บทที่ 23 คำพูดของฉันชัดเจน
หวังเซียนฮัวยิ้มสวยเหมือนดอกไม้และเชิญคนเข้าไปในบ้าน "บ้านรกไปหน่อย ต้องขออภัยด้วย"
จากนั้นเธอพูดเสริม "ตอนนี้พ่อของเหวินหน่วนไม่อยู่บ้าน เดี๋ยวฉันจะเรียกเขากลับมาให้ค่ะ"
"เหวินเจวียน ไปเรียกพ่อของแกมาเร็วเข้า” เธอะโไปที่ห้องครัว
"ไม่เป็ไรครับ คุณป้าไม่ต้องรีบร้อน" ผู้มาเยือนกล่าวด้วยรอยยิ้ม "สิ่งของพวกนี้เป็เพียงของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผู้อำนวยการ โปรดรับไว้ด้วยครับ"
หวังเซียนฮัวเห็นสิ่งของที่เขานำมาให้นานแล้ว เธอรู้สึกปลื้มใจมาก "ทำไมกัวจื่อถึงมีน้ำใจแบบนี้"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้น
หลังจากนั้นไม่นาน เหวินเจวียนก็ไปพาเหวินเฟิงฉีมา ทั้งหมู่บ้านซานชาได้รับรู้ว่าลู่กัวจื่อได้นำของขวัญปีใหม่มาให้ครอบครัวเหวินหน่วน
จุ๊ ๆ … ดูเหมือนว่าเหวินเฟิงฉีคนวิกลจริตจะหาลูกเขยที่ดีไวให้เหวินหน่วนแล้ว
"เดี๋ยวเราร่วมกินเหล้าและรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันเถอะ" เหวินเฟิงฉีพูดกับซุนเฉาอย่างมีความสุข จากนั้นตบต้นขาของเขาอย่างเศร้าใจ "อาการของกัวจื่อเป็อย่างไรบ้าง ฉันได้ยินว่าเขาได้รับาเ็"
"ไม่ต้องกังวลครับ ผู้อำนวยการดีขึ้นมากแล้ว" ซุนเฉาพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ "ตอนนี้ยังลุกจากเตียงไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเขาคงมาส่งของขวัญปีใหม่ด้วยตัวเองในวันนี้"
ให้ลู่กัวจื่อมามอบของขวัญปีใหม่ให้ครอบครัวด้วยตัวเอง? เป็ไปไม่ได้
ก็แค่เื่ตลกที่เขาเต่งมันขึ้นมาเท่านั้น
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหวินเฟิงฉีสดใสขึ้น "ให้เขาพักฟื้นให้ดีเถอะ ร่างกายของเขาสำคัญมาก!"
“นั่นสินะครับ" ซุนเฉามองไปรอบ ๆ "ทำไมผมไม่เห็นคุณเหวินหน่วนเลย"
"เธอ…" เหวินเชี่ยงมองที่เหวินเฟิงฉีอย่างกระอักกระอ่วน จากนั้นก็เห็นเหวินเฟิงฉีพูดอย่างภาคภูมิใจ "เธอไปทำงานน่ะ!"
“ลูกสาวของฉันทำอาหารอร่อยมาก หากกัวจื่อได้กินอาหารของเธอสักมื้อจะต้องติดใจ" เหวินเฟิงฉียังคงพูดอย่างภาคภูมิใจ "ฉันจึงให้เธอไปหางานทำในโรงอาหารใหญ่ของฐานทัพ"
“อย่าดูถูกลูกจ้างชั่วคราวคนนี้ล่ะ ดูจากทักษะการทำอาหารของเธอแล้ว เดี๋ยวเธอก็ได้เป็พนักงานประจในเร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอน”
เหวินเฟิงฉีรู้อยู่แก่ใจ หากเหวินหน่วนกลายเป็พนักงานประจำของโรงอาหารใหญ่ฐานทัพ เธอไม่ได้น้อยหน้าแน่ แม้ว่าเธอจะเทียบไม่ได้กับผู้อำนวยการของโรงงานปูนซีเมนต์ขนาดใหญ่อย่างลู่กัวจื่อ
ซุนเฉาผงะไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเหวินเฟิงฉีมีท่าทางภาคภูมิใจกับเื่แค่นี้ ทั้ง ๆ ที่เขากำลังจะได้กลายเป็พ่อตาของลู่กัวจื่อ หัวใจของเขายิ่งดูถูกเหยียดหยามมากขึ้น แต่ภายนอกยังพูดด้วยใบหน้าลังเลว่า "ถ้าคุณเหวินไปทำงาน แล้วใครจะเป็คนเลี้ยงดูลูก ๆ ของคุณลู่ล่ะครับ?"
