หยางตงเทียนค่อยๆ พาร่างที่าเ็ของตนเองยืนขึ้นอย่างช้าๆ จากนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆ หันมองสำรวจรอบๆตัวอีกครั้ง
"เราคงต้องหาสถานที่ปลอดภัย เพื่อพักรักษาอาการาเ็ก่อน จากนั้นค่อยหาทางออกจากป่าแห่งนี้อีกที..." กล่าวจบชายหนุ่มก็ค่อยๆเดินออกไปจากจุดที่เขาอยู่
เขาค่อยๆเดินไปเรื่อยๆ ผ่านต้นไม้และูเาสูงใหญ่มากมาย แต่ที่แปลกคือเขาไม่พบเจอสัตว์อสูรเลยแม้แต่ตัวเดียว ตามความทรงจำของร่างนี้ ที่เ้าตัวเคยอ่านมาจากในตำราที่ผู้าุโในตระกูลนำมาให้
ปกติแล้วภายในป่านั้นจะเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย ทั้งจากสัตว์อสูรและพืชพันธุ์มีพิษต่างๆ แต่นี่เขากับไม่พบเจออันตรายใดเลย เหมือนกับว่าเขาเดินอยู่ภายในสวนหลังบ้านของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น
"หรือว่าในตำราเป็สิ่งที่แต่งขึ้นมาเพียงเท่านั้น? ไม่สิ!? สัตว์อสูรตัวเป็ๆ ร่างนี้ก็เคยเห็นมาแล้ว เพราะฉะนั้นในตำราไม่น่าผิด? แสดงว่าสถานที่แห่งนี้ต้องมีสิ่งที่ผิดปกติ!? หรือว่ามันจะเป็อาณาเขตของสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง!!!"
หยางตงเทียนขบคิดและบ่นพึมพำขึ้นมากับตัวเองเบาๆ พร้อมกับมีสีหน้าที่ซีดเผือกลง สองเท้าเริ่มเดินเร็วขึ้น สายตาลอกแลกไปมาด้วยความหวาดระแวง หากว่าที่นี้เป็อาณาเขตของสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งจริงๆ หากมันพบเข้ากับเขา มันจะต้องกินเขาเป็ของว่างแน่ๆ!
หยางตงเทียนเดินไปอีกไม่นาน เขาก็ได้ยินเสียงของน้ำตกดังขึ้นมาจากไกลๆ ชายหนุ่มจึงรีบสาวเท้าไวขึ้น! มุ่งตรงตามเสียงนั้นไปในทันที!
เวลาผ่านไปอีกประมาณหนึ่งเค่อ สายตาของเขาก็เริ่มมองเห็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่ไหลตกลงมาจากยอดเขาสูงจากไกลๆ ชายหนุ่มจึงรีบสาวเท้าเดินตรงเข้าไปด้วยความเร็วมากกว่าเดิม
พร้อมกับบ่นพึมพำเบาๆ"หวังว่าหลังน้ำตกจะมีถ้ำ เหมือนกับในนิยายหลายเื่ที่เคยอ่านน่ะ!?"
ผ่านไปไม่นานหยางตงเทียนก็เดินมาถึงจุดหมาย ริมฝีปากของเขาค่อยๆยกยิ้มขึ้นมา พร้อมกับแสดงสีหน้าตื่นเต้นอย่างปกปิดเอาไว้ไม่อยู่
"มีถ้ำอยู่จริงๆ ด้วย!!!"กล่าวจบ! ชายหนุ่มก็ค่อยๆเดินตรงเข้าไป
พอเข้าไปถึงด้านใน เขาก็ค่อยๆเดินสำรวจรอบๆ พบว่าถ้ำแห่งนี้นั้นมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก มันมีขนาดประมาณเท่าห้องๆหนึ่งเห็นจะได้?
และที่สำคัญ! คือมันไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ที่นี่! นั่นหมายความว่าสถานที่แห่งนี้ปลอดภัย! สามารถใช้เป็ที่พักอาศัยได้!
