โรงค้าทาส
ด้านหน้าโรงค้าทาส สิ่งที่เสิ่นอันลั่วและถังเทาเทียเห็นคือ ชินอ๋องพร้อมองครักษ์ทั้งสี่ของเขา
เหตุใดท่านอ๋องถึงได้มายืนหน้าบึ้งตรงนี้ ใครทำให้เขาโมโหกัน
จะไม่ทักก็ไม่ได้ ยืนจ้องหน้าขนาดนั้น ถ้าไม่ทักจะโดนตัดหัวหรือเปล่าก็ไม่รู้
“คาราวะท่านอ๋องขอรับ” /“คาราวะท่านอ๋องเพคะ” ถังเทาเทียและเสิ่นอันลั่วทำความเคารพผู้สูงศักดิ์
“เราบอกเ้าว่าเราจะพาเ้ามาเลือกทาส” เขาอยากจะจับนางมาฟาดสักทีสองทีทำไมนางลืมคำพูดของเขา
“อ๋อ.. หม่อมฉันไม่อยากรบกวนพระองค์เพคะ” ใครจะกล้าไปบอกเขากันเล่า นั้นชินอ๋องนะ
“สิ่งใดที่เรารับปากเ้าไปแล้วเราจะไม่คืนคำ”
“หม่อมฉันขออภัยเพคะ”
“ถังเทาเทียเ้ากลับไปดูแลร้านของเ้าเถอะ เสิ่นอันลั่วเราจะดูแลเอง"
“ พะยะค่ะ” ถังเทาเทียรับคำด้วยความมึน งง สองคนนี้ไปสนิทกันตอนไหน
ท่านอ๋องที่เขารู้จักมานานหลายปีไม่คิดจะสนใจหญิงสาวคนใด
กลับมาช่วยเสิ่นอันลั่วเลือกทาสเื่นี้ต้องถึงหูพี่ใหญ่
“ ส่วนเ้าตามเรามา ”
“ เพคะ” นี่ก็สั่งจังเลย สั่งเก่ง
เสิ่นอันลั่วเดิมตามมู่ไป๋เซวียนเข้าไปยังกรงที่กักขังทาส
“คาราวะท่านอ๋องพะยะคะ”
“ ไม่ต้องมากพิธี ลั่วลั่ว เ้าบอกพ่อค้าทาสไปว่าเ้า้าทาสแบบไหน”
"อ๋อ… เพค่ะ เถ้าแก่ ข้า้าทาสชายอายุสิบห้าถึงสามสิบปี ยี่สิบคน
ทาสหญิงอายุ สิบห้าถึงสามสิบปี สิบคนเ้าค่ะ ขอคนที่ทำอาหารเป็สองคนเ้าค่ะ"
"ได้ขอรับคุณหนูเชิญทางนี้ขอรับ พวกเ้าใครที่อายุสิบห้าถึงสามสิบห้าปีลุกขึ้นมา
เชิญคุณหนูเลือกเลยขอรับ"
หลังจากเห็นพวกเขาลุกขึ้นมาเสิ่นอันลั่วก็เลือกทาสชายจนครบสิบคนตามคำชี้แนะของท่านอ๋อง
ทาสหญิงก็ได้มาครบตามที่้า ที่นี้ก็ต้องซื้อรถม้า ไม่งั้น ทาสทั้งหลายคงจะต้องเดินกลับ
เสิ่นอันลั่วซื้อรถม้าคู่สองคัน เกวียนวัวคู่อีกสองคันเอาไว้บรรทุกสิ้นค้ามาส่งในเมือง
“พวกท่านทุกคนมารับเสื้อผ้าคนล่ะชุดกับสูบู่คนล่ะ ไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยเดินออกมาหาข้าตรงนี้”
เหล่าทาสที่พึ่งถูกเสิ่นอันลั่วซื้อมาก็ต้องตกตะลึง เ้านายคนใหม่ให้สบู่พวกเขาคนล่ะก่อน
