ตอนที่ 18 ผลแพลเปิ้ล
โพรทาเลียนั่งเซ็งอยู่ระเบียบหน้าบ้านพักหมายเลข11 เธอโดนโทมัสห้ามไปยุ่งวุ่นวายกับจุดตรวจและสถานพยาบาลเพราะพวกเขากำลังยุ่งกับงานที่ได้รับกันตัวเธอก็อยากเข้าไปทั้งสองทีว่าอาการคนสลบเป็ไงและสิ่งออกมาเป็ควันมันคือสารอะไรระหว่างเธอนั่งอยู่ เธอก็เห็นพวกนูอัสกำลังจะเดินผ่านหน้าบ้านของเธอเธอมองด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่ก็แอบขมวดคิ้วในใจ เฟอร์ร่าโผล่ออกมาข้างๆ ทันที
“ดูสิ ยังหน้าบานเดินอยู่นั้นล่ะ!!” เฟอร์ร่าพูดพร้อมกับลอยอยู่ข้างๆ โพรทาเลีย
“ใจเย็นๆ เฟอร์ร่า เรายังไม่หลักฐานนะ” โพรทาเลียเตือนเฟอร์ร่าเบาๆ เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
“ชิ! น่าหมั่นไส้!!” เฟอร์ร่าพูดแล้วกัดผ้าผืนหนึ่ง
นูอัสเดินผ่านก็เห็นวันเดอร์เลอร์นั่งจ้องมาทางเธออยู่เธอก็คิดจะแซวเพื่อหาเื่อีกฝ่าย
“ตายล่ะ นายรอดด้วยเหรอ? วันเดอร์เลอร์”
โพรทาเลียมองแล้วจมูกมันกระตุกทันที“ทำไมล่ะข้าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุนี่น่า”
“อ๋อ...แต่นายก็เข้าไปช่วยพวกที่สลบสินะ ทำไมไม่สลบไปด้วยเลยล่ะตัวเกะกะแบบนายนะ” พอนูอัสพูดจบก็หัวเราะออกมาคนในกลุ่มเธอก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
โพรทาเลียยังยิ้มอยู่แต่ก็แฝงไปด้วยอารมณ์โกรธหน่อยๆ“ฮ่าๆแจ็กสัน...อย่าพูดอะไรเยอะดีกว่านะ ไม่งั้นระหว่างของจะเข้าตัวล่ะ”
โพรทาเลียพูดอย่างอ้อมๆว่าระวังของที่อีกฝ่ายทำให้คนสลบจะกลับเข้าหาตัวเธอแน่ๆนูอัสได้ยินแบบนั้นเธอรู้สึกไม่ชอบใจวันเดอร์เลอร์ขึ้นมาก่อนที่เธอจะสะบัดตัวออกจากตรงนั้นทันที โพรทาเลียมองอีกฝ่ายเดินออกไปเฟอร์ร่าก็บ่นทันทีว่าอีกฝ่ายไปสักที เธอก็บ่นไปเรื่อยๆ โพรทาเลียไม่สนใจเฟอร์ร่าบานเธอถอนหายใจหนึ่งครั้งเธอหันไปหยิบบางอย่างในกระเป๋าออกมา มันคือลูกแก้วก่อนหน้าที่เธอเคยนำออกมาดูเธอจ้องมองพร้อมกับจะพูดบางอย่าง
“วันนี้เป็ไงมั้งจ้ะ? คาเร็นน่า”
เมื่อเธอเอ่ยถามลูกแก้วนั้นก็มีภาพเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งขึ้นมา รูปร่างตัวเล็กเท่ากับเด็กอายุแค่ 4-5 ขวบ ใบหน้าของเธอเล็กแก้มป่องหน่อยๆ น่าหยิกผมลอนสีทองผมยาวกลางหลัง ใส่เสื้อผ้าวันพีชน่ารักสบายๆ เมื่อเด็กหญิงลืมตาตื่นขึ้นเธอมีด้วยตาสีเขียวเหมือนโพรทาเลีย เด็กน้อยเห็นโพรทาเลียก็ถึงกับยิ้มทันที
“แม่ค่ะ!” เด็กน้อยเข้ามาใกล้ลูกแก้วทันที
เมื่อเด็กน้อยพูดเสียงดังโพรทาเลียต้องทำเสียงชู่ว์ให้เด็กพูดเบาๆ “ชู่ว์ คาเร็นน่า ลูกต้องทำเสียงเบาๆ นะ”
“อุ้ย!” เด็กน้อยเอามือปิดปากทันที“ขอโทษค่ะ...”