หยางตงเทียนนั่งลงที่มุมๆหนึ่งภายในถ้ำ จากนั้นชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นมาดู เขาพบว่าที่นิ้วชี้มีแหวนที่ทำจากหยกสีขาวราวกับน้ำนมวงหนึ่งสวมอยู่
"นี่หรอแหวนมิติ? อืม?! มันไม่ต่างจากแหวนหยกธรรมดาเลยแฮะ! หากไม่มีความทรงจำของร่างนี้อยู่ หากเราพบมันหล่นอยู่ตามถนน เราก็คงไม่รู้แน่ว่านี้คือแหวนมิติ?"หยางตงเทียนสำรวจแหวนหยกที่สวมอยู่บนนิ้วมือ พร้อมกับกล่าวขึ้นมาด้วยทาทางสนใจ
"งั้นลองดูหน่อยซิ ว่าข้างในมีอะไรอยู่บ้าง? หวังว่าจะมีโอสถรักษาอาการาเ็อยู่ด้านในนี้น่ะ!?"หยางตงเทียนกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นและคาดหวัง
แม้ว่าในความทรงจำของร่างนี้ เขาจะรู้อยู่คร่าวๆแล้วก็ตามว่าข้างในมีอะไรอยู่บ้าง แต่เขาก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ เมื่อได้ลองดูด้วยตาตนเอง
ชายหนุ่มค่อยๆส่งพลังิญญาเข้าไปในแหวนมิติ ตามความทรงจำที่ได้รับมา เขาทุ้มเทความสนใจไปที่แหวนมิติอย่างเดียว จนลืมสนใจสิ่งรอบข้างตัวเอง
ตอนนี้นั้นเืของเขาที่ไหลออกมาจากาแ และที่เปียกชุ่มไปกับชุดที่สวมอยู่ ได้ััเข้ากับพื้นถ้ำ และถูกดูดหายเขาไปด้วยความรวดเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ทันใดนั้นเอง! ภายในถ้ำก็เกิดแสงหลากสีสันสว่างจ้าขึ้นมา! พร้อมกับสติของหยางตงเทียนที่ดับวูบไปในเวลาเดียวกัน ร่างของชายหนุ่มถูกดูดหายวับเข้าไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย...
ร่างของหยางตงเทียนมาปรากฏขึ้นอีกในมิติหนึ่ง ภายในมิติแห่งนี้ ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากนัก มันเป็เพียงห้องโถงขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง ที่มีเตาหลอมโอสถสีทองขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงบริเวณกลางห้อง
ภายในนั้นมีน้ำโอสถหลากสีสันบรรจุอยู่จนเต็ม พอร่างของหยางตงเทียนปรากฏขึ้นมา ร่างโปร่งแสงที่นั่งเข้าฌานอยู่หน้าเตาหลอมโอสถก็ลืมตาขึ้นมา พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะดังลั่นมาขึ้นด้วยความดีใจ
"ฮ่าาาๆๆๆ~"
"เจ็ดหมื่นปี!! เจ็ดหมื่นปีแล้ว! ที่ข้ารอผู้สืบทอดอยู่ในที่แห่งนี้ วันนี้! วันที่ครบรอบเจ็ดหมื่นปีพอดี! ในที่สุดคนที่มีโชคชะตาที่จะเป็ผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขนิกายเทพเซียนของข้าก็ปรากฏตัวขึ้น! ฮ่าาาๆๆๆ มันช่างเป็ของขวัญจาก์ที่ดียิ่งนัก!! "
ร่างิญญาโปร่งแสงกล่าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ เขาโบกมือออกไปเบาๆ ร่างของหยางตงเทียนก็ลอยขึ้นมาจากพื้นและตรงเข้ามาหาเขา
“าเ็ค่อนข้างรุนแรง? รอยาแเหล่านี้เกิดจากการฟาดฟันของมิติ ค่ายกลห้วงมิติคงจะถูกทำลายขณะที่เ้าอยู่ข้างในสิน่ะ!? ช่างโชคดีจริงๆที่เ้าสามารถรอดชีวิตมาได้? คงเป็เพราะชะตาฟ้าลิขิต ให้เ้าได้มาเป็ผู้สืบทอดของข้า....” ร่างโปร่งแสงมองสำรวจร่างกายของหยางตงเทียนจากนั้นก็กล่าวออกมา
และค่อยๆนำร่างของหยางตงเทียนใส่เขาไปในเตาหลอมโอสถ จากนั้นก็ค่อยๆส่งพลังิญญาแทรกเข้าไปในร่างของหยางตงเทียนเพื่อช่วยให้ชายหนุ่มสามารถดูดซับโอสถภายในเตาหลอมไปรักษาอาการาเ็ได้
ร่างโปร่งแสงนั้นค่อยๆบังคับให้ฤทธิ์โอสถหมุนเวียนไปตามเส้นลมปราณของหยางตงเทียน ผ่านไปไม่นานาแที่เคยมีอยู่ทั่วทั้งร่างกายของชายหนุ่ม ก็ค่อยๆเริ่มสมานเข้าหากัน และหายไปในที่สุด ไม่หลงเหลือแม้แต่ล่องลอยของแผลเป็ทิ้งเอาไว้
เวลาผ่านไปอีกไม่นาน หยางตงเทียนก็ค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมา
"เ้าจงจดจำวิธีหมุนเวียนลมปราณตามที่ข้าช่วยเ้าหมุนเวียนเพื่อช่วยเ้าดูดซับโอสถอยู่ตอนนี้เสีย จากนั้นเ้าจงดูดซับโอสถในเตานี้ให้หมดเสีย..."
