“จินซี”เสียงของหวงเต๋อจงเอ่ยเรียกเธอ
หยินจินซีหันไปมองหน้าของหวงเต๋อจงพร้อมกับยิ้มให้เหมือนที่เคย
เขาเดินมาจับที่มือเรียวเล็กของเธออย่างอ่อนโยน
“คืนนี้เธอสวยงดงามกว่าใครๆเมื่ออยู่บนเวที ฉันเกือบตะลึงและหลงรักในความสวยงามของคู่หมั้นอีกครั้งซะแล้ว”
เธอค่อยๆชักมือกลับมาพร้อมกับมองหน้าเขา
“แล้วหากคืนนี้บนเวทีนั่นไม่ใช่ฉันแต่เป็คนอื่นคุณจะหลงรักเธอมั๊ย”
เขายิ้มให้กับเธอก่อนจะจับมือเธออีกครั้ง
“ฉันจะไปหลงรักคนอื่นได้ยังไงกันในเมื่อคู่หมั้นของฉันทั้งสวย ทั้งร้องเพลงไพเราะขนาดนั้นให้ตายเถอะฉันก็เพิ่งรู้วันนี้เองว่าหยินจินซีคนสวยของฉันร้องเพลงได้ไพเราะถึงพียงนี้ ถ้าอย่างนั้นฉันคงหานักร้องที่จะมาร้องเพลงที่ฉันแต่งไม่อยากแล้วล่ะ”เขายิ้มให้เธออย่างมีความหวัง
เธอแสยะยิ้มเบาๆ
“หวงเต๋อจงฉันขอถามอะไรคุณซักอย่างได้มั๊ยคะ”
“อะไรงั้นเหรอ”
“คุณรักฉันที่ตรงไหน ความสวย ความรวย หรือเป็เพราะว่าฉันร้องเพลงได้”
เขาเดินมาโอบไหล่เธอเบาๆ
“ทำไมถึงถามฉันอย่างนั้นล่ะ ฉันก็ชอบที่เธอเป็เธอน่ะสิ”
“ต่อให้ฉันร้องเพลงไม่ได้งั้นเหรอ”
“อื้มก็ใช่น่ะสิ ต่อให้เธอร้องเพลงไม่เพราะฉันก็รักเธอฉันสัญญา”
“คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับฉันได้”
“แน่ใจสิก็ฉันรักเธอนี่”
“แล้วถ้าวันหนึ่งคุณผิดคำสัญญาล่ะค่ะ”
“จะไม่มีวันนั้นแน่เพราะฉันรักเธอเพียงคนเดียว”
เธอแสยะยิ้มอ่อน
“ฉันจะรอดูวันนั้นค่ะ”
“จินซีเราสองครอบครัวคบหาหมั้นหมายกันมาั้แ่วัยเยาว์เธอนี่ไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอ”
“ฉันไม่รู้หรอกค่ะ เพราะวันเวลาอาจทำให้ใจคนเปลี่ยนได้แม้แต่คำสัญญาก็อาจสิ้นสุดได้เหมือนกันหากหมดใจ”
“แต่สำหรับหวงเต๋อจงไม่มีทาง ฉันจะรักมั่นเพียงเธอฉันสัญญาหากวันใดที่ฉันทอดทิ้งความรักของเธอไปขอให้ฉันไม่เจอรักแท้อีกเลย”
“คุณจำคำสัญญาและสาบานของคุณเอาไว้ให้ดีนะค่ะ นี่มันก็ดึกมากแล้วคุณรีบกลับเถอะค่ะ”
เขาจับมือเธอลงมาจูบเบาๆ
“ฝันดีนะยอดดวงใจของผม”เขาพูดพร้อมกับโบกมือลาเธอก่อนจะเดินจากไป
เธอมองชายหนุ่มที่เดินจากไป ในสายตาของเธอตอนนี้มันชั่งไม่เหมือนเมื่อครั้งก่อน จากหญิงสาวที่เคยรักมั่นและไว้ใจในตัวผู้ชายคนนี้แต่บัดนี้มันได้หายไปจนหมดสิ้นเหลือไว้เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น
“ฉันคงไม่อาจกลับมาเชื่อคำหวานที่เปล่งออกมาของคุณได้อีกต่อไปหวงเต๋อจง ฉันรู้ต่อให้ฉันกลับมาแก้ไขอดีตอีกครั้งฉันก็ไม่อาจแก้ไขโชคชะตาที่ฟ้ากำหนดมาให้คุณต้องรักลั่วเหวินเหย่ได้แต่ฉันจะกลับมาเพื่อลืมคุณและเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ที่คู่ควรกับฉัน”เธอพูดขึ้นเบาๆในใจราวกับหมดศรัทธาในความรักของเขา
ลั่วเหวินเหย่ที่แอบดูท่าทางคลั่งรักของหวงเต๋อจงก่อนจะเหลือบมองหยินจินซีด้วยความอิจฉา
“ทำไมเธอถึงได้เกิดมาเหนือกว่าฉันทุกอย่างเลยนะจินซี”เธอพูดเบาๆด้วยความน้อยใจก่อนจะรีบเดินกลับเข้าห้องไป
ด้านผู้พันเยว๋ที่กำลังเดินออกจากร้านเพื่อจะกลับที่พักแต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหยินจินซีที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเผยยิ้มกว้างราวกับดีใจก่อนจะเดินตรงไปหาเธอในทันที
“คุณหยินจินซี”เสียงนุ่มเอ่ยทักเธอด้วยความสุภาพ
เธอที่กำลังเหม่อมองดวงจันทร์อยู่รีบหันควับมาตามเสียงเรียกในทันที
“ผู้พันเหว๋”
เขาเผยยิ้มให้กับเธอ
“ผมดีใจที่คุณจำผมได้”
ใบหน้าสวยค่อยๆเผยยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน
“ทำไมฉันจะจำคุณไม่ได้ล่ะค่ะในเมื่อคุณเป็คนที่ช่วยชีวิตฉันไว้”
“คุณเป็นักร้องที่นี่งั้นเหรอครับ”
เธอส่ายหน้าเบาๆ
“ฉันเป็ลูกสาวเ้าของร้านน่ะค่ะ วันนี้ฉันเพียงขึ้นไปร้องเพลงแทนเพื่อนของฉันเท่านั้น”
“อย่างนั้นเหรอครับ แต่เสียงของคุณไพเราะมากเลยจนผมนึกว่าคุณเป็นักร้องอาชีพซะอีก”
“คุณถูกใจแค่เสียงของฉันงั้นเหรอคะ”เธอแสร้งพูดหยอดเขาก่อนจะยิ้มหวานให้
ผู้พันเหย๋หน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
เขายิ้มพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆเพื่อไม่ให้เธอจับผิดได้ว่าเขากำลังรู้สึกเช่นไร
“คุณเป็คนสวย ใครๆที่มาที่นี่ก็คงต้องถูกใจความสวยของคุณ”
แม้จะเป็คำตอบโดยรวมไม่ได้เจาะจงว่าเป็เขาที่ถูกใจเธอแต่มันก็ทำให้เธอก็รู้สึกพอใจเพราะความจริงแล้วคำตอบนั่นหมายถึงเขา
155K