เฟอร์ร่าได้ยินโพรทาเลียคุยกับใครเธอหันไปมองเห็นโพรทาเลียคุยลูกแก้ว เธอสงสัยเลยเข้ามาดูใกล้ๆ ทันที
โพรทาเลียยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ “วันนี้ลูกเป็ไงมั้งจ้ะ”
“ก็สบายดีค่ะ หนูยังอ่านหนังสือที่แม่ส่งมาให้อยู่เลยแล้วก็ชุดที่คุณแม่ส่งเข้ามาในลูกแก้ว หนูใส่แล้วสบายมากๆ เลยล่ะค่ะอย่างตัวนี้เป็ต้น” คาเร็นน่าพูดแล้วก็หมุนตัวไปมา
“ลูกใส่แล้วน่ารักมาเลยจ้ะ แม่ดีใจที่ลูกชอบของที่แม่ส่งไปให้นะ”
“ค่ะ” เด็กหญิงยิ้มอย่างร่าเริง
โพรทาเลียมองลูกสาวใบหน้าของเธอเปลี่ยนอารมณ์ไปแบบห่วงลูกสาวเธอที่ถูกขังอยู่ในลูกแก้วมานานถึง1 ปีกว่าๆหลังจากออกมาจากเกาะนั้น เธอก็ใช้เวลาตลอดการเดินทางหนีจากแซเทิร์นก็หาวิธีแก้มาตลอด 6 เดือน แต่ไม่มีใครช่วยลูกเธอได้เลยทำให้โพรทาเลียเครียดมาตลอด
เด็กคนนี้อยู่ในลูกแก้วก็เพราะแซเทิร์น ถ้าย้อนกลับไปเมื่อตอนที่โพรทาเลียอยู่ในเกาะ ตอนนั้นเธออายุแค่ 9 ขวบเกือบจะ 10 ขวบในไม่กี่สัปดาห์ตัวเธอกลายเป็เด็กที่แซเทิร์นชอบมากๆ ถึงลึกๆเขาจะไม่ชอบใจที่เธอนั้นมีความพิเศษบางอย่างในตัว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเกิดเมื่อแซเทิร์นไม่อยู่ในเกาะหลายเดือนโพรทาเลียได้มีความสุขที่ไม่ต้องเครียดกับแซเทิร์น พวกเด็กคนอื่นๆ ก็เล่นกันสนุกโพรทาเลียเลยหาโอกาสขออยู่เงียบๆ เธอกำลังไปที่ห้องปรุงยาของเธอ
“หือ...ว่างแบบนี้ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ หน่อยดีกว่า”
โพรทาเลียเปิดประตูเข้ามาข้างในเป็ห้องที่มาโต๊ะใหญ่และตู้ไม้ที่วางขวดอะไรอยู่เยอะมากๆโพรทาเลียเดินไปหยิบขวดต่างๆ บนตู้ เธอต้องปีนเก้าอี้ขึ้นไปหยิบขวดตัวของโพรทาเลียนั้นตัวเล็กมากๆ สภาพร่างกายเธอนั้นมีาแเยอะและแผลเป็ส่วนเสื้อผ้าของเธอก็เป็แบบขาดหน่อยๆ เหมือนเสื้อผ้าสมัยกรีกพอโพรทาเลียหยิบอุปกรณ์ต่างๆ เธอหันไปเจอผลไม้อยู่ในตะกร้าสองลูก
“เอ๋? ผลไม้เหรอ?”
