บทที่ 1 หมายังถูกตบสองครั้ง
“ลู่เฉิงเฟิง ในเมื่อแกรู้เื่ทุกอย่างแล้ว ฉันคงไม่ต้องอธิบายอะไรอีก เื่นี้ถือว่าเป็ความผิดของฉัน เซ็นซะ เราจะได้แยกทางกันด้วยดี”
ลั่วจื่อถงนั่งอยู่ระหว่างพ่อแม่ของหล่อน แสดงท่าทีขุ่นเคือง เต็มไปด้วยท่าทีราวกับจะบอกว่า ‘ฉันแค่ทำผิดพลาดที่ผู้หญิงทั่วไปก็ทำกัน ขอร้องอย่าเก็บมาคิดมากเลย ผู้ชายควรใจกว้างกว่านี้สิ’
เมื่อเผชิญกับสายตาที่ไร้หัวใจของครอบครัวนี้ ลู่เฉิงเฟิงเกือบจะสงสัยว่าหรือคนที่นอกใจเป็เขาเสียเอง?
แน่นอนว่า เขาก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมลั่วจื่อถงถึงนอกใจ หลังจากที่เพิ่งแต่งงานมาได้เพียงสองเดือนเท่านั้น
“ลู่เฉิงเฟิง ไม่ต้องพูดถึงเื่อื่น แม้ว่าถงถงจะแต่งงานกับแก แต่เธอก็มีสิทธิ์ไล่ตามความสุขของตัวเองไม่ใช่เหรอ? รีบเซ็นซะ”
เหมียวซู่ฉินแม่ยายของเขาแต่งหน้าหนาเตอะ สวมสร้อยคอไข่มุกเส้นหนา รูปร่างอ้วนท้วนเกือบจะทำให้ชุดกี่เพ้ายาวลายดอกไม้ขนาดใหญ่ะเิออก ราวกับูเาเนื้อเดินได้ แม้จะอยู่ห่างกันเพียงโต๊ะน้ำชา ลู่เฉิงเฟิงก็ยังได้กลิ่นปากอบอวลทั่วทั้งโต๊ะ
ใบหน้าจุไขมันสั่นเทา แววตาคล้ายปลาตาย ราวกับว่าถ้าลู่เฉิงเฟิงไม่ยอมเซ็นชื่อ วินาทีต่อมาหล่อนจะจัดการเขาให้ลงไปนอนกลิ้งไปมาบนพื้น
“เฉิงเฟิง เื่มันมาถึงขั้นนี้แล้ว ไร้หนทางหวนกลับ แกกับถงถงไม่เหมาะสมกัน ดังนั้นก็แค่เซ็นชื่อ”
ลั่วเจิ้งเต๋อพ่อตาของเขา พุงพลุ้ยท้วม ไว้ทรงผมเหมือนเทพเมฆาอัคคี*[1] เอ่ยพลางชำเลืองมอง
อย่างไรก็ตาม ลู่เฉิงเฟิงก็เป็คนแปลกหน้าในเมืองนี้ ไม่แปลกหากจะถูกกลั่นแกล้งอยู่ฝ่ายเดียว
“คนแซ่ลู่ รีบเซ็นใบหย่าแล้วขนของออกไปซะ บ้านหลังนี้ฉันจะเอาไว้เป็เรือนหอในอนาคตเท่านั้น แล้วก็… อย่าลืมทิ้งกุญแจรถไว้ก่อนออกไปด้วย”
ลั่วเหวินปินพี่เขยของเขา โอบแฟนสาวไว้แน่น เผยให้เห็นรอยสักขนาดใหญ่บนแขน มือข้างหนึ่งหนีบมวนบุหรี่เอาไว้ พ่นควันออกมา สั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
ทว่าในเมืองนี้ลู่เฉิงเฟิงไม่มีญาติอยู่เลย นิสัยก็ขี้กลัว ปกติโดนด่าก็ไม่กล้าเถียง ทำให้ถูกกลั่นแกล้งเสมอ
ขณะที่ครอบครัวลั่วคิดว่าพวกเขาสามารถเอาเปรียบลู่เฉิงเฟิงได้อย่างแน่นอน
‘ติ๊งต่อง’
ทันใดนั้นเสียงแจ่งเตือนข้อความเข้าก็ดังมาจากโทรศัพท์ของลู่เฉิงเฟิง
ลู่เฉิงเฟิงเงยหน้าขึ้นจากสัญญาหย่าร้างที่อยู่ในมือ หยิบโทรศัพท์รุ่นเก่าออกมาดู พลางพูดขณะไล่อ่านข้อความ “คุณพูดต่อเลย”
บนหน้าจอปรากฏตัวเลขชุดหนึ่ง คนทั่วไปดูไม่เข้าใจ นี่คือรหัสลับเฉพาะของเหล่านักฆ่า
‘อา 100 ล้าน เป้าหมายแบบไหนถึงมีค่าหัวสูงลิ่วขนาดนี้?’ ชายหนุ่มพึมพำในใจ
เขาคำนวณในใจ ลบส่วนแบ่งของสำนักงานใหญ่และคนอื่น ๆ ออกไป ด้วยระดับของตัวเอง เขาจะได้ส่วนแบ่ง 10 ล้าน... แต่ดูจากค่าจ้างแล้วงานนี้ย่อมซับซ้อนมากแน่ ๆ
‘ปัง!’ จู่ ๆ ลั่วเจิ้งเต๋อก็ตบโต๊ะดังสนั่น “ลู่เฉิงเฟิง! นี่แกกำลังทำอะไร ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาแล้วใช่ไหม?”
