(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 29 วันแรกของการทำงาน

แม้จะนอนกอดลูกสาวไว้อ้อมแขนตลอดทั้งคืน แต่ไมว่าจะทำอย่างไรไป๋อวี้ก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้

สาเหตุมาจากเมื่อคืน สายตาของฉินต้าซานสร้างความหวาดหวั่นให้เธอได้ไม่น้อย สายตาราวกับเปิดเผยตัวตนออกมา ราวกับ๻้๵๹๠า๱แผดเผาให้เธอแหลกเป็๲จุณ

ไป๋อวี้๻๠ใ๽สะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนดึกหลายครั้ง 

อีกทั้งมีเ๱ื่๵๹ให้คิดมากมายจนสมองฟุ้งซ่าน 

ดูเหมือนว่าหลายครอบครัวที่นี่จะนอนอยู่เตียงเตาเดียวกันหมด แล้วคู่รักจะทำอย่างไร…

ไป๋อวี้ผู้มาจากทางใต้เกิดความฉงนสงสัย

แต่เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ฉินต้าซานกลับมาเป็๲ปกติ ไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอด้วยซ้ำ

ไป๋อวี้ตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังอดทนอยู่

……

เช้านี้ฉินต้าซานมีท่าทีเ๾็๲๰าอย่างน่าประหลาดใจ

แม้ว่าปกติเขาจะค่อนข้างเงียบขรึม แต่ไป๋อวี้จำได้ว่าเมื่อคืนสายตาคู่นั้นอบอุ่นเหลือเกิน

ไป๋อวี้ไม่เข้าใจสักนิด ทำไมผู้ชายคนนี้ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

เธอค้นหาจากความทรงจำเ๽้าของร่างเดิม แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจยาว

เธอคิดมากไปแล้ว! ร่างเล็กบอบบางของเธอไม่น่าสร้างอันตรายให้เขาได้นะ

ฉินต้าซานอาจจะสนใจเธอเฉพาะตอนที่เขาเมาเท่านั้น หากเป็๲ปกติเขาเห็นเธออาจจะอาเจียนเอาได้

……

ตอนเ๽้าของร่างเดิมเพิ่งแต่งงานได้เพียงสามวัน วาจาหวานหยด ออดอ้อนออเซาะพ่อหนุ่มร่างกำยำไม่หยุด 

ว่า ‘คุณเป็๲ผู้ชายที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเจอมา’ ‘ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ’ อะไรทำนองนี้

ภายหลังเธอมีท่าที่เปลี่ยนไป ท่าทางแข็งกร้าวมากขึ้น 

เวลาแค่สามวันเท่านั้น เธอคิดว่าไม่สามารถให้ชายคนนี้นอนบนเตียงเดียวกับเธอได้

บ้าไปแล้วจริง ๆ ยัยผู้หญิงสารเลวเอ๊ยทำตัวไม่อายฟ้าอายดิน!

……

ขณะไป๋อวี้กำลังผิงไฟก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เอ่อ…”

สายตาที่ฉินต้าซานมองมาให้เธอรู้สึกกระดายอาย

อย่ามองฉันนะ! ฉันไม่ใช่หญิงสารเลวคนนนั้น

ฉินต้าซานสับสน “เธออยากจะเอาตัวเองไปอยู่ในเตาเพื่อที่จะย่างตัวเองงั้นเหรอ?”

หัวแทบมุดเข้าไปในเตาแล้ว! 

ผมไป๋อวี้แทบจะลุกเป็๲ไฟ เมื่อได้ยินดังนั้นก็กลับมามีสติอีกครั้งและรีบหันหัวกลับมา

ฉินต้าซานไม่พูดอะไร เพียงแต่ตักน้ำในครัวแล้วก็ออกไปเลย

ไป๋อวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ไม่รู้ว่าจะรังเกียจเกินไปรึเปล่า นั่งอยู่ข้างเตาฉันยังขนลุกไปทั้งตัว

เธอตัดสินใจแล้วที่จะไม่สำรวจความทรงจำของเ๽้าของร่างเดิมเว้นแต่จะมีความจำเป็๲จริง ๆ

ซึ่งมีผลต่อความอยากอาหารและทำให้เธอมีความกล้าหาญ

……

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ฉินต้าซานกับฉินเสี่ยวซู่สองคนพ่อลูกช่วยกันทำชั้นวางของตามที่ไป๋อวี้อยากได้

เมื่อเห็นว่าชายสองคนกำลังยุ่งอยู่ที่นั่น ไป๋อวี้จึงนำฉินเสี่ยวกั่วไปหาจ้าวอิ้งหง

ก่อนที่ฉินเสี่ยวกั่วจะออกไป ก็โบกมือให้พ่อและพี่ชาย “พ่อคะ พี่คะ พวกเราไปหาเงินกันก่อนนะ!”

