ทวีปเทียนซาง เป็ทวีปที่อยู่ภายใต้การดูเเลของ สำนักหานชิง สำนักระดับ2ดาว ภายในทวีปเทียนซางมีเมืองอยู่52เมือง ส่วนมึง12เมืองเป็เมืองชั้นใน มีตระกูลผู้ฝึกตบะอยู่ไม่น้อย ส่วนเมืองอีก40เมืองนั้นเป็เมืองชั้น นอก ฐานะของพวกเขาค่อนข้างยากจนนัก ทำงานเเลก หินิญญา เพียงเเค่1ก้อนต่อ1เดือน เท่านั้น เมืองเจี๋ยซางเป็เมืองที่อยู่นอกสุด ของทวีปติดกับชายเเดน ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ มีชายชรา ที่นั่งอยู่บนเเท่นหิน เขากำลังสาธยายอะไรสักอย่าง อาจารย์ข้าอยากฟังเื่เซียนะจังเลย. ท่านเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่
.
..ปรับปรุงใหม่ ตั้งเเต่ตอนที่61จะเป็ตอนละ4000ตัวอักษร
...ชายชราที่หนวดเครารุงรังจนเป็สีขาวหมด
ผมของเขาก็เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าอายุต้องมากเเน่นอน ชายชราหันหน้ามองเด็กหนุ่มคนนั้น ฮ่าๆจางเฟิงเ้าเอาอีกเเล้วนะ ถามเเต่เื่เซียน เเต่ไม่ค่อยสนใจการเรียนหนังสือเลย
เเล้วเ้าจะอ่านหนังสือออกหรือเขียนออกได้อย่างไร ชายชรามองมาที่เขา ก็ได้ๆข้าจะเล่าเื่เซียนะให้พวกเ้าฟังละกัน สมัยหนุ่มๆข้าเคยเข้าไปในเมืองส่วนกลางซึ่งข้าได้ไปทำงานหาบหิน มาสร้างบ้านของตระกูลหนึ่ง ซึ่งเป็ตระกูลฝึกตบะ ข้าเลยถามลูกจ้างคนนึงเหมือนข้าว่า เซียนคืออะไรหรือ.ลูกจ้างคนนั้นเขาบอกข้าว่า
เขาเคยเป็คนรับใช้ในสำนักหานชิงระดับสอง
ดาวเขาบอกข้าว่า
พวกเซียนจะฝึกตบะของตนเองจน ทะลวงไปยังขั้นต่างๆ ซึ่งขั้นต่างๆจะทำให้พลังของเขา ทะยานขึ้นราวกับ บ่อน้ำที่พุ่งขึ้นจากดิน เเละการจะทะลวงหรือก้าวหน้านั้น ต้องใช้ทั้งเวลา เเละโอสถวิเศษ ถึงจะทะลวงไปได้
พวกเซียนมีทั้งวิชาหมัด หอกดาบกระบี่
อะไรต่างๆมากมาย ซึ่งพวกเขาบางคนถ้าฝึกจนถึงระดับนึง สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้
เเละมีพลังจนคนนับล้านนับเเสน ก็ไม่อาจสั่นคลอน เขาลงได้
ตามที่ลูกจ้างคนนั้นเขาบอกข้า เขาบอกข้าว่า
เขารู้จักระดับเซียนเเค่
รวมปราณ ก่อเกิด กายา นภา เขาบอกข้าว่าเขารู้เพียงเเค่นี้ ซึ่งระดับนภาก็จะมีอายุ ถึง300ปีเเล้ว ซึ่งเ้าสำนักหานชิง อยู่ที่ขั้นนภาขั้นต้น ซึ่งข้าก็รู่มาเท่านี้เเหละ
ชาบชราพูดเสร็จ ก็ดื่มน้ำจนหมดจอก น้ำที่ดีๆ
เขาพูดออกมา
อาจารย์ข้าอยากเป็เซียนบ้างจัง หนุ่มหน่อย จางเฟิงเขาพูดออกมา เขาอายุราวๆ13ปีเท่านั้นเเต่การพูดกับคล่องเเคล่วนัด
ชายชราะโเสียงดัง จางเฟิงเ้าบ้าไปเเล้วหรือ เส้นทางของเซียนมีเเต่อันตราย เ้าอย่าไปเสี่ยงชีวิตดีกว่า ไปเรียนดีกว่าเป็เซียนเยอะ
พวกไปเขียนอักษรฉีหยาง เพราะมันใช้ได้ทั่วโลก
เข้าใจหรือไม่ ข้าสอนพวกเ้าไปเเล้ว
ผู้เฒ่าคนนี้คือผู้เฒ่าของหมูบ้านชางหยุน สอนเหล่าเด็กๆเื่ตัวอักษร
เด็กหนุ่มใส่เสื้อผ้าที่มีรอยปะ ทั้งตัว เสื้อผ้าของเขา เต็มไปด้วย ฝุ่นเเละรอย ขาดวิ่น ชุดที่เป็ขุด เกือบทั้งตัว เขาเดินออกจากที่นั่น ตอนนี้ก็เป็ เวลาเกือบบ่ายเเล้วนะ
ข้าหิวจังเลยจางเฟิงพูดออกมา เขาเดินผ่านบ้านเรือนไปจนถึง หลังหมู่บ้าน. ที่นั่นมีต้นท้อสุดงอม อยู่ต้นหนึ่ง จางเฟิงเขาเดินเข้าไปไกล้
ต้นไม้ต้นนั้น
เขาปีนขึ้นไป เเล้วเก็บลูกท้อ ลงมากิน ง่ำๆ
อร่อยจริงๆข้าไม่ได้กินข้าวมาสามวันเเล้ว
ฮือๆเขาร้องไห้ออกมาด้วยน้ำตา พ่อเเม่ข้า ไม่รุ้
พวกเขาไปอยู่ไหนข้าเกิดมาตัวคยเดียว
พอเขากินลูกท้อเสร็จ เขาก็เดินมาที่คอกวัว. กองฟางนั่นละคือที่นอนสำหรับเขา จางเฟิงเขามาถึงกองฟางเขาโน้มตัวลง ตอนนี้ก็ค่ำเเล้ว อากาศหนาว เย็นเหลือเกิน เขาดึงเอาฟางมาคลุมตัวเอง..
12K
