第19集
ปาไช่มองกลุ่มที่ยังตั้งหน้าตั้งตาถกเถียงกันเกี่ยวกับตนเอง พลางนึกในใจว่ายังไงเสียเขาก็ยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ เหตุใดทั้งสามคนจึงทำเหมือนเขาเป็อากาศธาตุไปได้ เขาถอนหายใจเล็กน้อย
"เลี่ยงเฟิ่งขอรับ"ทั้งสามยังไม่ได้ยินเสียงปาไช่เช่นเดิม
"เ้านกปากไม่มีหูรูด เ้าคิดว่าเ้าเป็คนของพระชายา จะทำการสิ่งใดก็ได้อย่างนั้นรึ"จางหย่งตวัดเสียง
"เอ่อท่านจางหย่ง"
"พวกเ้าจะเถียงกันทำไม อย่างไรพวกเ้าก็ต้องคอยสั่งสอนปาไช่อยู่แล้ว"จางหยูเริ่มใช้น้ำเสียงเข้มขึ้น
"ท่านจางหยูขอรับ"
"ก็เพราะพวกเ้ามันโง่งม ไม่หัดใช้หัวใจคิดดีแต่ใช้กำลัง"เลี่ยงเฟิ่งขึ้นเสียงบ้าง
"งั้นข้าน้อยขออกไปหาพระชายานะขอรับ"ปาไช่ถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเดินออกไป ปล่อยให้ทั้งสามปะทะวาจากันอยู่ตรงนั้น กว่าจะล่วงรู้ว่าปาไช่จากมาแล้วก็ใช้เวลาไปไม่น้อย ทั้งสามถึงได้แยกย้ายกันตามหา
"เป็เพราะเ้านั่นแหละเ้านกนางรำ"(สีผมและสีชุดเป็สีแดง จางหย่งจึงเปรียบเทียบว่าเป็เหมือนสีชุดของนางรำ)จางหย่งถลึงตาอีกรอบ
"เ้าคนปากเสีย คอยดูเถอะวันไหนเ้ารู้ใจตัวเองข้าจะแกล้งเสียให้เข็ด"เลี่ยงเฟิ่งเยาะเย้ย
"เลิกเถียงกันได้แล้ว หากฝ่าาทราบเื่คงเรียกพวกเราไปตักเตือนแน่"จางหยูรีบห้ามทัพ
"เฮ๊อะ!"
"เหอะ"ทั้งสองต่างหันหน้าไปคนละทาง แล้วรีบออกตามหาปาไช่ เย็นย่ำแล้วก็ยังไม่พบเจอตัว
"เ้าเด็กบ้าไปไหนทำไมไม่บอก หวังว่าคงไม่ตกลงไปในบ่อปลาไท่นะ"จางหย่งหัวเสีย
"เหลวไหล ปาไช่เป็เผ่านกนะอย่าลืมจะตกน้ำได้ยังไงกัน"จางหยูท้วง
"หรือจริงๆแล้วเ้าชอบปาไช่"จางหย่งโพล่งถาม จางหยูชะงักเท้า เลี่ยงเฟิ่งผิวปากออกมาเบาๆ
"............"
"ทำไมไม่ตอบล่ะ"จางหย่งยังเซ้าซี๊ถาม
"ก็เ้าคิดอะไรแค่ผิวเผิน จะไปรู้ได้อย่างไรว่าใครคิดอะไร"เลี่ยงเฟิ่งยังไม่วายแดกดัน
"นี่เ้า! ถ้าเงียบเสียงคงไม่คิดว่าเ้าเป็นกใบ้หรอกนะ"จางหย่งตวัดเสียงตอบ
"เห้อ! หยุดเถียงกันได้แล้ว ข้าชอบปาไช่"จางหย่งถึงกับยืนนิ่ง ในใจเกิดอาการกระตุกโดยไม่รู้สาเหตุ
"ทำไม"จางหย่งถามเสียงเบา
"อะไรทำไม การที่ข้าชอบใครซักคนต้องทำไมด้วยหรือจางหย่ง"จางหยูขมวดหัวคิ้ว
"ข้าก็แค่ถามเ้าเท่านั้น"จางหย่งอึกอัก
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า "เลี่ยงเฟิ่งอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
"หัวเราะอะไรของเ้า"จางหย่งตวาดเสียงดังเพราะเสียอาการ
"ไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไปเถอะตามหาปาไช่กัน"เลี่ยงเฟิ่งหัวเราะหึหึในลำคอ เดินนำหน้าจางหย่งจางหยูเพื่อตามหาปาไช่