โพรทาเลียมองผลไม้แปลกๆเธอไม่เคยเห็นมันเลย เธอหยิบขึ้นมาดูผลไม้ลูกนี้มีขนาดเล็กเท่าส้มแล้วสีของมันเป็สีส้มชมพูผสมกัน เธอสงสัยว่ามันมีกลิ่นอะไรไหมก่อนจะหยิบขึ้นมาดม
“ว้าว...หอมจัง...” พอโพรทาเลียดมผลไม้นี้ท้องของเธอก็ร้องออกมาทันที “อ๊ะ...หิวเลยแฮะ...”
โพรทาเลียจ้องเหมือนอยากกินเธอหันซ้ายหันขวาว่าไม่มีคนอยู่ข้างในนี้ เธอเลยตัดสินใจทันที
“งั้นขอทานล่ะนะเ้าคะ!”
โพรทาเลียทานผลนั้นรสชาติของมันทั้งหวานและเปรี้ยวหน่อยๆโพรทาเลียรู้สึกชอบรสชาตินี้จริงๆ เธอกินจนหมดโดยไม่เหลือเม็ดเพราะมันเหมือนไม่มีเม็ดเลย โพรทาเลียหันไปมองอีกลูกในตะกร้ามันทำให้เธอรู้สึกอยากกินอีก เธอกลืนน้ำลายก่อนจะหยิบมากินอีก มันอร่อยมากๆพอเธอกินหมดทั้ง 2 ลูกเธอก็หันไปปรุงยาต่อทันที
เวลาผ่านไป2 ชั่วโมงโพรทาเลียรู้สึกแปลกๆ ที่ท้องของเธอ แต่เธอคิดว่าคงเพราะแน่นท้องเพราะกินผลไม้นั้น เธอเลยคิดว่าคงไม่มีอะไรหรอก เลยหันไปทำงานต่อจนเวลาต่อมาพวกโกรอส 2 ตนเปิดประตูเข้ามาข้างในห้องปรุงยาโพรทาเลียเห็นก็มองพวกเขาทันที พวกเขาเป็ั์ร่างเล็กสีฟ้ามีหูยาวเหมือนเอลฟ์พวกเขาเห็นโพรทาเลียอยู่เลยทักทายเธอก่อนทันที
“สวัสดีขอรับ ท่านโพรทาเลีย”
“ไง เจคอบ จอห์น” โพรทาเลียทักทายตอบก่อนจะไปทำงานต่อ
พวกโกรอสทักทายจบก็เดินไปเพื่อจะไปของที่วางไว้บนโต๊ะพอพวกเขาจะหยิบตะกร้า ก็ตาโตทันทีที่ว่าผลไม้ที่พวกเขาสร้างขึ้นหายไป
“เอ๋!! ผลแพลเปิ้ลหายไปไหน!!”
โพรทาเลียได้ยินเสียงะโของจอห์นเธอก็หันมาถามทันที “มีอะไรหรือ?”
“ท่านโพรทาเลียเห็นผล แพลเปิ้ลไหมขอรับ!?”
“ผลแพลเปิ้ลไม่เคยได้ยินเลยนะ?” โพรทาเลียสงสัยเลยว่ามันคืออะไร
“มนุษย์อย่างท่านคงไม่เคยได้ยินเพราะมันเป็ผลไม้วิเศษที่พวกข้าสร้างขึ้นนะขอรับ” เจคอบพูดขึ้น พวกเขาดูซีเรียสมากๆ
“ผลไม้วิเศษเหรอ?” เธอสงสัยเลยว่าผลไม้นั้นทำอะไรได้“วิเศษยังไงล่ะแล้วลักษณะมันเป็ยังไงนะ?”
“มันมีขนาดเล็กเท่าส้ม แล้วมีสีส้มชมพูขอรับ”
“แล้วก็รสชาติของมันทั้งหวานแล้วก็เปรี้ยวหน่อยๆคนที่กินเข้าไปรู้สึกแบบนั้น ก็เท่ากับว่า...”