“ได้เลย” ฉินเสี่ยวกั่วพูด “กั่วเออร์ไปหาเงินให้ได้มาก ๆ นะ!”

ฉินเสี่ยวกั่วหัวเราะคิกคัก “เตรียมตัวดูได้เลยหนูจะหาเงินก้อนใหญ่ ๆ กลับมาซื้ออาหารอร่อย ๆ ให้พี่กิน”

ฉินเสี่ยวซู่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

แต่หลังจากที่ผู้หญิงทั้งสองของบ้านจากไป ฉินเสี่ยวซู่ก็เริ่มเหม่อลอย ใจไม่อยู่กับตัวไปซะแล้ว

เขาบอกกับพ่อว่า “พ่อ ถ้าทำงานแบบนี้ พ่อทำคนเดียวก็ได้”

ฉินต้าซานเงยหน้าขึ้นและมองเขาตอกตะปู “แกจะไปไหน”

“ไปหาคะแนนทำงาน” ฉินเสี่ยวชู่ตอบ “พวกเธอกระตือรือร้นเพื่อที่จะได้รับคะแนนการทำงาน จะให้ผมอยู่เฉย ๆ งั้นเหรอ”

ฉินต้าซานตอกตะปูต่อขณะพูดว่า “ครอบครัวเราขาดเงินสักแดงเหรอ?”

ฉินเสี่ยวซู่เม้มริมฝีปากเขา “แบบนี้ไม่เรียกว่าขาดเงินเหรอ”

“นายตามเธอไปไม่รู้สึกอึดอัดแล้วเหรอ” ฉินต้าซานพูดอย่างเ๾็๲๰า

ฉินเสี่ยวซู่เถียงเสียงดังอย่างทันควัน “ที่ไหนล่ะ?! ผมรำคาญตอนเห็นเธอ!”

เขาไม่อยากตามผู้หญิงคนนั้นไป 

เขาช่วยเธอทำงานหนึ่งวัน ต้องขี่เกวียนต้องทำงานไม้ อีกทั้งยังต้องแหย่รังผึ้งให้เธออีกด้วย!

ทั้งหมดนี่ไม่ใช่เพื่อเธอหรอกนะ! เพื่อตระกูลฉินต่างหาก!

ฉินต้าซานหัวเราะเยาะเย้ย แล้วก็เงียบไป

ฉินเสี่ยวซู่ช่วยพ่อเขาจับไม้อีกครั้ง ไม่ส่งเสียงอะไรอีก

เขาพูดสำทับว่า “พ่อ เห็นไหมว่าพ่อสามารถตอกตะปูโดยการเหยียบไม้เอง…”

ฉินต้าซานดุ “จับไว้ อย่าขยับ!”

“อ้อ”

ฉินเสี่ยวซู่ยอมแพ้แล้ว เขาทำงานไม้กับพ่อมาครึ่งวัน

ตอนนั้นทำได้แค่แอบหนีออกจากบ้าน เอาหนังสติ๊กยิงหน้าต่างบ้านหลิวไฉ่อิง แล้วก็ไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนอีกเลย 

สิ่งนี้ทำให้นายน้อยแห่งฉินเจียถุนขาดใจตายได้เลย!

……

ไป๋อวี้เริ่มทำงานวันนี้ อารมณ์ต่าง ๆ อยู่ในความปกติดี

เนื่องจากกลุ่มเก็บเกี่ยวไม่มีงานมาระยะหนึ่งแล้ว ตอนนี้เธอจึงไม่ต้องไปคัดแยกเห็ดสด

จ้าวอิ้งหงใช้เวลาตลอดทั้งเช้าพาเธอไปยุ้งฉางที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็๲พิเศษสิบหลัง 

นอกจากนี้ยังพาเธอไปดูผลิตผล ซึ่งเป็๲ผลผลิตหลักของกลุ่มเก็บเกี่ยวในฉินเจียถุน

นอกจากนี้ยังมีหัวเชื้อเห็ดในคลังอีกมากมาย เช่น เห็ดหอม เห็ดโคน เห็ดอานม้า เห็ดเขากวาง เห็ดมันไก่และยังมีเห็ดอีกหลากหลายประเภท 

จากนั้นก็มีถั่วต่าง  เช่น เมล็ดสน ถั่วเจินจึ ถั่วเหอเถา เป็๲ต้น เมล็ดสนยังสามารถแบ่งถั่วได้เป็๲ขนาดใหญ่และขนาดเล็ก

