ตัวเมือง, บาซาห์
เป็อีกครั้งในรอบเดือนที่ชีคชาร์เลโอใส่ผ้าคลุมผ้า ปิดหน้าปิดศีรษะเพื่อป้องกันคนจำได้.. เขาขี่ม้าเพื่อวนตรวจตราดูแลความเป็อยู่ของชาวเมือง.. ปกติแล้วเขาลงมาไม่บ่อยขนาดนี้.. แต่ตามที่ลูกน้องชารีฟรายงานเข้ามานั้น เดี๋ยวนี้พวกโจรเริ่มชุกชุม เนื่องจากเศรษฐกิจที่เริ่มจะไม่ค่อยดี แถมยังเริ่มมีการลักลอบสินค้าเถื่อนที่นำมาจากเมืองอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติอีกต่างหาก
ชารีฟ.. เป็ทั้งพ่อค้าใหญ่ที่ร่ำรวยประจำเมือง เป็ทั้งหูตาให้เขายามเกิดเื่ นับได้เลยว่าเป็เพื่อนรักเพื่อนสนิทที่แทบจะแลกชีวิตให้กันได้ แม้ว่าเ้านั่นจะเ้าชู้ไปนิดพูดมากไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว ชาร์เลโอรู้เื่นี้ดีและเขาก็ไว้ใจชารีฟมากโดยเฉพาะเื่ข่าวนั้นแถบจะเรียกได้ว่าแม่นยำ.. ลูกน้องก็มีมากมายจึง่เป็ต้นข่าวให้เขาได้อย่างดี
“เดี๋ยวแวะลงหาอะไรกินที่บ้านข้าหน่อยก็แล้วกัน” ชารีฟบอก ขณะที่พวกเขาวนดูรอบๆมาเกือบจะชั่วโมงหนึ่งแล้ว
“นี่ก็เที่ยงพอดี” ชายหนุ่มบอกต่อ ขณะที่ชาร์เลโอก็หันมาพยักหน้าให้
“ธามา เดี๋ยวหยุดพักกันก่อน” ชีคหนุ่มหันไปบอกเด็กหนุ่มที่รับใช้เขามาั้แ่เด็ก
“ขอรับ.. เดี๋ยวข้าไปวนๆดูแถวหลังตลาดเสียหน่อย แล้วจะตามไปสมทบ” องครักษ์หนุ่มตอบรับ ก่อนจะบังคับม้าให้เดินต่อไป
ชารีฟ และชาร์เลโอกระโดนลงจากหลังม้าอย่างช่ำชองก่อนจะเดินเข้าบ้านของพ่อค้าใหญ่ เมื่อทั้งคู่ปรากฎตัว มีนาและอาราภรรยาทั้งสองของชารีฟก็เดินมาต้อนรับ
หญิงสาวทั้งสองย่อโค้งคำนับชาร์เลโออย่างกึ่งเป็ทางการ ก่อนจะเดินนำไปยังห้องอาหาร
“ท่านพ่อกลับมาแล้ว!” เด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบะโก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กมาเกาะขาผู้เป็พ่อ.. “ท่านพ่อกลับมาแล้ว” ๆ ๆ คำพูดถูกส่งไปเป็ทอดๆอย่างเจี๊ยวจ๊าวสลับกันทั้งเสียงเล็กเสียงใหญ่
“โอ้โห.. นี่โตขนาดนี้แล้วเชียวรึ” ชาร์เลโอถามเมื่อเห็นลูกๆของชารีฟ.. ล่าสุดที่เขาเห็นยังเพิ่งเดินได้กันอยู่แท้ๆ..
“ฮ่าๆ.. เด็กๆมันก็โตเร็วเช่นนี้แหละ” ชายหนุ่มตอบก่อนจะเดินไปอุ้มสาวน้อยวัยสองขวบที่เดินเตาะแตะมาหา
“นี่อามานี.. เ้าจำได้ไหมที่อาราเพิ่งคลอดตอน เอดินสองขวบ” พ่อค้าใหญ่ชี้ไปยังลูกชายอีกคนที่ตอนนี้สูงจะเท่าเอวเขาเสียแล้ว
ชาร์เลโอไม่เพียงพยักหน้าเท่านั้น รอยยิ้มขันเปื้อนอยู่บนใบหน้า ขณะที่มองเด็กน้อยเล่นกันไปมาอย่างวุ่นวาย ชารีฟหัวเราะขันๆเมื่อเห็นหน้าเพื่อนรัก..
ใคร๊..มันจะไปคิด.. ไอ่ที่เห็นดุๆ..เข้มๆ.. พอเจอเด็กทีหนึ่งละก็.. ใจดีอย่างกับซาตานกลับใจ..
“อยากมีสักคนล่ะซิ” พ่อค้าใหญ่แซวเพื่อนรัก.. ส่วนไอ่คนถูกแซวก็ได้แต่ทำหน้าไม่สนใจ ก่อนจะเดินไปอุ้มลูกสาวคนเล็กสุดของชารีฟ.. ยังคลานอยู่เลย..
