ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

..กลับมาที่ด้านของโอ๊ต..“จบเรื่องวุ่นวายสักทีนะ หวังว่าเธอคนนั้นจะทำตามที่พูดเอาไว้จริงๆ ไม่อย่างนั้นเธอซวยแน่ๆ.. แต่ช่างเถอะ เราตั้งใจว่าจะไปหาอาหารอะไรทาน แต่ไหนดันไปทานของหวานก่อนได้ล่ะเนี่ย.. เฮ้อ” โอ๊ตกล่าวกับตัวเอง ก่อนจะบ่นเรื่องที่ตัวเองนั้นทานของหวานก่อนอาหาร แล้วมันจะทานอะไรลงไหมล่ะหลังจากนี้ แต่ถึงอย่างนั้นในตอนนี้มันก็ยังเกือบจะ 11 นาฬิกาแล้ว เขาคิดว่าควรจะไปเดินเล่น หาอะไรดูสักหน่อย และเมื่อคิดอย่างนั้นเขาก็คิดถึงของใช้จำพวกเสื้อผ้า พักหลังๆนี้เขาได้พบคนใหญ่คนโตบ่อยๆ และมันจะเป็นการดีกว่าถ้าเขาจะมีชุดจำพวกแบบดูดีๆหน่อย ไม่ใช่แบบตลาดนัดที่เขาสวมใส่ในยามปกติ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องมองลงไปที่มือของตัวเองที่มีแต่ถุง และถุง แน่นอนว่ามันทั้งหนัก และไม่สะดวกมากในตอนนี้“เอาไปเก็บที่รถก่อนก็แล้วกัน..” โอ๊ตกล่าว ก่อนจะเดินกับไปชั้นที่ตนนั้นได้จอดรถเอาไว้ และมุ่งหน้าไปยังรถของเขาเพื่อจะนำของพวกนี้ไปเก็บเอาไว้ก่อนทันที แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจ เมื่อมองไปที่บริเวณรถยนต์“อ้าววเฮ้ย! พวกแกน่ะ.. ไม่ต้องหลบเลยนะเฟ้ยยย” โอ๊ตกล่าวออกมาอย่างหัวร้อน เมื่อเขาเห็นชายชุดดำสองคน และเป็นคนเดียวกับที่เฝ้ารถของเขาเมื่อเช้านี้นั่นเอง เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงของคุณชาย ทั้งสองก็ต่างหลบไปตามมุมเสาของห้างในทันที“พวกแกจะออกมาดีๆ หรือจะออกมาด้วยน้ำตา..” โอ๊ตกล่าวเสียงเข้มๆ แน่นอนว่าพวกมันสองคนก็ยอมออกมาพร้อมกับหัวเราะแห้งๆทันที“สวัสดีขอรับคุณชาย.. คือว่าพวกเรากำลังคิดอยู่เลยว่าต้องเป็นรถของคุณชายแน่ๆน่ะขอรับ” บอดี้การ์ดคนแรกกล่าวออกมาพร้อมกับหาข้ออ้างต่างๆนานา ส่วนบอดี้การ์ดคนที่สองที่เห็นว่าเพื่อนชงมาซะขนาดนั้นแล้ว เขาก็ต้องเล่นต่อในทันที“พอดีพวกเราก็มาเที่ยวห้างเล่นนี้แหละขอรับ แล้วบังเอิญเจอรถของคุณชายเข้า พวกเราก็เลยเถียงกันเล็กน้อยว่าใช่รถของคุณชายหรือเปล่าน่ะขอรับ.. เราไม่ได้ตามมาคุ้มกันรถของคุณชายจริงๆเลยนะขอรับ” บอดี้การ์ดคนที่สองกล่าว และแน่นอนว่าโอ๊ตนั้นไม่เชื่อสิ่งที่พวกมันกล่าว“พวกแกไปบอกไอ้กิตติเลยนะว่าห้ามมายุ่งวุ่นวายอะไรกับฉันอีก.. พวกแกก็ไปได้แล้ว” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับถอนหายใจกับพวกนี้ ก่อนที่เขาจะเปิดรถ และนำของไปเก็บข้างใน“พวกแกยังไม่ไปอีก!..