“เท่ากับว่า?” โพรทาเลียเริ่มสะกิดใจว่าสิ่งที่พวกนั้นพูดคล้ายๆผลไม้ที่เธอกินไปก่อนหน้า
“เท่ากับว่าผลแพลเปิ้ลเคมีตรงกับคนกิน แล้วจะสามารถตั้งครรภ์ได้ขอรับ!!” ทั้งสองโกรอสพูดออกมาแบบนั้น
โพรทาเลียที่ฟังถึงกับหน้าซีดทันทีแล้วใว่าผลไม้ที่ตัวเองกินเข้าไปเป็ผลไม้อะไร
“ว่าไงนะ! ผลที่ข้าคิดไปสามารถตั้งครรภ์ได้เหรอ!?”
“เอ๋!! นี่ท่านโพรทาเลียกินเข้าไปหรือขอรับ!?” เจคอบถามด้วยความสงสัยทันที
“ใช่นะสิ กลิ่นมันหอมมากๆ จนน่าทานใครมันจะไม่กินมันล่ะ!!” โพรทาเลียตื่นตระหนกทันที
“ตายแล้วท่านโพรทาเลีย ท่านกินมาไปั้แ่เมื่อไรนะ?”
“ปะ...ประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วนะ”
“แย่แล้ว!! อีกแค่ 7 ชั่วโมงแล้ว!!” โกรอสสองตนใทันที
“7ชั่วโมงหมายความว่าไง?” โพรทาเลียงงว่าพวกนี้หมายความว่าไง
“ท่านโพรทาเลียยังเด็กคงไม่เข้าใจสินะขอรับคือว่ามนุษย์เพศหญิงใช้เวลาตั้งครรภ์ 8 หรือ 9 เดือนนะขอรับ”
“อืมๆ พอรู้นะ ท่านแม่ของข้าตั้งท้องมา 4 ครั้งพอรู้ว่ากี่เดือนกว่าจะคลอดทารกออกมา”
“นั้นล่ะ ขอรับ แต่ผลแพลเปิ้ลต่างออกไป มันให้เวลาตั้งครรภ์แค่ 9 ชั่วโมง เหมือนย่อจาก 9 เดือนเป็ 9 ชั่วโมงนะขอรับ!!”
โพรทาเลียได้ยินถึงกับเหงื่อตกทันที“เอออออออออออออออออออ๋!!”
เสียงของโพรทาเลียดังออกมาจากห้องปรุงยาทำให้คนหนึ่งที่ผ่านมาได้ยินเข้าเลยเดินเข้ามาทันที “โพร เกิดอะไรขึ้น!?”
ชายที่เข้ามามีรูปร่างสูงกว่าโพรทาเลียนิดหน่อยและมีกล้ามหน่อยๆ ผมสั้นเซ่อๆ ดวงตาสีน้ำตาล
“ดีแลน!!” โพรทาเลียเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วกอดทันที“แย่แล้วล่ะเกิดเื่แล้วล่ะ!!”
“เกิดอะไรขึ้นนะ” ดีแลนถามด้วยความเป็ห่วงทันที
“ท่านโพรทาเลียเกิดกินผลแพลเปิ้ลไปนะขอรับ ท่านดีแลน”
“ผลแพลเปิ้ล!?” ดีแลนสงสัยว่ามันคือผลอะไร
“เป็ผลไม้ที่ทำให้ตั้งครรภ์นะขอรับ แล้วท่านโพรทาเลียเผลอกินเข้าไปแต่มันมีสองผลนะตอนแรก หรือว่าท่านโพรทาเลีย...”
โพรทาเลียหันหัวมามองพวกโกรอส“ขอโทษ...กินไปหมดเลยนะ...”
“ตายแล้วท่านโพรทาเลีย!! ลูกหนึ่งก็ตั้งครรภ์ได้ 1 คนแล้วนะขอรับอย่างงี้มันตั้งครรภ์เป็ 2 คนเลยนะขอรับ!!”
“ตั้งครรภ์?” ดีแลนสงสัยว่ามันคืออะไรก่อนจะนึกถึงตอนเด็กๆ “นี่พวกนายอย่าบอกนะว่าตั้งครรภ์นี้ หมายถึง การตั้งท้องที่กำเนิดเด็กทารกนะเหรอ!?”
