บทที่ 13 เริ่มวางแผน
ตะวันคล้อยบ่ายเกี้ยวของหลิวอี้เฟ่ยมาที่เรือนของเทียนหลันเซ่อ นางดีใจที่ท่านพ่อเห็นชอบจึงรีบเดินทางมาปรึกษาหารือกับฟางเหนียง เกี้ยวหยุดนิ่งหลิวอี้เฟ่ยก้าวเท้าลงที่หน้าเรือนพร้อมเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย
"นี่เ้าฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ที่เรือนหรือไม่? " นางเห็นทหารที่ยืนเฝ้าประตูอยู่จึงเอ่ยถาม
"อยู่ขอรับ "
"ขอบใจเ้ามาก " หลิวอี้เฟ่ยยิ้มแย้มแจ่มใสเดินตรงไปที่เรือนของฟางเหนียงแต่ทว่าระหว่างทางนางเห็นเยิ่นเม่ยเม่ยกำลังเดินอยู่กับสาวใช้
"ทำไมต้องมาพบเจอนางด้วยข้าละไมชอบใจจริง ๆ แต่เอ๊ะที่หัวของนางทำไมถึงมีผ้าโพกหัวอยู่เช่นนั้น เข้าไปสำรวจการดูดีกว่า ข้าเองก็อยากรู้เช่นกันนางจะเป็สตรีที่อ่อนแอหรือไม่ หากนางอ่อนแอข้าจะได้จัดการอย่างง่ายดาย " หลิวอี้เฟ่ยจึงเปลี่ยนเส้นทางจากจะไปที่เรือนของฟางเหนียงแต่นางเลือกที่จะเข้ามาหาเยิ่นเม่ยเม่ยก่อน
ส่วนหลี่มี่นางเดินสำรวจจนแทบจะทั่วเรือนฟังไป๋ลู่ชี้แนะที่ต่างๆ จนตอนนี้นางเริ่มเหนื่อยอยากกลับห้องเสียแล้ว
"ไป๋ลู่ตอนนี้ข้าเหนื่อยแล้วกลับห้องกันดีกว่า ข้าอยากนอนพักสักหน่อย "
"ได้เ้าค่ะฮูหยิน "ไป๋ลู่ผายมือให้หลี่มี่เดินนำหน้าตนเองมือข้างขวาถือร่มบังแดดให้หลี่มี่ แต่แล้วสายตาของหลี่มี่ก็หันไปเห็นหลิวอี้เฟ่ยเดินเข้ามาหานาง
'เื่น่าปวดหัวมาหาข้าอีกแล้ว เฮ้อ! แต่ละวันช่างยาวนานเหลือเกิน ' หลี่มี่คิดในใจยิ้มสู้เพราะไม่รู้ว่าหลิวอี้เฟ่ยจะมาไม้ไหน
"ข้าน้อยหลิวอี้เฟ่ยคารวะฮูหยินเ้าค่ะ" หลิวอี้เฟ่ยแสร้งทำเป็คนดีมีน้ำใจนอบน้อมถ่อมตนต่อหน้าหลี่มี่ หากเป็ผู้อื่นเห็นเช่นนี้คงไม่รู้ว่าสตรีเช่นหลิวอี้เฟ่ยนั้นร้ายเพียงใด
"คุณหนูหลิวอี้เฟ่ยท่านไม่ต้องทำเช่นกันก็ได้เ้าค่ะ อย่างไรตระกูลของท่านนั้นมีฐานะสูงส่งกว่าข้า ต้องเป็ข้าเสียอีกที่ต้องคารวะท่าน" หลี่มี่ทำท่ากำลังนำมือประสานกันไว้ที่กลางอกโน้มตัวลงแต่หลิวอี้เฟ่ยรีบเข้ามาคว้าแขนนางไว้ก่อน
"อย่าทำเช่นนั้นเ้าค่ะ อย่างไรข้าก็นับถือท่านเช่นดั่งท่านพี่ของข้า อย่าทำเช่นนี้เลย "
"หากคุณหนูสบายใจเช่นนั้นข้าไม่ทำก็ได้เ้าค่ะ ว่าแต่คุณหนูมาหาท่านแม่หรือเ้าคะ? "