ถ้าฉันกลับมาอีกรอบแล้วยังเจอพวกแกที่รถของฉันอีกล่ะก็ฉันจะเอาพวกแกตายแน่..” โอ๊ตกล่าว แน่นอนว่าทั้งสองบอดี้การ์ดก็รีบก้มหัวให้กับโอ๊ต ก่อนจะรีบออกจากจุดนั้น เมื่อพ้นระยะได้สักนิดสักหน่อย ทั้งสองก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้“ทำไมหน่วยอินทรีย์ไม่แจ้งเข้ามาล่ะว่าคุณชายกำลังจะมาที่รถ..” คนแรกกล่าวถามกับคนที่สอง“นั่นสิ! ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยติดภารกิจอื่นอยู่ล่ะมั้ง..ช่างเถอะ รอคุณชายไป เราค่อยกลับไปที่รถก็แล้วกัน..” คนที่สองกล่าวก่อนที่ทั้งคู่จะมองดูลาดเลาว่าปลอดภัยหรือไม่ก่อนจะกลับไปที่เดิม และพวกเขาก็เข้าใจถูกต้องแล้ว เพราะตอนนี้โดรนของหน่วยอินทรีย์กำลังติดพันกับภารกิจอื่นอยู่ นั่นก็คือผู้จัดการมีนนั่นเอง พวกเขาคงไม่คิดว่าคุณชายจะกลับมาที่รถเช่นกัน“อย่างน้อยคุณควรจะบอกก่อนว่าพวกคุณเป็นใครกันแน่.. ฉันเองก็ต้องนึกถึงความปลอดภัยของตัวศิลปินที่ฉันดูแลอยู่ คุณเองก็ควรเข้าใจ..” ผู้จัดการมีนเอ่ยถามกับชูเกียรติ“ต้องขออภัยที่บอกกับคุณช้าไป.. พวกเราคือข้ารับใช้ของตระกูล ณ สุวรรณภูมิ และผมเป็นทนายความภายใต้สังกัดของตระกูลครับ..” ชูเกียรติกล่าวตอบกับเธอ ตามที่เธอต้องการ แน่นอนว่ามันทำให้เธอค่อนข้างมึนงง แล้วชายคนนั้นไปเกี่ยวข้องกับพวกเขายังไงกัน แล้วไหนจะบอกว่าเขาคนนั้นเป็นคุณชายของพวกเขาอีก ทั้งๆที่เธอจำได้ว่านามสกุลของผู้ชายคนนั้น ไม่ได้ใช้ ‘ณ สุวรรณภูมิ’“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าพวกคุณไม่ได้เป็นพวก 18 มงกุฎอะไรทำนองนั้นน่ะ..” เธอกล่าวถาม และด้วยเรื่องทั้งหมด มันก็อาจจะเป็นไปได้ว่าพวกคนเหล่านี้จะเป็น 18 มงกุฎเพื่อหลอกลวงพวกเธออีกทีหนึ่งก็เป็นไปได้ ทั้งโปรดิวเซอร์หรือทั้งคุณนภดลคงจะโดนหลอกในรูปแบบเดียวกัน“เป็นไม่กี่ครั้งหรอกนะครับที่มีคนคิดว่าเราเป็นตัวปลอม.. ถ้าอย่างนั้นผมจะแสดงอะไรให้คุณดูสักอย่างหนึ่ง..” ชูเกียรติกล่าวพร้อมกับโดรนที่บินอยู่ใกล้ๆกับพวกเขานั้นค่อยๆปรากฏตัวออกมา ก่อนที่มันจะส่องแสงเลเซอร์สีแดงมาที่หัวของมีนอย่างชัดเจน“นี่คือโดรนที่มีเทคโนโลยีทันสมัยที่สุดในปัจจุบัน ชื่อของมันคือ ‘RF96’ นอกจากมันจะมีระบบล่องหน แล้วมันยังไร้เสียง ไร้การตรวจจับทุกประเภท และอย่างสุดท้ายที่ผมกำลังภูมิใจนำเสนอคือ.. อาวุธ! แน่นอนว่ามันกำลังเล็งเป้าหมายไปที่คุณ.. หรือถ้าคุณยังไม่เชื่อหรือดูหมิ่นเกียรติของพวกเราอีก ก็จะลองเล็งๆที่ขาของคุณก่อนก็ได้... เออ! อีกอย่าง เราสามารถกำจัดคุณทิ้งได้ แม้ว่าตอนนี้คุณกำลังยืนอยู่กลางห้างก็ตาม..”