เอ่ยถึงปาไช่ที่เดินวนไปมาตำหนักในวังสรรค์นี้กว้างใหญ่จนหาคนยากลำบาก เขาเดินวนไปมาถึงสามรอบ จึงตัดสินใจถามนางเซียนที่เดินสวนมา
"ท่านเซียนขอรับ"
"เอ๋!!คนเผ่าปักษารึ หน้าตางดงามดีนี่เ้าขึ้นมาทำอะไรถึงวัง์นี้กันล่ะ "นางเซียนเอ่ยถาม
"ข้าตามพระชายาอี๋ซูมาขอรับ"
"อ๋อ แล้วเ้าจะสอบถามอะไรข้างั้นรึ"
"ข้าน้อยหลงทางขอรับ"
"เอาเถอะข้าเป็หัวหน้านางกำนัลของที่นี่ เ้าไม่ต้องกังวล ยามนี้พระชายาและฝ่าายังมิตื่นบรรทม เ้าตามข้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ หิวหรือไม่"
"หิวขอรับ ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลยั้แ่เช้า"
"งั้นตามข้ามาเถอะ"ปาไช่เดินตามนางหายไปยังครัว และอยู่ที่นั้นด้วยความสบายใจทั้งอิ่มท้อง ทั้งอิ่มสายตาเนื่องเพราะเหล่านางเซียนงดงาม กลิ่นกายหอมกรุ่นน้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคลิ้มฝัน เขานั่งกินขนมและชวนพวกนางคุยกระทั่งได้ยินเสียงเรียกชื่อ
"ปาไช่!เ้าคนเหลวไหล มานั่งทำอะไที่นี่ ไม่รู้จักหน้าที่ของตนเองหรือไง"จางหย่งหัวคิ้วกระตุกเมื่อเห็นปาไช่กำลังยิ้มหวานให้นางเซียนผู้หนึ่ง ปาไช่ตาโตอ้าปากกว้างจนขนมหล่นจากปากเมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงของคน
"เบาๆเถอะน่าจางหย่ง"จางหยูเตือนแต่จางหย่งหาสนใจไม่ เดินตึงๆเข้าไปหาคว้าคอเสื้อจนปาไช่ถลาเข้ามาชิดอกกว้าง
"ข้า..ข้า"ปาไช่กลัวจนหัวใจจะหยุดเต้น จางหยูเห็นดังนั้นจึงค่อยปลดมือใหญ่ออกจากหลังคอเสื้อให้
"ปาไช่กลัวแล้ว"จางหยูเตือน
"สมควร ข้าไม่ได้พูดให้รู้สึกดี แต่ให้จักหน้าที่ต่างหาก"
"เบาเถอะน่าจางหย่งเ้าไม่เห็นหรือไงว่าปาไช่จะร้องไห้แล้ว"เลี่ยงเฟิ่งเตือนอีกคร
"เอาแต่ตามใจถึงได้เหลวไหลเช่นนี้"จางหย่งกลอกตามองฟ้า
"ขอโทษขอรับ ข้าหิว แม่นางท่านนั้นเลยชวนข้ามาหาอะไรกิน"ปาไช่รีบบอก จางหย่งค่อยถอนหายใจรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองที่เห็นปาไช่พูดคุยกับใครก็ให้ร้อนรุ่มในใจ
"เอาเถอะกินอิ่มแล้วก็ไปฝึกซ้อมได้แล้ว"จางหย่งหมุนตัวกลับไปรวดเร็ว ทิ้งให้ปาไช่ก้มหน้านิ่งด้วยไม่รู้ตนเองไปทำอะไรให้จางหย่งเคือง ถึงได้โกรธเขาตลอดเวลา จางหยูยิ้มน้อยๆค่อยลูบผมนุ่มยุ่งๆนั้นเบาๆ
"อย่าใส่ใจเขาเลย จริงๆเขาใจดีเพียงแค่ไม่รู้จะจัดการตัวเองอย่างไรเท่านั้นเอง"ปาไช่เงยหน้าขึ้นมองจางหยูแล้วทำตาปริบๆด้วยความไม่เข้าใจ เลี่ยงเฟิ่งยิ้มกว้าง
"เอาน่าประเดี๋ยวเ้าก็รู้เอง ว่าแต่อาหารอะไรหรือไม่ข้าเองก็เริ่มหิวแล้วเช่นกัน"เลี่ยงเฟิ่งบอกยิ้มๆ
"อร่อยมากเลยเลี่ยงเผิ่งเ้าลองชิมนี่สิ"ปาไช่ยื่นขนมใส่ปากเลี่ยงเฟิ่ง คนที่เดินนำไม่ได้หันกลับมามองแต่ตวาดเสียงดัง
"รีบมาได้แล้วอย่าโอ้เอ้!"จางหย่งะโเสียงดัง