"เ้าค่ะ ข้ากำลังไปที่เรือนของท่านป้าแต่เห็นฮูหยินจึงเข้ามาทักทายว่าแต่ที่หัวของท่านเกิดอันใดขึ้นหรือเ้าคะ" หลิวอี้เฟ่ยชำเลืองตามองผ้าโพกหัวของหลี่มี่พร้อมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
"นี่นะหรือ... เกิดเื่นิดหน่อยเ้าไม่ต้องใส่ใจ อีกอย่างไม่ต้องเรียกข้งว่าฮูหยินก็ได้ ต่อจากนี้ท่านเรียกข้าตามสบายเถิด ข้านามว่าเยิ่มเม่ยเม่ย เช่นนั้นหากคุณหนูนับข้าเป็พี่สาวเรียกข้าว่าท่านพี่เม่ยเม่ยดีหรือไม่"
"เอาเช่นนั้นก็ได้เ้าค่ะ ท่านพี่เม่ยเม่ย " หลิวอี้เฟ่ยแสร้งยิ้มดีใจที่ได้เรียกเยิ่นเม่ยเม่ยอย่างใกล้ชิดแต่ทว่าในใจของนางกลับรังเกียจที่จะเรียกชื่อของนางด้วยซ้ำ หากนางได้ตำแหน่งฮูหยินเมื่อไหร่นางจะเป็คนทำให้เยิ่นเม่ยเม่ยออกจากเรือนแห่งนี้ไปเอง
"เ้าไปหาท่านแม่เถิด ข้าเดินรับลมมานานรู้สึกเหนื่อยแล้วจะกลับไปพักผ่อนสักหน่อย "
"เ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวนะเ้าคะท่านพี่เม่ยเม่ยรักษาสุขภาพด้วยเ้าค่ะ ที่เรือนของข้ามียาสมุนไพรที่ดี หากข้ากลับไปแล้วจะให้บ่าวรับใช้ที่เรือนนำมาให้นะเ้าคะ" หลิวอี้เฟ่ยโค้งคำนับลงอีกครั้งก่อนจาก หลี่มี่เดินจากไปไม่หันมามองนางอีก เพราะตอนนี้นางรู้สึกเหนื่อยและเริ่มปวดหัว
'เหอะขนาดข้าเคารพเ้าเช่นนี้ยังหยิ่งพยองใส่ข้า แต่เอาเถอะวันหนึ่งข้าจะทำให้เ้าหยุดหยิ่งพยองเอง ' แววตาของหลิวอี้เฟ่ยจ้องมองหลี่มี่อย่างริษยานางจะทำทุกอย่างให้ท่านแม่ทัพมาเป็ของนางให้ได้
ห้องฟางเหนี่ยง
ฟางเหนี่ยงกับสาวใช้กำลังวางแผนคิดวิธีจัดงานนางจำได้ว่าเทียนหลันเซ่อนั้นได้รับรางวัลจากฝ่าาเป็การตอบแทนแถมเขายังชนะศึกในครานี้ นางยังไม่ได้จัดงานเลี้ยงฉลองจึงคิดจะจัดงานเลี้ยงฉลองนี้เพื่อแสดงความยินดีให้แก่เทียนหลันเซ่อ
"ข้าคิดออกแล้วจัดงานเลี้ยงอันใด นี่เ้าไปบอกพ่อครัวพรอมกับสาวใช้นางอื่นให้ช่วยกันจัดหาของมงคล และขนมหวานข้าจะจัดงานเลี้ยงฉลองที่แม่ทัพชนะศึกในครานี้แถมยังเป็ที่ชื่นชอบสำหรับฝ่าาได้ประทานรางวัลที่มีค่าให้แม่ทัพ "
"เ้าค่ะ นายหญิง " เมื่อได้รับคำสั่งสาวใช้จึงรีบเดินออกไปทำตามหน้าที่แต่เมื่อเดินมาถึงประตูได้พบเข้ากับหลิวอี้เฟ่ยพอดี
"คุณหนูหลิวอี้เฟ่ยมาเ้าค่ะ" นางหันไปบอกกล่าวให้ฟางเหนียงได้รับรู้ นางยิ้มกว้างรีบเดินมาต้อนรับทันที
