ภายในจวนของใต้เท้าฉินก็ยังนั่งสอบถามเื่ราว ของทั้งสองคนที่มาด้วยกันอย่างใคร่รู้ และยังมีความหวังอยู่ลึกๆว่าตนจะมีโอกาสเกี่ยวดองกับสหาย ซ้ำบุตรชายของสหายที่ไม่ได้เจอกันมานาน เพราะต่างก็ยุ่งกับงานที่ได้รับมอบหมาย ไป๋เทียนเองก็ต้องอยู่แต่ในเงามืด เพราะเหตุนี้ตนจะไปหาโอกาสใดให้บุตรสาวกัน
“เอาเถอะลุงรู้ว่าเ้าทำงานให้ท่านอ๋องหน้าที่สำคัญยิ่ง ว่าแต่ทำไมถึงได้มากับฮวาเอ๋อร์ได้ละ”
“น้องฮวาเป็สหายกับอิงเอ๋อร์น้องสาวของหลานเอง พอดีเราไปทานข้าวที่โรงเตี๊ยมแล้วเกิดเื่พวกอันธพาลมาก่อกวนหลานจึงพาน้องมาส่งขอรับ”
“ฮวาเอ๋อร์เ้าหาใช่เด็ก ปีนี้อายุเ้ายี่สิบแล้วเหตุใดจึงหนีออกจากจวนจนเกิดเื่เกิดราว ต่อแต่นี้เ้าก็อยู่ในเรือนคัดตำราสี่คุณธรรมให้พ่อสิบจบ พ่อให้เวลาเ้าสำนึกตนอยู่แต่ในเรือนเจ็ดวัน เสี่ยวจูพาคุณหนูของเ้ากลับเรือนไป”
“ฮวาเอ๋อร์ขอบคุณท่านพ่อเ้าคะ” ไป๋เทียนอดไม่ได้ที่จะหันไปสบตาสำนึกผิดของนาง เขาสงสารแต่โทษที่นางได้รับถือว่าบิดาของนางใจดีมากแล้ว
“ฮวาเอ๋อร์ลาและขอบคุณท่านพี่ไป๋เทียนที่มาส่งเ้าคะ”
“ดูแลตัวเองด้วย แล้วอย่าเที่ยวเล่นหนีออกไปลำพัง เยี่ยงวันนี้อีกมันอาจไม่โชคดีอย่างนี้ทุกครั้ง”
เหม่ยฮวายิ้มอย่างเขินอายเมื่อได้เห็นความห่วงใยจากใจจริงในแววตาคมของพี่ชายสหาย ไม่น่าเชื่อว่านางจะมีโอกาสหวั่นไหวเพราะบุรุษ ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของฉินสือเย่ถ้าเป็ไปได้ก็ดี เขาจะดีใจมาก ถ้าบุตรสาวของเขาได้ไป๋เทียนเป็คู่ชีวิตถือว่าบุญของนางเพราะไป๋เทียนเคยกล่าวไว้จะมีฮูหยินคนเดียวอย่างเช่นบิดา ฉินสือเย่กำลังคิดหาหนทางที่จะสร้างโอกาสผูกด้ายแดงให้บุตรสาวอย่างมุ่งมั่น
“หลานเทียนลุงต้องขอบใจหลานอีกครั้งฮวาเอ๋อร์ถูกตามใจั้แ่เด็กเลยค่อนข้างจะทำอะไรเอาแต่ใจ ในยามนี้ลุงกลุ้มใจเหลือเกิน มีเทียบหมั้นหมายจากขุนนางมากหน้า ลุงมิรู้จะเลี่ยงให้นางได้นานเพียงใด หากว่าพวกขุนนางใจหยาบที่คิดหวังประโยชน์จากนาง เข้าทางฝ่าาขอสมรสพระราชทาน ลุงคงจนปัญญาช่วยเหลือ”
เสียงของใต้ท้าวฉินลอยวนในหัวไป๋เทียนไปมา ทั้งที่เท้าทั้งสองเหยียบย่ำผ่านหลังคาบ้านเรือนรีบมุ่งหน้าไปคุ้มครองเ้านาย เพียงไม่นานเขาก็สลัดเื่ต่างๆออกไปได้ เพราะในใจของเขาในยามนี้ ห่วงน้องสาวไม่น้อยกว่าเ้านายอย่างท่านอ๋อง เท้าที่วิ่งฝ่าสายลมถูกผู้เป็เ้าของเร่งความเร็วยิ่งกว่าเ้าแห่งพายุ
แตกต่างจากภายในรถม้าของท่านอ๋องสาม ใบหน้าที่ถูกซ่อนภายใต้หน้ากาก เริ่มแสดงความไม่พอใจในความเงียบไม่รู้ว่าน้องสาวหัวหน้าองครักษ์ลืมทิ้งปากไว้ที่โรงเตี๊ยมหรืออย่างไร ถึงได้เอาแต่ก้มหน้า พื้นรถม้ามันสง่างามกว่าหน้ากากปีศาจของข้าตรงที่ใดกัน
“คุณหนูมู่เปิ่นหวางไม่ส่งเชิญ” เพียงรถม้าหยุดยังมิทันหายใจสลับเข้าหรือออกก็ถูกผู้เป็ใหญ่ไล่ลงด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย มิรู้ว่านางเผลอไปเหยียบตาปาอ๋องผู้นี้เมื่อใด นางก็ก้มหน้าจนคอแทบเงยไม่ขึ้นแล้วอย่างไร สงสัยปีศาจตนนี้เป็ได้แค่พันธุ์ั แต่ปากยังคงสุนัขหาความเป็สุภาพบุรุษไม่มี