ลู่กัวจื่อเลือกแต่งงานกับเหวินหน่วน เพราะเธอทำอาหารเก่งและอร่อย เธอน่าจะเป็ผู้หญิงที่ไม่ปฏิบัติกับลูกติดของสามีในทางที่ไม่ดี
ลู่กัวจื่อเคยเห็นเหวินหน่วนอย่างลับ ๆ มาก่อนและพึงพอใจกับความงาม ความอ่อนโยน และความอบอุ่นของเธอเป็อย่างมาก
เขาจึงตกลงที่จะแต่งงานกับเธอ
มิฉะนั้นแล้ว แม้เหวินหน่วนจะมีงานลูกจ้างชั่วคราวทำ ต่อให้เธอเป็พนักงานประจำ เป็ครู เป็หมอ หรือเป็สาวชาวนา เธอมีค่าควรที่จะแต่งงานกับตระกูลลู่หรือ?
แต่งงานกับลู่กัวจื่อ?
“แน่นอน เธอต้องเป็คนดูแลลูกของคุณลู่อยู่แล้ว” เหวินเฟิงฉีคาดไม่ถึงกับคำถามนี้และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องกังวล เหวินหน่วนจะลาออกจากงานเมื่อแต่งงานกัน เพราะมีฝ่ายชายดูแลเธออยู่แล้ว”
ซุนเฉายิ้ม
เหวินเฟิงฉีใช้โอกาสนี้ยกแก้วเหล้าและพูดกับหวังเซียนฮัวว่า "รีบไปพาเหวินหน่วนกลับมาจากฐานทัพ ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม"
หวังเซียนฮัวพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เธอเองก็คิดเช่นเดียวกัน
คน ๆ นี้แต่งตัวดีมาก เขาต้องเป็คนสำคัญของลู่กัวจื่อแน่ ๆ
"หนูตื่นแต่เช้าและเห็นเธอออกจากหมู่บ้านไปพร้อมกับหูเสี่ยวหลิง" เหวินเจวียนพูด "เธอคงไปที่อำเภอ"
"ถ้าอย่างนั้นแกไปรอตรงทางเข้าหมู่บ้าน และแกต้องเรียกเธอกลับมาให้ได้" จากนั้นเหวินเฟิงฉีมองดูท้องฟ้าและพูดกับหวังเซียนฮัวว่า "ล้างจานก่อนไปด้วย"
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า "บอกเหวินเชี่ยงให้ไปที่บ้านของหนีจือให้เอาอาหารและเครื่องดื่มกลับมาที่บ้าน"
ทักษะการทำอาหารของกัวอันฉินนั้นใช้ได้ ไม่เพียงเท่านั้น สาวม่ายยังหมักเหล้าได้อร่อยจนทำขายได้เลย
นี่เป็เหตุผลว่าทำไมชีวิตเล็ก ๆ ของกัวอันฉินยังคงมีความสุขมาก แม้จะไม่มีผู้ชายอยู่ในครอบครัวก็ตาม
ชายชราหลายคนในหมู่บ้านชอบดื่มเหล้าที่เธอทำ
หัวใจของหวังเซียนฮัวบีบรัด แต่จะทำอย่างไรได้? ใครใช้ให้เธอทำอาหารไม่เป็กัน?
“ถ้าพี่สาวอยู่บ้าน ทำไมเราต้องไปหาจิ้งจอกตัวนั้นด้วย!” เธอทำได้เพียงกระซิบบ่นกับเหวินเชี่ยงเบา ๆ
"อืม เอาเงินมาให้ผมเร็ว ๆ เถอะ" เหวินเชี่ยงใจร้อน
เหวินเจวียนวิ่งไปตรงทางเข้าหมู่บ้านหลายครั้ง ในที่สุดก็เห็นเหวินหน่วนเพิ่งกลับมาถึงตอนเที่ยง
“กว่าจะกลับมาได้! แม่บอกให้พี่รีบกลับบ้านด่วน คนของพี่เขยมารออยู่ที่บ้านแล้ว!” เหวินเจวียนได้รับคำสั่งมาจากหวังเซียนฮัว
ในขณะนี้ ผู้คนมากมายตรงทางเข้าหมู่บ้านกำลังรับประทานอาหารและพูดคุยกัน เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของเหวินเจวียน พวกเขาก็เริ่มซุบซิบกัน
เหวินหน่วนประพฤติตัวดีและเชื่อฟังมาเสมอแต่กล้าเผชิญหน้ากับคนบ้าแซ่เหวิน ทำให้คนในหมู่บ้านซานชาซุบซิบนินทากันไปทั่ว ทุกคนสงสัยว่าคนบ้าเหวินจะทำเื่เลวร้ายอะไรอีก หากเหวินหน่วนต่อต้านเหมือนเดิมล่ะ?