"โอสถนี้ถูกหลอมขึ้นมาจากสมุนไพรระดับแปดห้าร้อยชนิด และสมุนไพรระดับเก้าอีกร้อยชนิด ด้วยว่าเ้ามีกายาพิเศษ อย่างกายหยินหยางที่แสนหายาก ที่สามารถฝึกฝนทั้งวรยุทธ์และหลอมโอสถได้ในคนๆเดียว"
"เ้าจะสามารถรองรับพลังปราณที่อัดแน่นอยู่ในโอสถนี้ได้ทั้งหมด โดยที่ร่างกายของเ้าจะไม่แหลกสลายอย่างแน่นอน! เมื่อเ้าดูดซับโอสถในหม้อนี้จนหมด ด้วยฤทธิ์ของมันที่ถูกหลอมมายาวนานกว่าหกหมื่นปี!"
"ระดับของมันเกินกว่าโอสถระดับเก้าไปแล้ว มันคงจะสามารถช่วยให้เ้าทะลวงระดับจากระดับมหาจักรพรรดิขั้นเก้า ที่เป็ระดับขั้นพลังของเ้าในตอนนี้ ไปสู้ระดับเซียนขั้นเก้าได้โดยตรง โดยที่รากฐานหนักแน่นมั่นคงอย่างแน่นอน!"
พอหยางตงเทียนฟื้นขึ้นมา ชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา แม้ว่าเขาจะสงสัยแต่เขาก็ไม่เอ่ยถามอะไรออกไป เพราะเขาพบว่าตอนนี้อาการาเ็ของเขาหายดีแล้ว
อีกทั้งตามเส้นลมปราณของเขาก็มีสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ มันช่วยเขาดูดซับโอสถน้ำหลากสีที่เขาแช่อยู่เข้ามาในร่างกาย สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกดีเป็อย่างมาก! เขาคิดว่านี้คือการหมุนเวียนลมปราณตามที่เสียงนั้นพูดอย่างแน่นอน เขาจึงเริ่มจดจำมันทันที
………......................
"เ้าจดจำมันได้แล้วใช่หรือไม่?"ผ่านไปไม่นานเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ขอรับ ข้าจดจำมันได้หมดแล้ว"หยางตงเทียนกล่าวตอบกลับมาอย่างนอบน้อม
เพราะเขาคิดว่านี้คงจะเป็โชควาสนาที่เหล่าตัวเอกในนิยายที่ทะลุมิติไปต่างโลกมักจะได้รับ คนอื่นๆมักจะมีนิ้วทองคำที่คอยช่วยเหลือ แต่สิ่งที่เขาได้รับนั้นกลับล้ำค่ามากยิ่งกว่า! เพราะว่าเขาไม่ต้องไปทำภาระกิจที่เสี่ยงอันตราย ก็สามารถบรรลุพลังขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกใบนี้ได้แล้ว
แม้ว่าโลกใบนี้ระดับสูงสุดจะไม่ใช่ระดับเซียน แต่เป็ระดับเทพก็ตาม แต่ตามความทรงจำของร่างนี้ ไม่มีใครสามารถทะลวงระดับขึ้นสู่ระดับเทพได้มาหลายหมื่นปีแล้ว ด้วยเหตุนี้เอง ระดับเซียนขั้นเก้า จึงถือเป็จุดสูงสุดแล้ว
"ดี... ถ้าอย่างนั้นเ้าก็ดูดซับโอสถในเตาหลอมโอสถนี้ให้หมดเสีย เมื่อเ้าดูดซับหมดแล้วเราค่อยคุยกัน เ้าคงจะใช้เวลาประมาณสามปีในการดูซับโอสถในเตานี้ให้หมด!?"
"สะ สะ สามปี!!! ทำไมมันถึงนานขนาดนั้นหล่ะขอรับ?"หยางตงเทียนกล่าวถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงใ พร้อมกับแสดงใบหน้าโง่งมออกมา
"ด้วยว่าโอสถนี้ ระดับของมันเกินกว่าระดับเก้าไปแล้ว มันเหยียบเข้าไปถึงโอสถระดับสิบในตำนานครึ่งก้าวแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่ใช่โอสถระดับสิบอย่างสมบูรณ์ เพราะว่ายังไม่ถูกหลอมขึ้นรูปเป็เม็ด"
"แต่เ้าไม่ต้องตื่นใไป ในสถานที่แห่งนี้เป็มิติเอกเทศที่แยกตัวออกมาจากโลกภายนอก เวลาภายในนี้มันเดินเร็วกว่าโลกภายนอกมาก สามปีในนี้ เท่ากับสามเดือนของโลกภายนอกเพียงเท่านั้น!"
"เอาหล่ะ! เ้ารีบดูดซับโอสถเสีย เมื่อครบสามปี เวลาของข้าก็คงจะเหลืออยู่อีกไม่มากเช่นกัน เมื่อเ้าดูดซับโอสถหมดแล้ว เ้าจงรีบออกมาโดยเร็ว! ข้าจะมอบมรดกให้กับเ้า..."
"ขอรับ!!"พอฟังร่างโปร่งแสงตรงหน้ากล่าวจบ! หยางตงเทียนก็กล่าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น จากนั้นชายหนุ่มก็หลับตาลงและเริ่มดูดซับโอสถต่อในทันที….......
107
