S Family Love Story

Seen xx Daofhan 13

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เราได้มาเที่ยวพักผ่อนที่แม่ฮ่องสอน ทั้งฉันและดาวเหนือต่างตื่นเต้นกันไม่หยุด เมื่อวานก็เก็บของเสร็จกันตั้งแต่ยังไม่เที่ยง ส่วนเช้าวันนี้ซีนมารับที่บ้านเพื่อที่เราจะได้ไปขึ้นเครื่องที่สนามบิน ระหว่างการเดินทางสองหนุ่มอย่างซอลและเหนือต่างช่วยกันถ่ายรูปพวกเราไว้กันเยอะมาก เพิ่งมาสังเกตตอนถึงสนามบินแม่ฮ่องสอนว่าซีนเองก็สะพายกระเป๋ากล้องอยู่ส่วนฉันมีแค่กล้องมิลเลอร์เลสหนึ่งตัว ซึ่งน้องชายฉันอย่างเหนือก็ยึดไปให้ซอลถ่ายรูปให้ไม่หยุด พอถึงสนามบินแม่ฮ่องสอนซีนได้เช่ารถเพื่อขับไปยังที่ห้องพักที่จองไว้ ที่พักเราเป็นหมู่บ้านจีนแห่งหนึ่งเหมือนเคยได้ยินมาว่าที่นี่ต้องใช้เวลาจองนานข้ามปีกันเลยทีเดียวถึงจะเข้าพักได้เพราะที่พักที่นี่เต็มตลอดทั้งปีกันเลยทีเดียว บริเวณที่พักเต็มไปด้วยกลิ่นอายความเป็นจีนยูนนานทั้งตัวอาคารที่พัก บริเวณรอบๆ ธรรมชาติที่อยู่รอบข้างตัวเรามีเอกลักษณ์มากเลยทีเดียว ระหว่างการเดินทางไปยังที่พักเราทั้งสี่คนแวะกินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อชมวิวข้างทางที่สวยงามและสงบ หลังจากนั้นสักพักใหญ่เราก็มาถึงที่พัก ซีนจองที่พักไว้สองหลัง เป็นบ้านพักแยกเป็นหลังแต่อยู่ใกล้กัน แน่นอนว่าฉันนอนกับน้องชายส่วนซีนและซอลพักด้วยกัน

“ผมไปเดินเล่นกับซอลนะครับ” เหนือที่เก็บของเสร็จก่อนกระโดดเข้ามากอดอ้อนขอออกไปเดินเล่นกับเพื่อน

“อย่าไปไกลนะ เดี๋ยวบ่าย ๆ จะพาไปกินข้าว”

“ได้เลยครับ ขอยืมกล้องด้วยนะ”

“ได้ ดูแลตัวเองดี ๆ ”

“ไปละ” ว่าจบก็วิ่งออกไปหน้าห้อง สดใสเหลือเกินน้องชายฉัน นานๆ จะได้มาเที่ยวนแกจากทะเลก็ปล่อยให้เขามีความสุขหน่อยแล้วกัน

“มาหาพี่ไนท์เหรอครับ?” เสียงเหนือถามใครสักคน

“ใช่”

“อยู่ข้างในนะ อย่าทำอะไรเกินเลยล่ะครับ ผมจะแอบกลับมาดู ไปแล้วครับ” เสียงเหนือคุยกับใครสักคน พอละสายตาจากกระเป๋าเสื้อผ้ามองตามต้นเสียงก็เห็นร่างสูงสมส่วนของซีนกำลังเดินเข้ามา ส่วนน้องชายฉันน่ะเหรอไม่หวงฉันแล้วล่ะตอนนี้เจ้าตัววิ่งออกไปหาซอลที่รออยู่ไม่ไกลแล้วเรียบร้อย ซีนเดินมานั่งบนเก้าอี้ยาวข้าง ๆ ประตูระเบียงห้องพร้อมกับมองฉันอย่างเปิดเผย

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมมองแบบนั้นล่ะ” กลายเป็นฉันที่ทนกับสายตาตัดพ้อนั่นไม่ไหว รีบเอ่ยถามหวังให้ตัวเองหายข้องใจ แต่เหมือนจะคิดผิดเพราะเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายฉันยิ่งงุนงงไปยิ่งกว่าเดิม

“อยากนอนด้วย ทำไมน้องไม่นอนด้วยกัน” อีกฝ่ายตอบด้วยท่าทีแสนงอแง พร้อมกับทิ้งตัวนอนบนเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่