ชูเกียรติกล่าวพร้อมกับแสดงสีหน้าที่ยิ้มแย้มราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาอย่างไรอย่างนั้น แต่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาของหญิงสาวอีกต่อไป ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเขาคนนี้พูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่ แต่ถ้ามันเป็นการพูดเล่นล่ะก็พวกเขาก็ลงทุนมากไปหน่อยกับการที่ต้องทำอะไรอย่างนี้“เออ.. ก็ไม่เห็นจะต้องขู่กันขนาดนี้เลยก็ได้นี่คะ แค่ลบรูปใช่ไหมคะ..” เหงื่อของเธอเริ่มที่จะไหลออกมาเป็นทาง ก่อนที่เธอจะตอบกลับไปอย่างกล้าๆกลัวๆ และหยิบมือถือของเธอมาเพื่อที่จะลบรูปดังกล่าวทันที“ต้องขออภัยที่ทำให้คุณเข้าใจผิด.. เราไม่ได้แค่ขู่เท่านั้น ถ้าคุณยังคงเก็บรูปบัตรของคุณชายของเราเอาไว้ คุณควรระวังเอาไว้ให้มาก เพราะไม่ว่าจะอยู่จุดไหน คุณก็สามารถตายได้ทุกเมื่อ ต่อให้คุณจะอยู่ที่สถานีตำรวจก็ตาม การตายของคุณจะเป็นปริศนาไปตลอดกาล แน่นอนว่ารวมถึงถ้าคุณเปิดเผยข้อมูลของพวกเราด้วยเช่นกัน..” ชูเกียรติกล่าวย้ำ ซึ่งผู้จัดการมีนก็ได้แต่ทำตาม หลังจากยื่นให้อีกฝ่ายยืนยันข้อมูลแล้ว ชูเกียรติก็ยิ้ม ก่อนจะโค้งตัวอย่างสง่างาม“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือกับทางเรา.. หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะคำนึงถึงสิ่งที่กระผมได้กล่าวไปก่อนหน้านี้.. ขอตัว!..” ชูเกียรติกล่าวพร้อมกับโดรนบินที่กลับมาอยู่ในโหมดล่องหนอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะหันตัวเตรียมจะเดินจากไปอีกทาง“เดี๋ยวก่อนค่ะ!.. ฉันขอถามได้ไหมว่าคุณชายที่พวกคุณกล่าวถึง เขาเป็นใครกันแน่” ผู้จัดการมีนกล่าวถามตามที่เธอสงสัย แน่นอนว่าชูเกียรติที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันกลับมายิ้ม อีกอย่างชื่อของคุณชายก็ไม่ได้เป็นความลับแต่อย่างใด ทั้งพวกเขายังอยากให้ชื่อเสียงของคุณชายเป็นที่ประจักษ์อีกด้วย“..ท่านคือท่านหม่อมหลวงภาวิน ณ สุวรรณภูมิ ทายาทสายตรง และทายาทเพียงคนเดียวของท่านหม่อมหลวงภาคิน ณ สุวรรณภูมิ..