"ขอรับ"ปาไช่รีบตอบรับแล้วเดินตามหลัง ทิ้งให้จางหยูและเลี่ยงเฟิ่งส่ายหน้าไปมา
"นี่จางหยู เ้าชอบปาไช่หรือ"
"อืม"
"แล้วเ้าร้หรอืไม่ว่าจางหย่งก็ชอบเช่นกัน"
"แน่นอนข้ารู้"เลี่ยงเฟิ่งถึงกับหัวเราะเมื่อได้ฟังคำตอบ
"แล้วเ้าจะจัดการเช่นไร"
"ไม่จัดการก็ในเมื่อทั้งข้าและจางหย่งชอบปาไช่ทั้งคู่ ก็ให้ปาไช่เป็ฝ่ายเลือกว่าชอบใคร"
"ฮ่าๆๆ ข้ารู้คำตอบแล้วว่าปาไช่จะตอบเช่นไร"
"หึ!อย่าคาดเดา จางหย่งเพียงแค่สับสนเท่านั้นเดี๋ยวเขาคิดได้เองว่าควรจะจัดการเช่นไร ถึงเวลานั้นมาข้าไม่มั้นใจด้วยซ้ำว่าปาไช่จะเลือกข้าหรือจางหย่ง"จางหยูส่ายหน้าน้อยๆ
"ยังไม่ถึงเวลาเ้าอย่าพึ่งคาดเดา แต่ข้ากลับคิดต่างจากเ้านะจางหยู ข้าคิดว่าปาไช่คงไม่เลือกใครสักคน"
"เมื่อถึงเวลา"จางหยูพูดเบาๆ
"ใช่!เมื่อถึงเวลา"เลี่ยงเฟิ่งย้ำคำแล้วเดินตามหลังจางหยูไปลานฝึกซ้อม
"เ้าจะอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้"จางหย่งใช้กระบี่ไล่กวาดซ้ายป่ายขวา ปาไช่ถอยหลังจนไปติดกับกำแพงหอบหายใจแรง หยาดเหงื่อพราวเต็มใบหน้า
"พักหน่อยขอรับ ข้าเจ็บมือไปหมดแล้ว"
"เวลาสู้รบเ้าขอคู่ต่อสู้พักได้หรือไม่"จางหย่งเค้นเสียง
"ไม่ขอรับ"
"แล้วคิดว่าข้าจะยอมหรือ"
"ไม่ขอรับ"ปาไช่น้ำตาซึม แรงตวัดกระบี่ของจางหย่งไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย บั ดนี้ฝ่ามือของเขาชาจนแทบจะหมดความรู้สึก เหนื่อยจนหัวใจเต้นแรงจนแทบจะะโออกมาจากอก จางหย่งเมื่อเห็นปาไช่ตาแดงน้ำตาซึมขอบตาหัวใจก็อ่อนยวบ อยากกดึงคนตรงหน้าเข้ามาซุกอกตัวเอง พอคิดได้เช่นนั้นสายตาก็แข็งกร้าวขึ้นมาอีก
"รับกระบี่"จางหย่งตวาดเสือกกระบี่เข้าไปอีกครั้ง ปาไช่ใช้กระบี่ต้านรับจนเกิดเสียงเสียดสีกันเกิดประกายไฟสีส้มยามคมกระบี่กระแทกกัน เนิ่นนานหลายกระบวนท่า ปาไช่ถึงหมดความอดทนปล่อยโฮออกมาทรุดตัวลงนั่งสะอื้นไม่หยุด จางหย่งหน้าเสียทันที ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกหันซ้ายหันขวาไปมา
"หยะ หยุดร้อง หยุดเถอะ"จางหย่งบอกเสีงตะกุตะกัก
"ฮือ เ้ามันใจร้าย ข้าเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว มือข้าชาจนหมดความรู้สึก ข้าทำอะไรให้เ้าเคืองแค้นมากหรือ ถ้าข้าทำผิดก็ขออภัย ยกโทษให้ข้าได้หรือไม่ แต่อย่ารังแกข้าแบบนี้เลย"ปาไช่ร้องไห้ไม่หยุด จางหย่งรีบทิ้งกระบี่เข้ามาดึงแขนปาไช่ให้ลุกขึ้น ปาไช่ขืนตัวไม่ยอมลุกเขาจึงกระชากขึ้นยืนสองแขนหนาโอบรอบตัวปาไช่ให้ใบหน้าซกอกกว้างของตนเองเอาไว้
"เลิกร้องไห้ได้แล้ว ข้าขอโทษ ความจริงแล้วข้า.."จางหย่งอึกอัก ปาไช่ยังสะอื้นไม่หยุด