"หลิวอี้เฟ่ยเ้ามาพอดีเลย ตอนนี้ข้ากำลังอารมณ์ดีเข้ามานั่งด้านในก่อนสิ เ้ารีบไปทำตามที่ข้าบอกเมื่อเสร็จแล้วจงนำน้ำชาพร้อมขนมมาให้ข้ากับคุณหนูหลิวอี้เฟ่ย "
"ท่านป้ามีเื่ดี ๆ อะไรหรือเ้าคะ " หลิวอี้เฟ่ยคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย
"เื่ดี ๆ นั้นเกี่ยวข้องกับเ้านะสิ อีกไม่กี่วันข้างหน้าข้าจะจัดงานเลี้ยงฉลองเกียรติให้แก่แม่ทัพ และในวันนั้นเองข้าคิดหาวิธีการให้เ้ากับเทียนหลันเซ่อได้อยู่ด้วยกันนะสิ ฮึ ฮึ " ดวงตาของหลิวอี้เฟ่ยเป็ประกายแวววาวใบหน้ายิ้มกริ่ม
"อย่างไรหรือเ้าคะ " รีบถามฟางเหนียงอย่างกระตือรือร้น
"ระหว่างงานเลี้ยงข้าจะจัดหาพวกนักเล่นดนตรีพร้อมทั้งนักรำมาร่ายรำให้ทุกคนได้ชมการแสดง ส่วนของเด็ก ๆ ข้าจะจัดให้มีการละเล่นของเด็ก ๆ ระหว่างนั้นข้าจะขัดขวางไม่ให้เยิ่นเม่ยเม่ยเข้าใกล้เทียนหลันเซ่อ ตอนนี้ข้าให้สาวใช้ไปเตรียมยาปลุกกำหนัดมาเพื่อสิ่งนี้ เ้าจงแอบนำยาปลุกกำหนัดใส่แก้วสุราของแม่ทัพ ส่วนเ้าอย่าลืมแสร้งจิบสุราทำให้ใบหน้าแดงระเรื่อ และแสร้งเมาสุรา จากนั้นข้าจะให้เทียนหลันเซ่อพาเ้าไปพักที่ห้องรับลอง จากนั้นเ้าคงไม่ต้องให้ข้าบอกหรอกนะว่าต้องทำเช่นใดต่อเมื่อยาปลุกกำหนัดออกฤทธิ์ เ้าพอใจแผนของข้าหรือไม่หลิวอี้เฟ่ย แต่ทว่าแผนการครั้งนี้อาจจะทำให้เกียรติของเ้าเสื่อมเสีย "
"ข้าไม่กลัวเื่เกียรติเลยเ้าค่ะ ท่านป้าหากไม่ทำเช่นนี้ข้าเองก็จนหนทาง เพราะไม่รู้จะมีหนทางที่ท่านแม่ทัพจะสนใจข้าหรือไม่? อีกอย่างที่ข้ามาหาท่านป้าในวันนี้ก็เป็เื่นี้เช่นกันเ้าค่ะ ข้าหารือกับท่านพ่อ ท่านพ่อไม่ได้ตำหนิข้าแม้แต่น้อยแถมยังเห็นด้วยที่ข้าจะอยู่ในสถานะฮูหยินรองของท่านแม่ทัพ " ฟางเหนียงจับมือหลิวอี้เฟ่ยทั้งสองข้าง พร้อมเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลราวปลอบใจ
"หลิวอี้เฟ่ยเ้าทนสักนิด หากเ้ามาอยู่ในเรือนแห่งนี้คงไม่ใช่เื่ยากที่จะกำจัดเยิ่นเม่ยเม่ย หากเ้าได้ร่วมเตียงกับเทียนหลันเซ่อจงใช้มารยาสตรียั่วยวนทำให้เขาตราตรึงในรสรักของเ้า ร้อยทั้งร้อยไม่มีบุรุษที่ใดจะรอดพ้นได้มีแต่จะหลงเ้า "
"ขอบคุณท่านป้าที่เอ็นดูข้านะเ้าคะ " หลินอี้เฟ่ยยิ้มบาง ๆ คิดถึงวันที่นางจะมาอยู่ที่นี่อารมณ์ไม่ดีเมื่อครู่เลือนหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น
121K