“นี่เ้ามีลูกทั้งหมดกี่คนเนี่ย.. มันชักจะเยอะไปแล้วนะ” ชาร์เลโอคิ้วขมวดถาม ขณะที่พยายามนับเด็กๆ
“เจ็ด.. เห็นมีนาบอกว่ากำลังจะมาอีกหนึ่ง” ชายหนุ่มตอบขำๆ เล่นทำคนที่นับอยู่มองอย่างอึ้งๆ
“จั่มๆ นี้ๆๆๆ อันนี้ๆๆ” เด็กน้อยในอ้อมแขนส่ายหัวไปมาเรียกความสนใจจากชายหนุ่ม
“อะไรวะ จั่มๆๆ” ร่างสูงกระพริบตาปริบๆอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะส่งสายตาเป็คำถามไปให้คนเป็พ่อ..
“อ๋อ..เอ้ยยย” คนเป็พ่อยังไม่ทันตอบ สาวน้อยคนเล็กก็ให้คำเฉลยแจ่มแจ้งกับชายหนุ่ม พร้อมน้ำอุ่นๆที่ปะทะเข้าเต็มแผงอกกว้าง..
“มันแปลว่าปวดฉี่น่ะ..” ชารีฟตอบตาม ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ
ณ เมืองหลวงเซรัมบา แห่งอาณาจักรอัลดิน เมืองส่วนกลางซึ่งถูกปกครองโดย สุลต่านชีร์ฟา อัล เจเมน บิดาของชีคชาร์เลโอ ภายในตำหนักหลวงขององค์สุลต่าน ทางเดินถูกปูด้วยพรมสีน้ำเงินเข้มตัดกับสีทองของตัวห้อง เสาหลัก 6 เสาได้รับการตกแต่งด้วยม่านลูกไม้สีขาวที่ดูไม่ค่อยจะเข้ากับสไตล์ของห้องสักเท่าใดนัก บนเก้าอี้ใหญ่กลางห้องซึ่งเป็ที่ประทับสำหรับทรงงานปรากฎร่างขององค์สุลต่านที่ตอนนี้กำลังสนทนากับทหารนายหนึ่งที่เพิ่งจะเข้ามารายงานข่าว
“อะไรนะ.. ชาร์เลโอมีนางสนมเอกแล้วรึ?” ชายสูงวัยร่างท้วมถามเสียงสูงอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
“ขอรับ.. รายงานบอกว่าเป็นางงามประจำเมืองด้วยขอรับ” ผู้รายงานก้มศีรษะตอบอย่างนอบน้อม ขณะเดียวกันเสียงหัวเราะกึกก้องก็ดังขึ้น
“ฮะฮ่า.. ดีจริงๆ.. ดีเสียจริง..” สุลต่านชีร์ฟาเอ่ย ก่อนจะผงกหัวอย่างชอบใจ..
“ท่านพ่อ หัวเราะอะไรกันค่ะ เสียงดังลั่นเชียว” เสียงหวานของผู้มาใหม่เอ่ยดังขึ้นตรงประตูทางเข้า ร่างบางในชุดยาวสีเหลืองอ่อนเดินนวยนาดเข้ามา.. ใบหน้าคมยิ้มหวาน ก่อนจะไปเกาะแขนองค์สุลต่านชีร์ฟาอย่างเอาอกเอาใจ
“คุยอะไรกันอยู่หรือคะ”
“พี่ชายเ้าน่ะสิ.. ข้านึกว่าจะเป็หมันไปเสียแล้ว” สุลต่านตอบสาวน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคออีกครั้ง “สุดท้าย ผู้ชายก็คือผู้ชายอยู่วันยังค่ำ”
สาวน้อยขมวดคิ้วเรียว เสียงหวานเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่าอย่างไรคะ” เฮเลน่าถามต่อ
ผู้รายงานข่าวหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็หลุดขำ ก่อนจะโดนค้อนขวับจากใบหน้าสวย “หัวเราะอะไรเ้า ..” นางพูดเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ
“ข้าเปล่าหัวเราะท่านเฮลหรอกครับ.. เพียงแต่ท่านชาร์เลโอ ท่านพี่ของท่านตอนนี้รับสนมเอกเข้ามาเรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มถือวิสาสะตอบแทนสุลต่าน
ได้ยินคำตอบที่ไขความสงสัย ร่างบางจึงได้แต่อ้าปากค้างนิดๆ ก่อนจะหันกลับไปสบตากับท่านพ่อของเธอ สุลต่านชีร์ฟาพยักหน้าให้สาวน้อยด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน..
“ข้าอยากเจอนางจังเลยค่ะท่านพ่อ” เสียงหวานกล่าว
ชีร์ฟาหัวเราะอีกครั้ง ผงกศีรษะลูบไล้เคราไปมา “นั่นสินะ.. พวกเราคงจะต้องไปเยี่ยมเ้าลูกชายอีกแล้ว..”
803