ทุกคนต่างรู้ว่าเหวินหน่วนยืนยันที่จะไม่การแต่งงาน
ผู้อำนวยการโรงงานของรัฐต้องเป็ลูกเขยที่ดีมาก แต่หญิงสาวกลับไม่อยากได้? หรือว่าเหวินหน่วนจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่?
เมื่อพวกเขาได้ยินว่าชายคนนั้นส่งคนมาให้ของขวัญปีใหม่ พวกเขาก็หันไปซุบซิบกัน
“พี่เขยอะไร? ฉันไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้” เหวินหน่วนเหลือบมองเหวินเจวียนแล้วพูดว่า “ฉันถูกไล่ออกจากบ้านมาแล้ว ฉันจะไม่กลับไปหาครอบครัวนั้นอีก”
เธอพูดกับหูเสี่ยวหลิงจนจบ จากนั้นก็เดินเมินถือตะกร้าเดินไปทางบ้านผีสิง
“เหวินหน่วน พี่เป็อะไรไป? ฉันได้ยินมาว่าคนบ้านั่นกำลังพูดคุยกับผู้อำนวยการโรงงานปูนซีเมนต์เื่งานแต่งงานไม่ใช่เหรอ นี่เธอกำลังดูถูกฝ่ายชายเหรอ?”
"มีเื่อะไรผิดปกติกับผู้อำนวยการคนนี้หรือเปล่า"
"ฉันพอได้ยินมาบ้าง" มีคนพูดเสียงต่ำ "เขาหย่าร้างแล้วมีลูกติดเมียเก่าสองคน แล้วชอบทุบตีคนอื่นด้วย"
"ทุบตีคนอื่น?” หญิงคนหนึ่งปิดปากของเธอ "ฉันรู้แล้วว่าทำไมเหวินหน่วนถึงไม่อยากแต่งงาน"
มีแค่หวังเซียนฮัวเท่านั้นที่มองเหวินเฟิงฉีว่าเป็สมบัติ แต่ผู้หญิงปกติทุกคนในหมู่บ้านดูถูกเหวินเฟิงฉีที่ชอบทุบตีภรรยาและลูกสาวตัวเอง
หลังจากที่เหวินหน่วนพูดปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยโดยไม่แม้แต่จะมองเหวินเจวียน เธอก็เดินตรงไปที่บ้านของเธอ เหวินเจวียนกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจอยู่ข้างหลังเธอ "เหวินหน่วน อย่าเพิ่งไป พ่อบอกว่าไม่ว่ายังไงก็ต้องพาพี่กลับบ้านให้ได้!"
“โอ้ เลยเที่ยงแล้วนี่ หรือคนบ้านนั้นกำลังหิวข้าวกันล่ะ?" เหวินหน่วนหยุดและพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "เธอกำลังขอให้ฉันกลับไปเป็วัวเป็ม้าคอยรับใช้ต่อไปล่ะสิ?"
เหวินเจวียนสำลัก
จริงอยู่ว่าข้าวเที่ยงยังไม่พร้อม เพราะรอเหวินหน่วนกลับไปทำอาหาร!
แต่ตอนนี้เหวินหน่วนไม่กลับไปแล้ว พ่อของเธอจะอธิบายกับซุนเฉาว่าอย่างไร?
จากท่าทางของซุนเฉาในวันนี้ เขาต้องได้พบกับเหวินหน่วน ถ้าเขาไม่เห็นตัวเ้าสาว เขาคงไม่พอใจและกลับไปพูดอะไรไม่ดีกับลู่กัวจื่อ จากนั้นการแต่งงานคงถูกยกเลิกใช่ไหม?
ชุดทำงานและเสื้อผ้าสวย ๆ ที่เธออยากซื้อในอนาคต ฝันของเธอคงแหลกสลายไปอย่างนั้นสินะ?
“เหวินหน่วน เธออยากให้พ่อมาลากเธอกลับไปพร้อมกับฉันใช่ไหม” เหวินเจวียนพูดเสียงดังจากด้านหลัง
ฝีเท้าของเหวินหน่วนหยุดลง ขณะเดียวกันนั้น เธอก็เห็นว่าเหวินเฟิงฉีกำลังยืนโกรธจัดอยู่ไม่ไกล
คำพูดของเหวินเจวียนเมื่อกี้นี้จะบังเอิญเกินไปไหม?
“ไม่จำเป็” เหวินหน่วนตอบกลับ “คำพูดเมื่อวันก่อนของฉันชัดเจนมากแล้ว”
เธอจะไม่แต่งงาน
145K