“อ้าว? ก็ถูกแล้ว เรานอนกับน้องเราถูกแล้วไง”

“ก็อยากกอดบ้างนี่” ซีนยังเถียงกลับด้วยท่าทีเด็กน้อย หึ ต่างจากหนุ่มสุดคูลของแฟนคลับเขาอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะตอนนี้น่ะ

“เกินไปแล้วค่ะ เกินไปแล้ว ใจเย็น ๆ นะ” จากที่ควรจะกลัวฉันกลับหลุดขำกับท่าทีของคนตรงหน้า ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะงอแงเบอร์นี้ นึกว่าจะนิ่ง ๆ ไม่ก็พูดน้อยเสียอีก แต่พอได้รู้จักกันมากขึ้นเขาต่างจากที่ฉันคิดเอาไว้มากเลยล่ะ และฉันเองก็เริ่มที่จะหวั่นไหวไปกับท่าทีสุภาพและการให้เกียรติฉันจากเขา ซีนไม่เคยทำให้รู้สึกกลัวหรืออึดอัดเลยแม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันแค่สองคน และพออยู่ต่อหน้าเพื่อนหรือคนเยอะ ๆ เขาก็ยิ่งให้เกียรติฉันคูณสิบคูณร้อยเข้าไปเลย แล้วยังคอยเทคแคร์ฉันอยู่ตลอดนั่นอีกไม่ว่าจะต่อหน้าคนอื่นหรือเราอยู่ด้วยกันเพียงสองคน ซีนคือซีน คนที่คอยเทคแคร์และคอยดูแลฉัน

“ตอนเย็นกินที่ร้านอาหารที่นี่หรือออกไปข้างนอกดี” ซีนที่นอนตะแคงใช้แขนหนุนต่างหมอนกำลังใช้สายตาจับจ้องมาที่ฉัน ที่เก็บของเข้าตู้อย่างไม่เร่งรีบ

“รอน้องก่อน ไม่รู้น้องอยากไปที่ไหน”

“ถ้าน้องมาก็ปลุกด้วยนะ ของีบพักก่อน”

“ขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ แบบนี้เดี๋ยวก็เมื่อย”

“ขึ้นเตียงได้เหรอ?” ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินประโยคที่เอ่ยบอก

“ขึ้นได้ แต่ไปล้างมือกับล้างเท้าก่อน”

“ครับ!” ฉันส่ายหน้าขำ ๆ กับท่าทีของซีน เสียงกระโดดขึ้นเตียงนอนนั้นทำให้ฉันพอจะเดาได้ว่าเขาขึ้นเตียงนอนแล้ว ที่นี่อากาศเย็นสบาย ไม่ต้องเปิดเครื่องปรับอากาศยังได้เลย ก่อนเข้ามาที่นี่อุณหภูมิสิบสามองศาเอง เย็นมาก ยังอดที่จะแปลกใจไม่ได้จริง ๆ ว่าซีนจองห้องพักในช่วงฤดูนี้ได้ยังไงกัน เท่าที่รู้มาที่นี่จองยากมากยิ่งช่วงเข้าสู้ฤดูหนาวแบบนี้ แต่ก็ถือว่าดีมาก ๆ เลยล่ะที่เขาจองได้ เด็ก ๆ ดูชอบที่นี่มากฉันเองก็ชอบมากเช่นเดียวกัน

พอเก็บของเสร็จฉันก็เดินไปนั่งเล่นที่โซฟาที่ตั้งอยู่ระเบียงห้องที่ยื่นออกมาจากตัวห้อง วิวรอบข้างเต็มไปด้วยพืชพรรณนานาชนิดสีเสียวชอุ่มสบายตา ที่พักตามเนินเขาถูกตั้งเป็นบ้านพักขนาดกำลังพอดี กระจายกันไปอย่างเป็นระเบียบเพื่อความเป็นส่วนตัว เสียงนกร้อง เสียงลมหวีดหวิว ความเย็นที่สัมผัสผิวทำให้รู้สึกสงบอย่างมาก จิตใจนิ่งจนรู้สึกผ่อนคลาย เครียดกับเรื่องงานและเรื่องเรียนพอได้มานั่งอยู่แบบนี้ ความเครียดเหล่านั้นก็เริ่มทุเลาลงไปบ้าง ชอบที่นี่จัง