“ใช่แล้วขอรับ!!”
“ว่าไงนะ!!”
พอดีแลนใไปว่าโพรทาเลียกำลังตั้งท้องเหรอพวกโกรอสเห็นสถานการณ์ไม่ดีเลยรีบไปเรียกเทพีอลิซ่าเบ็ธมาทันทีเทพีฟังเื่ราวทั้งโพรทาเลียและโกรอสก็โดนดุ แต่พวกโกรอสโดนดุรอบสองโดยภรรยาของพวกเขาที่วางผลแพลเปิ้ลไม่เป็ที่จนเกิดเื่ขึ้นจนได้
พวกสาวโกรอสก็นำเสนอให้โพรทาเลียกินยาเพิ่มอายุเพราะเด็กวัยเท่าโพรทาเลียมันจะลำบากเวลาตั้งท้อง โพรทาเลียเลยต้องทำตามเธอกินยาเพิ่มอายุไป ร่างกายเธอตัวสูงขึ้น แล้วผมของเธอก็ยาวขึ้นเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็เสื้อผ้าของเทพีลิซ่า พอเธอออกมาจากโซนเปลี่ยนเสื้อผ้าดีแลนที่เห็นโพรทาเลียถึงกับอึ้งไปเลยเขาหน้าแดงที่เห็นโพรทาเลียโตขึ้นแล้วสวยมากๆ โพรทาเลียดูตัวเองในกระจกเธอรู้สึกแปลกๆ ชอบกล ก่อนจะหันไปถามคนอื่นๆ
“ข้าดูแปลกไหม?”
“ไม่!” ดีแลนพูดขึ้นเทพีอลิซ่าเบ็ธมองดีแลนอย่างสงสัยทันที “ไม่เลย ดู...งด...งดงามมากนะ...”
โพรทาเลียยิ้มออกมา“ขอบใจดีแลน” โพรทาเลียหันไปมองตัวเองในกระจกต่อเทพีอลิซ่าเบ็ธเดินไปหาโพรทาเลีย “เ้าไม่แปลกจริงๆ โพรทาเลีย เ้าโตขึ้นต้องสวยแบบนี้แน่ๆ จ้ะ”
“ท่านแม่...ข้าไม่สวยหรอก...”
“คิกๆ เ้าคิดว่าตัวเองไม่สวย แต่เ้าสวยนะ” ลิซ่าจับคางของโพรทาเลีย
โพรทาเลียมองลิซ่าแล้วยิ้มทันที“ขอบคุณที่ชมลูกท่านแม่”
“ลูกน้อยของข้า...” ลิซ่ากอดโพรทาเลียโพรทาเลียก็กอดอีกฝ่าย
ดีแลนมองทั้งสองคนเขามองโพรทาเลียอย่างเคลิ้มมากๆ ที่อีกฝ่ายพอโตขึ้นแล้วจะสวยแบบนี้พอโพรทาเลียแต่งตัวอะไรเสร็จก็ไปที่ห้องที่จะรวมตัวกันกับพวกเด็กมนุษย์กึ่งเทพคนอื่นๆทุกคนเห็นโพรทาเลียเข้ามากับดีแลน ทุกคนก็ใเลยว่า ทำไมอีกฝ่ายโตขึ้น
“โพรทาเลียทำไมถึงโตขึ้นแบบนั้น!!”
“เอ่อ...พวกเราคือว่า...”
โพรทาเลียอธิบายให้ทุกคนฟังทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นทุกคนพอฟังก็ใเลยว่ามีเื่แบบนี้ด้วย ระหว่างที่ท้องของโพรทาเลียยังไม่โตขึ้นพวกโกรอสไปหาหนังสือจากโลกภายนอกที่พวกเราเคยเก็บไว้อ่านกันมาให้โพรทาเลียอ่านเกี่ยวกับทารก โพรทาเลียก็อ่านจนกระทั่งเธอคิดบางอย่างทันทีเธอหันไปพวกโกรอสสาวทันที
“นี่ มิเรีย...”
