับนนท์ ทั้งสี่เข้ามาที่ในห้องทำงานของหลางจี้เสวี่ย หลางจี้เสวี่ยเข้าประจำตำแหน่ง นนท์ ฟางจื่อซิน จูเม่ยเสียน เข้าที่ก้าอี้ของผู้มาเยือน
ผู้าุโของสำนักต่างทะยอยเข้ามา ผู้าุโซึ่งเป็อาจารย์หลอมโอสถระดับสามเข้ามาในห้อง
" อ่ะ " นางใ พลางรีบเดินไปหานนท์ " คารวะอาจารย์โจว " นางรีบคารวะนนท์
นนท์ลุกขึ้น " คารวะผู้าุโขอรับ ข้ามาตามคำเชิญของท่าน " นนท์กล่าวเพื่อไว้หน้านาง
" ผู้าุโทุกท่านมาครบแล้วนะ " หลางจี้เสวี่ยกล่าว
" คารวะผู้าุโทุกท่าน ข้าน้อยโจนนท์ เป็อาจารย์หลอมโอสถระดับห้า เมื่อครู่ข้าได้พูดคุยกับเ้าสำนักหลางแล้ว ข้าน้อยได้ตัดสินใจจะเข้าร่วมกับสำนักหุบเขาเหมันต์ ในฐานะผู้าุโตำหนักโอสถ ขอรับ " นนท์กล่าว เสียงอื้ออึงของเหล่าผู้าุโ
" คงไม่เป็การเหมาะสมเท่าใด เพราะสำนักหุบเขาเหมันต์นั้นรับแต่ศิษย์ที่เป็หญิง " ผู้าุโใหญ่กล่าว
" ข้ามาที่นี่เพื่อเป็อาจารย์หลอมโอสถ มิใช่ศิษย์ " นนท์กล่าว
" ถึงเ้าจะไม่ใช่ศิษย์ แต่เ้าก็ยังเป็ชาย " นางฝืน
" ข้าเป็ชายแล้วเป็เช่นไร " นนท์เริ่มตอบโต้
" มันเป็กฎ จะฝ่าฝืนมิได้ " นางยังคงดึงดัน
" ผู้าุโ กฎคนเป็ผู้เขียน คนก็ย่อมจะเปลี่ยนกฎได้ " นนท์กล่าวเพื่อโน้มน้าว
" ถึงอย่างไรก็ไม่เหมาะ " นางดึงดัน
" เอาล่ะ ผู้าุโใหญ่ ข้าตัดสินใจแล้ว จะให้อาจารย์โจวเป็ผู้าุโตำหนักโอสถ " หลางจี้เสวี่ยกล่าว
ผู้าุโใหญ่โกรธจัดส่งแรงกดดันอันหนักหน่วงของขั้นราชันย์เทวะขั้นที่เจ็ด ไปที่นนท์หมายจะบดขยี้นนท์
" ครืน " แรงกดดันพุ่งถาโถมเข้าสู่นนท์ผู้าุโทั้งหลายหน้าถอดสี
" ผู้าุโใหญ่ท่านทำอะไร " หลางจี้เสวี่ยเพียงสะบัดมือ พลันแรงกดดันที่พุ่งเข้าหานนท์หายวับไป
" ราชันย์เทวะขั้นที่เก้าสูงสุด " เสียงพึมพำของผู้าุโใหญ่
" ในสำนักข้าหรือท่านใครเป็เ้าสำนัก " หลางจี้เสวี่ยบันดาลโทสะ สะบัดมือครั้งหนึ่งไปที่ผู้าุโใหญ่ ผู้าุโใหญ่ตัวลอยไปไกลพร้อมกระอักเืคำโต
ด้วยขั้นพลังที่แท้จริงระดับขั้นจักรพรรดิ์ เพียงแค่สะบัดมือก็สร้างความเ็ปให้กับราชันย์เทวะได้
" อาจารย์โจว ข้าต้องขอโทษแทนผู้าุโใหญ่ด้วย ที่ล่วงเกินท่าน " หลางจี้เสวี่ย แสร้งเล่นละคร เพราะนางและผู้าุโใหญ่ก่อนหน้านี้ต่างแย่งชิงตำแหน่งเ้าสำนัก
แต่เ้าสำนักคนก่อนได้ยกตำแหน่งให้กับหลางจี้เสวี่ย เป็เหตุให้ผู้าุโใหญ่ถึงกับโกรธแค้นหลางจี้เสวี่ย หมายสังหารให้สิ้น
ด้วยมั่นใจว่าหลางจี้เสวี่ยนั้นขั้นพลังต่ำกว่าตน จึงได้ทำการลอบสังหารมาหลายครั้ง แต่เพราะเ้าสำนักคนก่อนล่วงรู้ถึงนิสัยของผู้าุโใหญ่