ลู่เฉิงเฟิงลบข้อความบนโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย หันไปมองเขาแล้วพูดว่า “เปล่า ฉันแค่อยากโยนแกลงส้วม”
สีหน้าของพ่อตาแข็งค้างไปทันที เขาจ้องลู่เฉิงเฟิงด้วยความตกตะลึง
คนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน ทุกคนมีสีหน้าตกตะลึง คิดว่า ‘วันนี้ลู่เฉิงเฟิงกินยาผิดหรือเปล่า ถึงกล้าพูดจาแบบนี้?’
ลั่วเหวินปินลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาล โยนก้นบุหรี่ลงบนพื้นก่อนจะขยี้มันทิ้ง จากนั้นก็หยิบที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาด้วยสีหน้าโเี้ “คนแซ่ลู่ แกอยากกินขี้บุหรี่มากใช่ไหม?”
ลู่เฉิงเฟิงเมินอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่น้อย กับไอ้ขี้แพ้ไร้ค่าพวกนี้
สายตาของชายหนุ่มจ้องไปที่ใบหน้าของลั่วจื่อถง “หลังจากนี้ฉันมีธุระต้องทำ ดังนั้นฉันจะถามเธอไม่กี่ครั้ง ถ้าทุกอย่างกระจ่างแล้ว ถึงจะเซ็นใบหย่า”
ดวงตาของลั่วจื่อถงสว่างวาบ พยักหน้าเบา ๆ
“ข้อแรก ทำไมถึงทรยศฉัน?”
ลั่วจื่อถงกระอักกระอ่วนใจที่จะตอบ พราะกลัวว่าถ้าเธอพูดความจริง ลู่เฉิงเฟิงอาจจะไม่เซ็นใบหย่า
“ฉันจะตอบเอง” แม่ยายรับคำถามของลู่เฉิงเฟิง “ตอนที่ถงถงรู้จักแก เธอรู้ว่านายเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เดิมทีเธอคิดว่าแกเป็พวกทายาทรุ่นที่สองที่ร่ำรวย เธอจึงยอมคบกับนายโดยไม่ได้ตรวจสอบให้ชัดเจน เลยรีบจดทะเบียนกับแกโดยไม่ตรวจสอบให้รอบคอบ ใครจะรู้ว่าแกเป็แค่ไอ้ี้เีที่ไร้ค่า”
ลู่เฉิงเฟิงตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อ “สรุปแล้ว เธอคิดว่าฉันเป็เป็เศรษฐีรุ่นที่สองเลยยอมแต่งงานด้วย?”
“ผู้หญิงจะแสวงหาชีวิตที่ดีสำหรับตัวเอง มันผิดตรงไหน? ใครจะรู้ว่าบ้านหลังนี้แกซื้อด้วยเงินกู้ รถก็ต้องซื้อด้วยเงินกู้... ลู่เฉิงเฟิงแกมันก็แค่คนหลอกลวง ถงถงของฉันตาบอดจริง ๆ”
ลู่เฉิงเฟิงหัวเราะเย้ยหยัน เรียกร้องหาชีวิตที่ดีกว่านี้หมายถึงการหาเสี่ยเลี้ยงเนี่ยนะ?