“อะไรหรือเ้าค่ะ?” มิเรียหันไปหาโพรทาเลีย
“คือสงสัยนะ ว่าผลแพลเปิ้ลนี้ สร้างมาได้ไงนะ?”
“อ๋อ ก็แบบว่ามันสร้างจากวัตถุดิบของที่พวกเรามี เป็ของหายากมากๆ เลยล่ะแล้วก็ส่วนผสมจากมนุษย์อีก 1 อย่าง”
โพรทาเลียสงสัยเลยว่าส่วนผสมอีกอย่างคืออะไร“แล้วส่วนผสมอีกอย่างจากมนุษย์นี่คือ?”
“อ๋อ เืมนุษย์ เส้นผม หรือ เส้นขนจากมนุษย์นะ”
“เอ๋!!” โพรทาเลียสงสัยเลยว่าแล้วในผลที่เธอกินมันมาจากของใคร“ฉันอยากรู้ว่าผลที่ข้ากินพวกจอห์นไปเอาของใครมา!”
“ได้สิ เดียวมานะ” มิเรียเดินออกจากห้องนั้นไปหาพวกจอห์นทันที
ดีแลนที่อยู่ข้างๆโพรทาเลียสงสัยเลยว่าทำไมโพรทาเลีย้าอะไร “โพรทาเลีย คิดอะไรอยู่เหรอ?”
“ก็...รู้สึกไม่ดีที่ผลที่กินไปมันมีบางอย่างจากมนุษย์ด้วยอ่ะ”
“จริงดิ...” ดีแลนขนลุกเลยว่าอะไรกันที่มาจากมนุษย์เพราะเมื่อกี้เข้าไม่ได้ยินที่พวกเธอพูด
พวกโกรอสก็มากันทันทีมิเรียมาด้วยความโกรธหน่อยๆ โพรทาเลียสงสัยเลยว่าพวกนั้นต้องเอาอะไรของใครมาแน่ๆมิเรียมาถึงพร้อมสามีของเธอและเจคอบ เธอก็โค้งให้โพรทาเลียทันที
“ท่านโพรทาเลียต้องขอโทษแทนสามีของข้าด้วยเ้าคะ”
“ขอโทษ?” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย“ขอโทษทำไม?”
“ก็เ้าสามีของข้าเอาส่วนผสมจากมนุษย์ มาจากในกระเป๋าของท่านนะเ้าค่ะ”
“กระเป๋าข้า?”
“คือ...พวกข้าไปทำความสะอาดที่ห้องท่านแล้วกระเป๋าของท่านเปิดอยู่แล้วมีกล่องบางอย่างเปิดอยู่ มันมีเส้นผมสีทองอยู่ข้าััได้ถึงพลังบางอย่าง เลยขอเอาออกมาสักเล็กน้อย เลยนำมาทำผลแพลเปิ้ล” จอห์นอธิบายให้โพรทาเลียฟังทั้งหมด
โพรทาเลียฟังถึงกับงงว่ามีอะไรแบบนั้นในกระเป๋าด้วยเหรอแต่เธอก็ขมวดคิ้ว เพราะโกรอสมาวุ่นวายกับของเธอ
“เฮ้อ...งั้นครั้งหน้าห้ามมายุ่งกับของข้านะ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตนะ”
“ขอโทษขอรับ”
โพรทาเลียลุกขึ้นจากโซนที่เธอนั่งดีแลนเห็นก็หันไปถามทันที “นั้นเธอจะไปไหนนะ?”