จึงได้ให้สมบัติล้ำค่าแก่หลางจี้เสวี่ยไว้เพื่อป้องกันตน หลางจี้เสวี่ยจึงรอดมาได้
" เอาล่ะ เื่ที่ผู้าุโใหญ่ ใช้พลังหวังทำร้ายผู้าุโโจวนั้น หลังจากรักษาหายแล้ว ให้ลงโทษไปตามกฎ เย่เอ๋อร์ เ้าพาาุโโจวไปที่ตำหนัก และดูแลความเรียบร้อยให้ดี " กล่าวเสร็จหลางจี้เสวี่ยลุกขึ้นเดินจากไป
" เ้าค่ะ " หลันอิงเย่รับคำ
" ผู้าุโโจว และผู้ติดตาม เชิญเ้าค่ะ " หลันอิงเย่กล่าว
" ผู้าุโทุกท่าน หากทุกท่านมีปัญหาอันใดเชิญพบข้าได้ที่ตำหนัก ข้าน้อยขอตัว " นนท์เดินไปหาอาจารย์หลอมโอสถระดับสาม
" ผู้าุโหากท่านมีปัญหาเื่หลอมโอสถ สมุนไพร ให้ไปหาข้าได้ที่ตำหนัก " นนท์กล่าวแล้วเดินตามหลันอิงเย่ไปที่ตำหนักตน
หลันอิงเย่เดินนำนนท์มาที่ตำหนัก นนท์เพ่งมองตำหนักพลางพยักหน้า หลันอิงเย่เปิดประตูตำหนัก " ห้องรับแขกอยู่ด้านหน้า ทางเข้าอยู่ซ้ายขวา " นนท์พึมพำ
" ท่านพี่ ข้าพาไปดูห้องนอน " หลันอิงเย่เดินช้าลงเพื่อให้นนท์เดินทัน นนท์เอื้อมมือไปคลึงก้นกลมของหลันอิงเย่ " อ๊า " หลันอิงเย่หันมาตาเปล่งประกาย พร้อมยิ้มหวาน
" ถึงแล้ว " หลันอิงเย่เปิดประตูห้องนอน
" ห้องรับแขกขนาดเล็ก โต๊ะอาหาร ห้องอาบน้ำ ห้องนอน โอ้เตียงใหญ่มาก " นนท์อุทาน " เสวี่ยเอ๋อร์ช่างรู้ใจสามีจริงๆ " นนท์พึมพำ
ทั้งสี่เดินมาที่เตียง " เรามาทดสอบเตียงดีกว่า " นนท์สะบัดมือเปิดใช้ค่ายกลปิดกั้นภาพและเสียง นนท์สะลัดชุดพร้อมกระโจนขึ้นเตียงัน้อยชูชันพร้อมผงกหัวเชิญชวนสามภรรยา สามภรรยาถอดชุด พร้อมทั้งยิ้มหวานคลานขึ้นเตียงปรนนิบัติสามีอย่างเร่าร้อนหลายยก
" เย่เอ๋อร์ พรุ่งนี้เ้าให้ศิษย์ที่เรียนการหลอมดอสถมาที่ตำหนัก ข้าจะเริ่มทำการสอนให้แก่ศิษย์เ่าั้ หากผู้าุโจะมาด้วยก็ได้ " นนท์กล่าว หลันอิงเย่พยักหน้าพร้อมจูบนนท์อย่างดูดดื่ม นนท์หันไปจูบอีกสองถรรยา
" เย่เอ๋อร์ แล้วเสวี่ยเอ๋อร์เข้านอนเวลาใด " นนท์ถาม
" พี่หญิงใหญ่เริ่มฝึกฝนยามไฮ่ " ( 21.00 - 23.00 ) หลันอิงเย่บอกสามี
" ข้าจะลองขักนำจิตพาเสวี่ยเอ๋อร์มาที่เจดีย์แปดเหลี่ยม " นนท์บอก
" ผู้าุโ ได้เวลาอาหารแล้วเ้าค่ะ " เสียงเรียกของศิษย์ผู้ดูแล
" ไปกันเถอะ " ทั้งสี่ใส่ชุดแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร
" ผู้าุโ ศิษย์พี่หญิงทั้งสาม " ศิษย์ดูแลคนนี้ดูแปลกชอบกล " นนท์สงสัย
" เ้าหนุ่ม อาหารมีพิษ " เสียงของจิตทัศนะกล่าวเตือนนท์
" ขอบคุณผู้าุโ " นนท์กล่าว
นนท์เปิดใช้เนตรัผสานกฎเกณฑ์แห่งเต๋าตรวจสอบอาหาร นนท์พยักหน้า