เขาถอนหายใจยาว พูดในใจว่า ‘ผู้เฒ่าลั่ว ฉันพยายามเต็มที่แล้วนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักษาสัญญา แต่ญาติของคุณต่างหากที่ไม่ดี’
ผู้เฒ่าลั่วเป็คนที่พาเขาเข้าสู่วงการนักฆ่า ชายชราคนนี้ใช้ชีวิตอย่างโลดโผนและรักอิสระมาทั้งชีวิต มีสหายในองค์กรนับไม่ถ้วน กระทั่งแก่ตัวลงจึงได้รู้ว่าตนเองยังมีลูกหลาน นั่นก็คือครอบครัวที่อยู่ตรงหน้าลู่เฉิงเฟิง
เมื่อผู้เฒ่าลั่วเสียชีวิต ชายชราทิ้งมรดกทุกอย่างไว้ให้กับลู่เฉิงเฟิง เมื่อรู้ว่าลู่เฉิงเฟิงต้องกลับประเทศไม่ช้าก็เร็ว ชายชราจึงขอร้องลู่เฉิงเฟิงอย่างไร้ยางอายให้ดูแลครอบครัวของเขาให้ดี ปกป้องครอบครัวลั่วให้ปลอดภัย และหาทางแต่งงานกับหลานสาวของตัวเองให้ได้
ชายชราคนนี้ทำสิ่งชั่วร้ายไว้มาก มีศัตรูรอบทิศ กลัวคนตามมาล้างแค้นตัวเอง โดยมุ่งเป้ามาที่ครอบครัวลั่ว จึงได้ร้องขอเช่นนั้น… เดิมทีลู่เฉิงเฟิงจะปฏิเสธ ทว่าสิ่งที่ชายชราเสนอมานั้นมหาศาลเกินกว่าจะปฏิเสธได้
แต่แรกลู่เฉิงเฟิงวางแผนว่าหลังจากกลับจีน จะหาทางไปพบลูกหลานของผู้เฒ่าลั่ว และมอบเงินก้อนหนึ่งเพื่อยุติเื่นี้ เพราะเขายังมีเื่ราวอีกมากมายที่ต้องจัดการ
หลังจากกลับมาที่จีน เขาได้มีโอกาสรู้จักกับลั่วจื่อถง และค้นพบว่าผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากผู้เฒ่าลั่วจอมเ้าเล่ห์อย่างสิ้นเชิง
ลั่วจื่อถงมีรูปลักษณ์บริสุทธิ์ อ่อนโยนและจิตใจดี เธอมักจะช่วยเหลือแมวและสุนัขจรจัดข้างถนนอยู่เสมอ แถมยังขี้อายง่าย แม้ว่าทั้งคู่จะคบกันได้หนึ่งเดือน หญิงสาวก็ยังเขินอายกับการจับมือกัน
กระทั่งตอนนั้นชายหนุ่มยังคิดว่า การตอบตกลงรับคำขอของผู้เฒ่าลั่ว ถือเป็การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดที่เขาเคยทำ
ด้วยเหตุนี้ ลู่เฉิงเฟิงจึงใมากเมื่อเธอแอบนอกใจ
ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว เขาหลงคิดว่าตัวเองเป็นักล่า แต่กลับไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วลั่วจื่อถงต่างหากคือนักล่าตัวจริง นักล่าระดับสูงมักปรากฏตัวในคราบของเหยื่อ
ชายหนุ่มผู้มีสายตาเฉียบคม สามารถมองเห็นปีกที่กระพือของยุงได้ไกลหลายสิบเมตร ทว่ากลับมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของหญิงสาวตรงหน้า หล่อนปลอมตัวได้แเีไร้ที่ติ ราวกับนักแสดงมืออาชีพมากพร์แต่กำเนิด... ไม่แปลกใจเลย ผู้หญิงคนนี้คู่ควรกับสายเืของผู้เฒ่าลั่วที่สุด ช่างน่ารังเกียจและไร้ยางอายไม่ต่างกัน!
“ลู่เฉิงเฟิง แกยังเป็ลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า? อย่ามัวแต่ชักช้า รีบเซ็นชื่อซะ แกคิดว่าถ้ายังไม่หย่าแล้วตัวเองจะได้เปรียบหรือไง? ฉันจะบอกให้แกรู้นะ ถึงแม้ว่าบ้านและรถยนต์จะเป็เงินผ่อน แต่ก็มีมูลค่าหลายสิบล้าน ทั้งหมดนี้ต้องตกเป็ของถงถง ถือว่าเป็ค่าชดเชยให้ลูกสาวของฉันที่เปลืองตัวหลับนอนกับแกมาตั้งสองเดือน! แกต้องออกจากบ้านตัวเปล่าเท่านั้น”
ลู่เฉิงเฟิงฉีกเอกหย่าร้างในมือออกเป็ชิ้น ๆ ปาใส่หน้าอ้วนถ้วนของเหมียวซู่ฉิน
“ให้ฉันออกจากบ้าน? ฝันไปรึเปล่า?พวกคุณคงไม่รู้สินะ ว่าของโปรดฉันคือฟรีเซ็กส์… แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจเื่จอมปลอมที่พวกแกพร่ำออกมาหรอก ส่วนเื่อื่น ๆ เหรอ? ถ้าฉันสนใจ... ฉันคงไปเล่นป้ายหลุมศพลุงสองของพวกแกแล้ว?”