“กลับห้องหน่อยนะ...” โพรทาเลียพูดจบก็เดินออกจากห้องนั้นไป
โพรทาเลียเดินไปเรื่อยๆเธอก็นึกอยู่ว่ามีเส้นผมที่โกรอสพูดอยู่ในกระเป๋าเธอด้วยเหรอเธอเดินมาถึงห้องของเธอ ก้มลงไปดูกระเป๋าของเธอที่อยู่ใต้เตียงเธอเขยิบเข้าไปหยิบมันออกมา กระเป๋ามีขนาดเล็กมากสำหรับเธอ แต่ถ้าตอนเธออายุ 6 ขวบ มันดูใหญ่มากๆ แต่ตอนนี้มันเล็กเธอเปิดกระเป๋าของตัวเอง แล้วลองค้นหาสิ่งที่พวกโกรอสบอกว่าเป็กล่องใส่เส้นผมอยู่เธอค้นหาจนเจอกล่องไม้ที่ว่า เธอลองหยิบมาดูแล้วเปิดมันออกมา มันมีเส้นผมสีทองดูเธอลองหยิบมันขึ้นมากำเล็กๆ พอหยิบขึ้นมามันมีกลิ่นอ่อนๆ ลอยเข้ามาในจมูกของเธอ
“กลิ่นนี้มัน...กลิ่นมินต์...” โพรทาเลียรู้สึกสบายใจกับกลิ่นนี้มันเหมือนกลิ่นที่คุ้นเคยมากๆเมื่อเธอดมกลิ่นนี้มันทำให้เธอเห็นภาพใครสักคนในความทรงจำ “คุณเป็ใครนะ...เ้าของเส้นผมนี่...”
โพรทาเลียสงสัยเลยว่าใครกันที่เป็เ้าของเส้นผมนี้ระหว่างเธอกำลังค้นกระเป๋าตัวเอง เธอก็เจอของที่มาจากพี่น้องของเธอเธอนึกถึง่เวลาที่ได้อยู่กับครอบครัว คิดถึงรอยยิ้มแล้วความอบอุ่นของครอบครัว
“พ่อ...แม่...ทุกคน...” โพรทาเลียนึกถึงทุกคนมากๆจนน้ำตาของเธอไหลออกมา
เทพีอลิซ่าเบ็ธเดินมาแถวห้องของโพรทาเลียเพราะตามหาเธออยู่หลังจากถามดีแลนว่าโพรทาเลียไปไหน เลยรู้ว่าเธอมาที่ห้องนอนของตัวเองเธอเดินมาก็เจอโพรทาเลียนั่งอยู่ที่พื้น
“ข้าว่าเ้าควรกลับไปพักนะ โพรทาเลีย”
โพรทาเลียได้ยินเสียงอีกฝ่ายเธอเช็ดน้ำตาของเธอทันที แล้วหันไปมองเทพีอลิซ่าเบ็ธ “ท่านแม่...เดียวข้าไปพัก...”
“อืม เ้าต้องพักแล้วกินอาหารบำรุงที่พวกโกรอสให้กินข้าว่าเ้าไปพักห้องข้าดีกว่า” เทพีอลิซ่าเบ็ธเสนอให้อีกฝ่ายมาอยู่ข้างๆเธอดีกว่า
“เ้าค่ะ...” โพรทาเลียตอบรับคำเสนอของเทพีอลิซ่าเบ็ธทันที
พอเทพีเสนอมาแบบนั้นโพรทาเลียเก็บกระเป๋าของเธอไว้ที่เดิม แล้วเดินตามเทพีไปห้องของอีกฝ่ายทันทีพอมาถึงโพรทาเลียได้รับการปฏิบัติการทานอาหารการเรียนรู้เื่การเลี้ยงลูกและการดูแลครรภ์ โพรทาเลียอ่านจนจะปวดหัวแต่ก็ต้องอ่าน เพราะเธอทำตัวเอง เองนั้นล่ะ จนกระทั่งถึงเวลาที่สมควร
จบตอนที่18 โปรดติดตามตอนที่ 19ต่อไป
ข้อความจากนักเขียน
สวัสดีค่ะทุกคนตอนนี้อยู่ช่วยตอนที่ 18แล้ว คงจะสนุกกันนะคะถ้าไม่สนุกก็ขอประทานอภัยด้วย เอาล่ะดี๋ยวจะมาแจ้งในคนอ่านฟังว่าสัปดาห์หน้าอาจจะไม่ได้ลงกันนะคะ แต่ลงในอีกสัปดาห์ถัดไปนู้นนนนนนนนนนเลยนะคะขอบคุณทุกคนที่สนใจเื่นี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
22K