สบู่มีแต่เ้านายที่ใช้กัน ไหนเลยทาสอย่างพวกเขาจะมีปัญญาใช้ ก้อนหนึ่งตั้งสิบตำลึงเชียว
เสิ่นอันลั่วจ่ายค่าทาสคนล่ะยี่สิบตำลึง ราคาบารมีท่านอ๋อง มีผู้หนุนหลังเป็อ๋องมันช่างดียิ่ง
"แล้วเ้าจะเอายังไงกับทาสเหล่านี้” เขาเห็นนางแจกเสื้อผ้ากับสบู่ให้ทาสที่พึ่งซื้อ ทำไมนางไม่เห็นให้สบู่กับเขาบ้าง
"หม่อมฉันจะไปซื้อรถม้ากับเกวียนวัวเพคะ เกวียนวัวคู่จะเอาไว้บรรทุกสินค้า จะได้พอกันนั่งกลับด้วยเพคะ"
"เราจะพาเ้าไปเลือกซื้อ"
“ขอบพระทัยเพคะ” ท่านว่าอะไรผู้น้อยว่าตามเ้าค่ะ
มู่ไป๋เซวียนพาเสิ่นอันลั่วไปซื้อรถม้ากับเกวียนวัว
เสิ่นอันลั่วเลือกทาสที่สามารถบังคับรถม้าและเกวียนมาสี่คน
หลังจากได้ซื้อครบแล้วเสิ่นอันลั่วก็ให้พวกเขาบังคับเกวียนกลับบ้าน
“ วันนี้หม่อมฉันขอบพระทัยท่านอ๋องที่เสียสละเวลามาช่วยเลือกทาสและซื้อรถม้าเพคะ”
“ถ้าเป็เื่ของเ้าเราเต็มใจ เ้าไม่ต้องขอบคุณเราหรอก”
เสิ่นอันลั่วที่ได้ยินแบบนั้นก็ชะงัก เงยหน้าขึ้นมาสบตากับมู่ไปเซวียน
ท่านอ๋องท่านรุกหนักขนาดนี้ทำไมข้าจะไม่รู้ท่านคิดอะไร ไหนจะสายตานั้นอีก
ไม่รู้ล่ะตีมึนทำตัวโง่ไปก่อน ผู้ชายเขาเป็ถึงอ๋องจะมาจริงจังอะไรกับสาวชาวบ้าน
จากนั้นก็ไปซื้อรถม้าเกวียนวัวกันต่อ เสิ่นอันลั่วเลือกม้าตัวผู้ตัวล่ะหกสิบตำลึง
สองตัว ตัวเมียตัวล่ะห้าสิบตำลึงมาสองตัว
วัวสี่ตัว ตัวล่ะ ยี่สิบตำลึง ตัวผู้กับตัวเมียอย่างล่ะสองเหมือนกันเผื่อมันมีลูกให้
หลังจากจัดแจงให้ทาสที่พึ่งซื้อมาขึ้นรถเสร็จ เสิ่นอันลั่วก็เดินมาบอกลามู่ไป๋เซวียน
“หม่อมฉันขอตัวลากลับก่อนนะเพคะ ขอบคุณท่านอ๋องสำหรับทุกอย่างในวันนี้เพคะ”
“เราจะไปส่ง ทาสที่พึ่งซื้อมาไว้ใจยังไม่ได้”
และนั้นก็ทำให้เสิ่นอันลั่วนั่งอยู่ในรถม้ากับท่านอ๋องหน้านิ่ง เหตุผลท่านฟังขึ้นเพคะ
ให้ตายสิเราคนหล่อพูดนิดพูดหน่อยเคลิ้ม นี่ปะไรมานั่งในรถเขาอีกล่ะ
กำลังคิดอะไรเพลินๆก็ได้ยินท่านอ๋องหน้านิ่งพูดขึ้นมา
“ข้ากับถังเทาเทียในสายตาเ้าใครดีกว่ากัน”
***โปรดอ่านเพื่อความบันเทิงค่ะ
202