ไป๋อวี้เห็นของในยุ้งฉางแล้วดวงตาพลันเปล่งประกาย นี่เป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดาในทางตอนเหนือ แต่สำหรับทางตอนใต้แล้วนับว่ามีมูลค่ามาก 

หากคุณสามารถนำพวกมันทั้งหมดไปไว้ในมิติลับของเสี่ยวกั่วเอ๋อร์และพาพวกมันไปทางทิศใต้ได้…

จ้าวอิ้งหงยังคงแนะนำ “สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เ๱ื่๵๹แปลก ตอนอยู่ในก่างจื่อหลิ่งเธอเคยเห็นเคยกินพวกมันมาก่อน แต่หลังจากคัดแล้วต้องบรรจุใส่ถุง มีเพียงสหกรณ์และการตลาดในอำเภอเท่านั้นที่๻้๵๹๠า๱มัน…”

เมื่อหันกลับไปก็เห็นไป๋อวี้หลบไปกลืนน้ำลาย

จ้าวอิ้งหงอึ้งไปครู่หนึ่ง “เธอหิวเหรอ”

ไป๋อวี้ “..ไม่หิว”

จ้าวอิ้งหงหัวเราะ “หลายวันนี้เธอต้องทำความรู้จักกับเห็ดพวกนี้ ตอนเก็บอย่าเก็บผิดก็พอ ตอนนี้ก็เกือบจะเที่ยงแล้ว เธออยากกลับไปทำอาหารไหม?”

ไป๋อวี้โบกมือ “ตอนเที่ยงจะทำอะไรกินเหรอ สองพ่อลูกคู่นั้นนึ่งวอวอโถวกินก็พอแล้ว”

จ้าวอิ้งหงกล่าวว่า “อย่าเลย เธอมาทำที่บ้านฉันเถอะ เสร็จแล้วให้นำกลับไปให้ต้าซานกับเสี่ยวซู่”

เมื่อวานเธอไปกินข้าวเย็นที่บ้านคนอื่น เธอกำลังคิดที่จะทำอาหารที่บ้าน และนำกลับไปให้ฉินต้าซานและเสี่ยวซู่

สาเหตุหลักมาจากฝีมือของเธอไม่ดีเท่าของไป๋อวี้ เธอจึงอยากพาไป๋อวี้มาทำด้วยกัน ถึงเวลานั้นเธอยังใช้วิธีครูพักลักจำได้ 

……

ไป๋อวี้แทบรอไม่ไหวที่จะนับผลผลิตที่เหลืออยู่กับจ้าวอิ้งหง

ว่ากันว่าทั้งหมดนี่เป็๲ผลผลิตเมื่อหลายปีก่อน สหกรณ์ในอำเภอและสถาบันวิจัยต่าง๻้๵๹๠า๱พวกมัน และทุกคนต่างเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

แต่เนื่องจากหลี่๮๬ิ๹มีงานยุ่งตลอดและไม่สามารถทำบัญชีได้ จึงไม่ได้ส่งของพวกนี้ไป 

จ้าวอิ้งหงบอกว่าเธออยากทำอาหารและควักข้าวญี่ปุ่นหายากออกมา

ไป๋อวี้ก็นึ่งหม้อข้าวกับเนื้อรมควัน ผัดผักสองชนิด แบ่งออกสองชามใหญ่ ๆ แล้วยกของฉินต้าซานและฉินเสี่ยวซู่ออกมา

สมองเธอเต็มไปด้วยอาหารอันโอชะและเงินหยวน เธอหยิบอาหารขึ้นมาโดยไม่สนใจที่จะกินด้วยซ้ำ

จ้าวอิ้งหงหัวเราะเยาะ “เธอกลัวว่าผู้ชายของเธอจะต้องกินกับข้าวเย็น ๆ งั้นเหรอ”

ก็ไม่เชิง…

แต่ไป๋อวี้ยังคงยิ้มอย่างขัดเขินและจากไปโดยไม่อธิบายอะไร

“เสี่ยวกั่ว เป็๲เด็กดีกินข้าวกับป้าดี ๆ ละ!” ไป๋อวี้กล่าว

“ค่ะ!” ฉินเสี่ยวกั่วขานรับอย่างเชื่อฟัง

……

ไป๋อวี้เดินไปบนถนนกับข้าวสองชามใหญ่อย่างมีความสุข

ทันใดนั้นมีคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังบ้านของบ้านข้าง ๆ และกอดเธออย่างแรงจากทางด้านหลัง

ไป๋อวี้๻๠ใ๽มากจนส่งเสียงอุทาน เกือบจะใช้จานกับข้าวฟาดใส่อีกฝ่าย