“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตามาส่งถึงประตูจวนเพคะหม่อมฉันทูลลา”
“เชิญเถอะเปิ่นหวางรีบ” ปากไล่เหตุใดถึงหันหน้าไปมองทิวทัศน์ข้างทางร้ายเหลือจริงๆขออย่าให้เจออีกเลยให้ตาย อิงอิงได้แต่คิดก่อนที่จะดึงกระโปรงกระโดนลงรถม้าด้วยตัวเองแหกกฎสตรีศรีจีนโบราณจนไม่รู้ว่าท่านอ๋องที่หันพระพักตร์กลับมาเห็นกิริยาคุณหนูตระกูลใหญ่เข้าถึงกลับอ้าพระโอษฐ์เสียกิริยาเป็ครั้งแรกั้แ่ทรงประสูติเกิดมาเป็อ๋องสาม
“ตระกูลนี้เขาสอนบุตรสาวอย่างไรกันถึงได้กล้าถลกกระโปรงต่อหน้าข้านึกว่างามแล้วมันจะน่ามองรึช่างมิรู้สิ่งใดควร ตอนขึ้นมาก็เอาแต่หลบหน้าหลบตา คงคิดว่าข้าเป็ปีศาจอย่างผู้อื่นว่า หากแต่ตอนลงใยมิเห็นหัวกัน มิเอากระโปรงคลุมหัวข้าเสียเลยละสตรีประหลาด” เสียงบนงึมหงำในรถม้าแสนเบาแต่องครักษ์เงาที่ติดตามต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจในอารมณ์ที่แปรปรวนของท่านอ๋องในรอบสามสิบสองปี
“กลับวังสิเ้าพวกโง่จะอยู่ตรงนี้รอขอข้าวจวนท่านราชครูกินหรือยังไง” เสียงตระหวาดจนม้าเทียมรถยังต้องวิ่งเองของท่านอ๋องสาม เล่นเอาองครักษ์ขนลุกไปตามๆกัน นายไม่สั่งจะเคลื่อนรถได้เยี่ยงไรผู้ใดผิด ดูเอาเถอะเล่นเอาทั้งบ่าวทั้งม้าใไปตามๆกัน ท่านอ๋องทรงมิพอใจเื่ใดกันปกติก็เห็นเย็นยิ่งกว่าหิมะพันปีแล้วใยวันนี้ถึงได้ะเิหิมะจนหนาวเหน็บตลอดเส้นทางถึงเพียงนี้
ส่วนทางด้านอิงอิงที่กระโดนลงจากรถม้าเดินเข้าจวนไป ก็หน้างอคอหักใส่สาวใช้ที่กลับมาถึงก่อนอย่างโมโห ซ้ำยังเดินไม่รอท่า จนสาวใช้อย่างชูชูต้องวิ่งตามอย่างคิดหนักว่าตนไปทำสิ่งใดผิด ถ้าเป็เื่กลับก่อนเป็คำสั่งท่านอ๋องที่ให้คนเอาม้ามาส่งหาใช่ความผิดของนางไม่
“คุณหนูเ้าคะ คุณหนูโกรธบ่าวหรือเ้าคะชูชูขอโทษ” อิงอิงชะงักเมื่อได้ยินและได้สติกลับมาถึงนึกได้ว่าตนแสดงกิริยาไม่เหมาะสม เป็เพราะอ๋องปีศาจปากสุนัขนั่นแท้ๆเชียว
“ขอโทษเื่ใดข้าหาได้โกรธเ้า เข้าเรือนกันเถอะข้าร้อนอยากอาบน้ำเต็มที”
“เ้าคะบ่าวจะเตรียมน้ำดอกโม่ลี่ฮวาให้คุณหนูนะเ้าคะ” เอาเถอะอาบน้ำเย็นๆลอยด้วยดอกมะลิก็ดีเหมือนกัน อิงอิงถึงได้พยักหน้าส่งยิ้มหวานให้ชูชู จนสาวใช้ของนางแก้มแดงก่ำ
“คุณหนูงดงามเกินไปแล้วเ้าคะ อย่าได้ไปส่งยิ้มให้ผู้คนเห็นนะเ้าคะบ่าวเกรงว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นกับคุณหนูอย่างวันนี้อีกเ้าคะ”
“หือเหตุร้ายอย่างไร วันนี้ก็เป็เพราะความงามของเ้านั่นละชูชู”
“คุณหนูล้อชูชู เหตุที่เกิดก็แย่งชิงหญิงงามอย่างคุณหนูกับสหายอย่างไรเ้าคะ คุณหนูของบ่าวงามน้อยเสียที่ไหนกัน บ่าวว่าคลุมหน้าไว้เลยดีกว่าเ้าคะ บ่าวเป็หวง”
“ว่าไปนั่นคนงามที่ไหนขึ้นคานร่วมยี่สิบปีอย่างข้าไปชูชูอย่ามามัวชมโฉมข้า ไปอาบน้ำกัน”
“คุณหนูชอบแกล้งบ่าว มาชวนบ่าวอาบน้ำได้เยี่ยงไรมันไม่เหมาะสมทั้งนั้นเ้าคะ” โอ้ยจะบ้าตายสองชูเ้าทำให้ข้าหายโมโหข้าขอบคุณแต่ถ้าจะทำให้ข้าบ้าไปด้วยข้าขอลา อิงอิงคิดแล้วเหนื่อยนางจึงมุ่งหน้ากลับเรือนนอนของนาง โดยมีสาวใช้ชูชูวิ่งตามไม่ห่าง
****
12K
![[7 Sins] Greed](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742571986_39464615.webp)