"ข้าทำอะไรผิดต่อเ้ากันแน่ เหยียบเท้าเ้าหรือ ขโมยของมีค่าเ้าหรือ หรือข้าไปทำร้ายคนของเ้า ถ้าข้าทำอะไรผิดยกโทษให้ข้าได้หรือไม่ ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ ฮือ"ปาไช่เอาใบหน้าถูกอกเสื้อของจางหย่งไปมาจนเปียกชุ่ม เขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้าแล้วถอนหายใจแรง
"เ้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น"
"แล้วเหตุใดเ้าถึงเกลียดชังข้านัก"
"ข้าไม่ได้รังเกียจเ้า"
"แล้วถ้าอย่างนั้นเหตุใดเ้าถึงตั้งหน้าตั้งตารังแกข้าขนาดนี้เล่า"
"เ้าเด็กโง่! ข้าชอบเ้าต่างหากเล่า"จางหย่งเถียงไม่ได้พูดไม่ทันจึงโพล่งออกมา จบประโยคคนทั้งคู่ก็ยืนตัวแข็ง ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบด้วยความเหนื่อย
"เ้าว่าอะไรนะ"ปาไช่ตะแคงหูฟัง
"อะไร!"จางหย่งเสียงแข็ง
"เมื่อกี้เ้าว่าอะไรนะ"
"ข้าบอกว่าขเาไม่ได้เกลียดเ้า"
"รักข้าหรือ"ปาไช่ตาโตใบหน้ามอมแมมคราบน้ำตา
".................."
"ตอบข้าสิเ้าไม่เกลียดก็แปลว่ารักใช่หรือไม่"ปาไช่ย้ำ
"ไม่รักไม่เกลียด"จางหย่งตอบเสียงเรียบ ปาไช่ถึงกับหน้าหงอยลง จางหย่งพอเห็นใบหน้าสลดของปาไช่ก็อดอ่อนลงไม่ได้
"แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าไม่ได้ชอบเ้านี่"จางหย่งเอ่ยอีกประโยค
"ชอบข้าหรือเ้าชอบข้าจริงๆใช่ไหม"
"เอ่อ"จางหย่งจนคำพูดได้แต่ผลักปาไช่ออกห่าง แต่ปาไช่กลับใช้สองมือดึงเสื้อข้างเอวหนาเอาไว้
"ปล่อยได้แล้ว ไปพักให้หายเหนื่อยเสีย"
"บอกข้าก่อนเ้าชอบข้าหรือไม่"ปาไช่ไม่ยอมแพ้ จางหย่งคิ้วกระตุกอีกครั้ง
"ถอยไป!"
"ไม่ ข้าไม่ถอย ข้าชอบเ้า"จางหย่งชะงักมือ ใบหน้าเรียบยิ่งแต่ใบหูแดงจนเป็สีเข้ม
"เ้าพูดอะไรออกมา"
"ข้าชอบเ้า ถึงแม้เ้าจะเกลียดข้าก็ตามที แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้"
"เ้ามันหาเื่ตายจริงๆ"จางหย่งกัดฟันแน่น มือใหญ่คว้าหลังคอเล็กดึงเข้ามาหาตนเอง ก้มหน้าลงประกบปากลงกับปากบางสอดลิ้นร้อนเข้าไปกระชากลิ้นเล็ก สองมือจับท่อนแขนสองข้างของปาไช่เอาไว้ไม่ให้ขยับหนี กระทั่งได้ยินเสียงกระแอมอยู่ด้านหลังจางหย่งจึงค่อยผละปากออกจากปากของปาไช่
"พวกเ้าข้องใจตรงไหน"จางหย่งถามเสียงเรียบ
"ข้าไม่ข้องใจเพราะรู้แต่แรกแล้ว แต่จางหยูอาจจะข้องใจ หรือเ้าว่าอย่างไรจางหยู"เลี่ยงเฟิ่งเอาพัดปิดปากตัวเองเอาไว้ขณะพูด
"เื่นี้ข้าคงต้องขอพูดกับจางหย่งก่อน เลี่ยงเฟิ่งเ้าพาปาไช่กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ"จางหยูดึงตัวปาไช่ออกจากอ้อมแขนของจางหย่งแล้วส่งให้เลี่ยงเฟิ่ง ก่อนที่จะพยักหน้าให้จางหย่งตามไปที่ห้องพัก
"เด็กน้อย เ้าช่างมีเส่นห์ต่อเพศเดียวกันจริงๆ"เลี่ยงเฟิ่งตบพัดหุบลงแล้วดึงปาไช่จากไป
2K
