[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

'ท่านคือ...'

'เสกชัย คงรู้จักสินะ'

'ครับ บุคคลที่หยุดสงครามมาเฟียในอดีต'

'งั้นคงน่าจะเดาได้นะว่าฉันเรียกแกมาทำไม'

'ผมไม่ใช่ท่านนี่ครับ'

'กำลังหาข้อมูล immortal อยู่ใช่ไหมว่าใครปล่อยข่าวเจ้านะ'

'หรือว่า...'แดเนียลเบิกตากว้างจ้องมองเสกชัย

'ฉันเอง'

'คิดจะทำอะไรครับ'คำตอบนั้นทำเอาเขาแทบไม่อยากเชื่อไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

'ตอนนี้ฉันส่งลูกน้องปลอมตัวเป็นแกเข้าไปหอการค้า"

"หอการค้า?'

'เป็นแหล่งรวมตัวการซื้อขายของเหล่ามาเฟียล่ะนะ แล้วฉันต้องการความร่วมมือจากแก'

'ร่วมมือ?'

"หมายความว่าให้แดเนียลร่วมมือเพื่อสร้างยาปลอมขึ้นมาสินะ"มาร์ทตินอธิบายเหตุผลของเสกชัย

"จะบอกว่าปลอมก็ใช่ ฉันสร้างยานี้มาจากต้นแบบเพื่อให้ยาเหมือนเท่านั้น"

"จากนั้นส่งแดเนียลตัวปลอมเข้าไปสินะครับ"พอร์ทพูดขึ้นขนาดที่จ้องมาร์ทติน"เรื่องนี้ผมพึ่งรู้ยังตกใจ ผมไม่เห็นเฮียตกใจแสดงว่าเฮียร์เองก็รู้สินะครับ"

คำพูดของพอร์ททำให้แพรววาหันไปมองเขาด้วยความสงสัย

"พี่เป็นคนให้เขาปกปิดเรื่องนี้ไว้ แพรวคงไม่โกรธพี่นะ"แพรววาหันมาจ้องแดเนียลก่อนกำหมัดแน่น

"..."

แดเนียลที่กำลังเอื้อมมือไปต้องชะงักเมื่อแพรววาถอยหลังไปก่อนที่เธอจะวิ่งออกไป

"ผมตามไปเองครับ"พอร์ทพูดขึ้นก่อนวิ่งตามเธอไป

"แดเนียล การที่รัฐบาลไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยแกก็รู้ได้แล้วว่าแกถูกทอดทิ้ง"

"ครับ ท่านพูดถูก แต่แพรวเธอ"แดเนียลถอดสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด

"อย่าห่วงเลยเพราะพอร์ทเขาคงอธิบายให้เธอเข้าใจได้"เสกชัยหันออกไปจ้องมองทางประตูขนาดที่แดเนียลจ้องมองเขาเขม็งก่อนหวนคิดคำพูดของเขา

'ร่วมมือ'

'ใช่'

'ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่มีความสามารถนั้นหรอก'

'ฉันรู้ว่าแกเป็นคนสร้างยาตัวนี้ขึ้นมา หรือคิดจะปิดบังต่อไปล่ะ แดเนียล เทเยอะ ลูกชายของ เมเมะ เทเยอะอดีตผู้ร่วมสร้างยา immortal'

'ท่านรู้ได้ไง เรื่องนี้มัน...'

'แกรู้อยู่แล้วว่าฉันเป็นใคร? คิดว่าจะปิดบังได้เหรอ'

'...'

'คนที่เมเมะฝากฝังให้พัฒนายาต่อไปเพื่อคิดหาวิธีทำลาย...'เสกชัยจ้องไปทางแดเนียล

"เพราะเขาคือพี่ชายอีกคนของเธอไงละ"เสกชัยหันมาบอกแดเนียลที่กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

"หืม! พี่ชาย"แดเนียลถามขึ้น

"ใช่ เพียงแค่มีเจ้าพ่อขี้หึงนิดๆ หน่อยๆ"เสกชัยพูดเหน็บแนมมาร์ทตินก่อนก้าวเท้าออกไปทิ้งความสงสัยให้แดเนียลให้ครุ่นคิด

"ท่านเสกแค่ล้อเล่นแค่นั้นเอง"ครามรีบพูดแก้สถานการณ์ที่แดเนียลหันมาจ้องมาร์ทตินอย่างเอาเรื่อง

"งั้นก็ดี อย่าหวังสูงถึงขั้นจะให้แพรววาไปเสี่ยงอันตรายกับนายเลย"แดเนียลพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"ฉันแค่ทำตามข้อตกลงของเรา"มาร์ทตินพูดขึ้นพร้อมหวนคิดข้อตกลง

'เงื่อนไข'

'ใช่ คิดส์ต้องเล่นงานจังหวะที่แกไม่อยู่แน่ '

'...'