ระหว่างที่กำลังนั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศที่แสนสงบอยู่นั้นโทรศัพท์ที่ถูกปิดเสียงไว้ก็สั่นถี่ ๆ บ่งบอกว่ามีคนกำลังโทรเข้ามา เป็นเบอร์ของดาวเหนือที่โทรเข้ามาในช่วงเวลาแบบนี้ หลังจากออกไปเดินเล่นกับซอลถ้านับจริง ๆ ก็เกือบชั่วโมงครึ่งเห็นจะได้

“ว่าไง? จะกลับตอนไหน” เอ่ยถามน้องโดยที่สายตายังมองดูวิวไปเรื่อย

(พี่ไนท์ มีคนตามเรา ตอนนี้อยู่ที่ร้านกาแฟหน้าทางเข้าที่พัก)

“เดี๋ยวพี่ไป อยู่ในที่คนเยอะ ๆ ไว้ ถือสายไว้ไม่ต้องวาง” รีบสั่งน้องเสียงเข้ม จากนั้นก็รีบเดินเข้าห้องพักและปลุกคนที่หลับอยู่ทันที ซีนงัวเงียตื่น ขยับลุกนั่งมองฉันอย่างสงสัย

“เด็ก ๆ โดนคนตาม ตอนนี้อยู่ที่ร้านกาแฟด้านหน้า” เอ่ยบอกแค่นั้นซีนก็รีบดีดตัวลงจากเตียงนอนเตรียมออกจากห้องพักทันที ระหว่างที่รีบเดินไปยังร้านกาแฟที่น้องรออยู่ ซีนก็จับมือฉันไว้แน่นไม่ปล่อยให้ห่างตัว เมื่อไปถึงก็เจอน้องทั้งสองนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวยาวตรงข้ามเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันเคยเจอมาแล้ว ด้านหลังผู้ชายคนนั้นมีคนสวมชุดสูทสีดำยืนอยู่ไม่ห่าง เขาอีกแล้วเหรอ?

“เหนือ” เลือกที่จะเอ่ยเรียกน้องชายตัวเองแทนการทักทายผู้ชายคนนั้น

“พี่ไนท์”

“น้องฝันลูก หนูมาเที่ยวไม่บอกพ่อแบบนี้พ่อเป็นห่วงนะรู้ไหม” ผู้ชายคนนั้นมองฉันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา และฉันเองก็ไม่อยากคาดเดาแล้วเหมือนกัน

“คุณตามพวกเรามาเหรอ?”

“ใช่ลูก พ่อเป็นห่วง หนูมาเที่ยวกับผู้ชายแบบนี้จะให้พ่อวางใจได้ยังไง” เขามองซีนอย่างไม่พอใจ แต่คนข้าง ๆ ฉันกลับไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด เขายังยืนนิ่งจับมือฉันไว้แน่น ส่วนซอลน่ะเหรอกำลังมองคนที่นั่งตรงข้ามตัวเองด้วยความสนุก

“ฉันว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ”

“ไม่ลูก หนูกำลังเข้าใจพ่อผิด ให้โอกาสพ่อได้อธิบายได้ไหมลูก”

“กลับไป ถ้าฉันพร้อมจะติดต่อกลับไปเอง” ฉันตัดสินใจเอ่ยบอกในที่สุด ถ้าจะให้เขาตามแบบนี้พวกฉันคงเที่ยวไม่สนุกแน่ ๆ สู้บอกไปแบบนี้แล้วเขากลับไปย่อมเป็นผลดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่ ๆ

“จริงเหรอ?”

“...”

“งั้นพ่อจะกลับไปรอที่กรุงเทพนะลูก พ่อจะรอหนูนะ”

“...”

“ไปสิ กลับ ลูกฉันจะติดต่อมาเอง รอรับสายลูกฉันด้วย ไม่สิเดี๋ยวฉันรอเอง ได้ยินไหมลูกฉันจะโทรหาเองตื่นเต้นจัง” เขาสั่งคนของเขาและลุกขึ้นยืนก่อนที่จะรีบออกไปไม่ลืมหันมายิ้มกว้างให้ฉันและเหนือ รอยยิ้มที่ยิ้มทั้งริมฝีปากและดวงตา เขาจะดีใจอะไรขนาดนั้นก็ไม่อาจทราบได้ ฉันเองก็ยังไม่มั่นใจเลยว่าจะติดต่อเขากลับไปจริง ๆ ไหม แต่ตอนนี้ฉันแค่อยากให้เขากลับไปก่อนก็แค่นั้น

=======

โอ๋เอ๋นะซีน อดนอนกับลูกสาวเรา อิอิ