ทั้งครอบครัวตกตะลึง
ลั่วเหวินปินตอบสนองได้รวดเร็วที่สุด ใช้ที่เขี่ยบุหรี่ชี้ไปที่ลู่เฉิงเฟิงและะโว่า “ไอ้คนแซ่ลู่ แกเบื่อชีวิตมากใช่ไหม?”
ลู่เฉิงเฟิงเตะโต๊ะอย่างแรง มันพุ่งไปกระแทกใส่หัวเข่าของลั่วเหวินปิน ชายร่างใหญ่กรีดร้องและล้มลงบนโต๊ะ จากนั้นลู่เฉิงเฟิงก็ตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรงจนกระเด็นออกจากโต๊ะ หัวล้มลงฟาดพื้น พลางส่งเสียงร้องโหยหวน
“พูดมากจังวะ? ที่ผ่านมาฉันปล่อยให้แกะโโลดเต้นต่อหน้าต่อตาได้ เป็เพราะแกเป็พี่เขย แกคิดว่าตัวเองเก่งกาจขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ลู่เฉิงเฟิง! แกกล้าตีลูกชายสุดรักของฉันเหรอ ฉันจะสับแกเป็พันชิ้น!”
เกิดเสียง ‘เพี๊ยะ!’ ดังขึ้น
ไขมันบนใบหน้าของเหมียวซู่ฉินกระเพื่อมอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง
“ลู่เฉิงเฟิง แก…”
ลั่วเจิ้งเต๋อลุกขึ้นยืนอย่างเร่งรีบ พลางพับแขนเสื้อขึ้น แต่ก่อนจะพูดจบ เขาก็โดนตบหน้าจนเสียงดังสนั่น ฟันปลอมหลุดออกมาด้วยซ้ำ ล้มลงนั่งบนโซฟาด้วยแรงกระแทก รู้สึกมึนงงและแสบร้อนไปทั่วใบหน้า
ลั่วจื่อถงตกตะลึง หวาดกลัวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ รวมถึงครอบครัวของเธอทุกคนคิดว่าลู่เฉิงเฟิงเป็เพียงแกะตัวน้อยที่สามารถรังแกได้ง่าย คาดไม่ถึงเลยว่าแท้จริงแล้วจะเป็ปีศาจ!
หล่อนคิดว่าลู่เฉิงเฟิงจะไม่ตี หากไม่ปริปากพูดอะไร ไม่คาดคิดว่า ลู่เฉิงเฟิงกลับตบหญิงสาวจนร่างหมุน จนหงายหลังตกไปบนโซฟา
“คิดว่าฉันจะไม่ตีเธอเหรอ? แม้แต่หมาข้างถนนที่เห่าใส่ ยังต้องโดนตบสองสามที นับประสาอะไรกับผู้หญิงเลวอย่างเธอ... คิดว่าตัวเองจะรอดเหรอ? เธอคือแก้วล้ำค่า แต่ตอนที่ฉันปล่อยเธอ เธอก็เหมือนเศษแก้วไร้ค่า!”
ลู่เฉิงเฟิงลุกขึ้นยืน เดินตรงไปหาแฟนสาวลั่วเหวินปิน ฝ่ายตรงข้ามกลัวจนหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว “ฉัน… ฉัน… ฉัน… ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
ลู่เฉิงเฟิงแสยะยิ้ม ง้างมือตบหญิงสาว “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเป็คนยุยงให้เกิดเื่นี้!”
ทุกคนเอามือปิดหน้า มองลู่เฉิงเฟิงด้วยความหวาดกลัว
ลู่เฉิงเฟิง ดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดมือ “อา ค่อยสบายหน่อย”
*[1] เทพเมฆาอัคคี ตัวละครวายร้ายจากหนังเื่คนเล็กหมัดเทวดา ไว้ทรงผมหัวล้านตรงกลาง
1K