'เพื่อจำกัดแก เจ้านั่นต้องล่อแกออกมาอย่างลับๆ แน่ เพราะงั้นเราจะตอบสนองพวกเขาโดยการส่งแดเนียลตัวปลอมเข้าไป ส่วนเรื่องแพรววาอย่าห่วงเลย ฉันรับรองความปลอดภัยของเธอ'

'ฉันจะเชื่อคำพูดแกได้ไง'

'แกไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกนะ'

'หากฉันปฏิเสธละ'

'ถ้าคิดว่าปกป้องแพรววาพ้นจากมือของฉัน นายก็ลองได้เลย'

'แกเลยต้องการให้ฉันร่วมมือ?'

'ถูกต้อง แต่ดูเหมือนแกกำลังสืบบางอย่างอยู่สินะ ว่าไงอยากให้ฉันช่วยอะไร หากแดเนียลตัวปลอมถูกจับไปแล้วจะให้แกออกไปเคลื่อนไหวภายนอกคงไม่ได้หรอกนะ'

'จะแสดงบทพระเอกว่างั้น'

'ฉันเป็นพวกทำงานเพื่อผลประโยชน์โดยไม่เอาเปรียบใครอยู่แล้ว'

'...'

'ถือซะว่าเป็นการตอบแทนยานี้ก็ได้'มาร์ทตินยื่นถุงขึ้นมาโชว์'

'งั้นถ้าฉันจะให้แกทำลาย immortal แกจะว่าไง'

'ฉันเองก็ไม่ต้องการพึ่งยานี้อยู่แล้ว ดูเหมือนนายจะมีเหตุผลสินะ'มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนที่จะเดินจากไป

'เดี๋ยว'แดเนียลยื่นแขนไปจับไหล่มาร์ติน'โทษที แต่ immortal ที่ฉันต้องการให้ทำลายคือของที่ฟาร์โทครอบครองไว้'

'แกเกี่ยวข้องกับimmortal ในอดีต?'

'ฉันจะเล่าให้แกฟังก็ต่อเมื่อนายทำลายมันจนสิ้นซากและนี่คือเงื่อนไขที่นายต้องตอบรับปากฉันก่อนแล้วฉันจะรับเงื่อนไขแก'

'จะมากไปแล้วนะ'

'ครามใจเย็นๆ ก่อน อย่าน้อยหากเจ้านี่ไม่ทำตามสัญญาเรายังมีแพรววาอยู่ในมือ เจ้านี่คงไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามจนให้น้องสาวตกอยู่ในอันตรายหรอก'

"หลังจากนั้นเป็นไปที่ฉันคาดการณ์ไว้รัฐบาลโลกไม่ส่งคนมาช่วยแก คงมีเหตุผลสินะ"

"ฉันไม่จำเป็นต้องบอกแก"

"เพราะการแก้แค้นสินะ"แดเนียลหยุดชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดของมาร์ทติน

"การตายของตระกูลเทเลอร์มีส่วนเกี่ยวข้องกับมาเฟียใช่ไหม"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ ฉันเป็นคนธรรมดาไม่ใช่มาเฟียสักหน่อย"

"ผู้ที่ผลิตยาและทำลายยาได้มีเพียงแกคนเดียวเท่านั้น"

"คิดแบบนั้นจริง?"แดเนียลถามกลับจนมาร์ทตินเริ่มครุ่นคิด"หากนายคิดแบบนี้จริงฉันคงไม่ส่งแพรววาไปอยู่กับคนอย่างนายหรอกนะ"

ปึง!

ประตูห้องถูกปิดลงจนมาร์ทตินไม่รู้ควรทำอย่างไรดี หากแดเนียลอยู่ข้างเขาอาจเป็นผลดีกับเขา แต่หากตรงกันข้ามล่ะก็...

"เจรจาไม่สำเร็จสินะ"ครามพูดขึ้นหลังจากที่มาร์ทตินเดินออกมาจากห้อง หลังจากที่เขาปล่อยให้ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ในห้องสองคน

"ยังไม่ได้เจรจาเลย"

"แล้วแกมัวทำอะไรอยู่"

"จับตาดูแดเนียลไว้"