นนท์สะบัดมือพิษไร้แรงปรากฎในมือฝาขวดเปิดออก นนท์สะบัดมือทีพิษไร้แรงลอยไปหาศิษย์ดูแล
ชั่วครู่ศิษย์ดูแลทรุดลงกับที่ นนท์เก็บพิษไร้แรง เดินเข้าหาศิษย์ผู้นั้น
" เหตุใดเ้าวางยาพิษที่อาหารของข้า " นนท์ถาม สามภรรยาใ
" หลิงซือซือ " หลันอิงเย่อุทาน
" ซือซือ เ้าทำเช่นนี้้าสิ่งใด" หลันอิงเย่ร้องถาม
" หากเ้าไม่บอก เ้าก็ตาย หากเ้าบอก เ้าก็รอด " นนท์ขู่
" เงียบ เ้าจะไม่พูดใช่มั๊ย " หลันอิงเย่โกรธมากขึ้น
นนท์หยิบโอสถเหมือนฝันออกจากแหวนมิติ " นี่คือโอสถเหมือนฝัน " นนท์ยัดเข้าไปในปากของหลิงซือซือ ชั่วครู่โอสถออกฤทธิ์ สายตาเหม่อลอย ล่องลอยเหมือนอยู่ในฝัน
" เ้าชื่อว่าอันใด " นนท์ถาม
" ข้าชื่อว่าหลิงซือซือ " นางตอบ
" เ้าเป็ศิษย์ของใคร " นนท์ถาม
" ข้าเป็ศิษย์คนที่ยี่สิบของผู้าุโใหญ่ " นางตอบ
" เหตุใดเ้าใส่ยาพิษในอาหารของข้า " นนท์เริ่มเค้นคำถาม
" เป็ผู้าุโใหญ่ ไม่อยากให้เ้าสำนักมีพรรคพวกมาก จะทำให้การโค่นล้มเ้าสำนักลำบาก " นางตอบ
" แล้วมีใครที่รู้เื่นี้บ้าง " นนท์เริ่มใส่อารมณ์มากขึ้น หลิงซือซือเล่าเื่ราวต่างๆให้นนท์ฟัง
" แล้วเหตุใดเ้าจึงรับงานนี้ " นนท์ถามจี้
" ข้าถูกบังคับ หากข้าไม่ทำครอบครับของข้าจะเดือดร้อน " นางตอบ ผ่านไปหนึ่งเค่อโอสถเหมือนฝันหมดฤทธิ์
" ท่านพี่ จะทำเช่นไร " หลันอิงเย่ร้อนใจ
" เราต้องทำกันอย่างลับๆ เพราะเื่นี้มีผู้เกี่ยวข้องเยอะนัก อย่าให้เสวี่ยเอ๋อร์รู้ หากเสวี่ยเอ๋อร์รู้จะลำบาก" นนท์บอก
" แล้วจะทำเช่นไรกับนาง " หลันอิงเย่ถาม
" ควรจะสังหารนางเสียบังอาจคิดสังหารสามีของข้า " จูเม่ยเสียนโกรธ
" หากจะสังหารนางก็ง่ายเกินไป ให้นางมาเป็ทาสรักท่านพี่มิดีกว่าหรอกรึ " หลันอิงเย่กล่าว
" พี่หญิงรอง ท่านหมายความว่าเช่นไร " ฟางจื่อซินและจูเม่ยเสียนร้องถาม
" พวกเราสี่คนร่วมกันยังปรนนิบัติสามีได้ไม่เต็มที่เลย มีแต่พวกเราสี่คนที่เหนื่อยก่อน หลับไปก่อน แล้วน้องหญิงทั้งสองไม่สงสารท่านพี่หรอกรึที่ต้องนอนพร้อมพวกเราแต่ัน้อยไม่ยอมสงบ " หลันอิงเย่ให้เหตุผล
" ใบหน้า รูปร่างของนางถือว่าผ่าน ข้ารู้จักนางพอสมควร นิสัยของนางก็ไมถือว่าแย่
" ข้าจะส่งนางกับครอบครัวออกไป " นนท์ตอบ
" ท่านพี่ เชื่อใจนางได้แน่รึ " หลันอิงเย่ยังแคลงใจ
" โอสถเหมือนฝันเชื่อได้แน่นอน หากใครกินโอสถเหมือนฝันแล้วจะต้องพูดความจริงทุกอย่าง " นนท์บอก
แล้วนนท์จึงพาหลิงซือซือไปหาครอบครัวของนาง และพาครอบครัวของนางไปฝากไว้ที่หอโอสถชั่วคราว เมื่อนนท์กลับมาจึงเริ่มวางแผนกำจัดผู้าุโใหญ่และพรรคพวก
773