หมดเรื่องแล้ว ผมคงจะต้องขอตัวจริงๆสักที..” ชูเกียรติกล่าวพร้อมกับยิ้มเป็นนัยๆ ก่อนจะเดินจากไป ท่ามกลางความอึ้งของผู้จัดการมีน.. กลับมาที่ด้านของโอ๊ต ซึ่งตอนนี้เขากำลังเลือกซื้อเสื้อผ้า กางเกง รองเท้า แว่นตากันแดด แน่นอนว่ามันมีราคาที่ค่อนข้างแพง ถ้าเอาอันเฉพาะที่เขาอยากได้ก็มีราคาราวๆ 3 หมื่นบาทเข้าไปแล้ว นับว่าห้างสรรพสินค้าเป็นสถานที่อันตรายสำหรับเขาจริงๆ เพราะมันมีแต่ของที่เขาอยากจะจับจ่ายใช้สอยทั้งนั้น“เฮ้อออ หมดไปเยอะเหมือนกันแฮะ ไปหาอะไรทานดีกว่าเรา..” .ในที่สุดโอ๊ตก็ตัดสินใจซื้อพวกมันมาจนได้ และตอนนี้เขากำลังเดินซึมๆรู้สึกผิดกับเงินในบัญชีที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่เขาจะมุ่งตรงไปร้านอาหารประเภทสุกี้เจ้าหนึ่งที่มีเป็ดย่างแสนอร่อยเป็นซิกเนอเจอร์ โอ๊ตลืมไปแล้วว่ารสชาติของมันเป็นยังไง แต่เท่าที่เขายังจำความได้จากตอนเด็กๆ รสชาติของมันคืออร่อยติดปากมาก ยังไม่ได้นับรวมหมูกรอบ และหมูแดงเนื้อช่ำๆอีก คิดไปแล้วก็หิวขึ้นมา อีกอย่างท้องก็เริ่มประท้วงไม่ไหวแล้ว โอ๊ตไม่รอช้ารีบเร่งสปีดเท้ามุ่งตรงไปที่ร้านดังกล่าวทันทีด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบ แต่ทว่า..เสียงโทรศัพท์เครื่องเก่าของเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน แน่นอนว่าเขาก็ต้องกดรับสาย..“สวัสดีเจ้าค่ะท่านชาย.. ดิฉันหาคอนโดใหม่กับท่านได้แล้วนะคะ คอนโดนี้มีชื่อว่า ‘River View Condo’ ที่ตั้งอยู่ข้างแม่น้ำปิง บรรยากาศโดยรอบถือว่าดีมาก แต่มันจะอยู่ค่อนข้างไกลจากมหาวิทยาลัยของท่านชายสักหน่อย ไม่ทราบว่าคุณชายพอจะสนใจเข้ามารับชมก่อนด้วยตัวเองหรือไม่เจ้าคะ..” ผู้จัดการกิ๊กก็ทำงานได้เร็วเสมอ เพียงชั่วโมงกว่าๆเธอก็นำเสนอคอนโดที่ใหม่ให้กับเขาแล้ว“ถ้าอย่างนั้นเอาเป็นสักตอนบ่ายโมงครึ่งผมจะแวะเข้าไปก็แล้วกัน..” แน่นอนว่าโอ๊ตที่หิวจนตาจะลายอยู่แล้ว เขาคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น เขาก็เลยยังไม่ได้ถามรายละเอียดใดๆเพิ่มเติม หลังทานอะไรเสร็จค่อยว่ากันอีกที มันก็ยังไม่สาย“ค่ะท่านชาย.. ดิฉันจะรอพบท่านที่นั่นด้วยตัวเอง” ผู้จัดการกิ๊กกล่าว ก่อนที่โอ๊ตจะกดวางสายไป ครั้งนี้เธอสัญญากับตัวเองเลยว่าเธอจะไม่ทำอะไรให้มีข้อผิดพลาดอีก และเพื่อการนั้นเธอจะต้องไปพบกับผู้จัดการคอนโดนี้ก่อนเวลาที่คุณชายจะเดินทางมาถึง.. กลับมาที่ด้านของโอ๊ตที่กำลังเดินไปร้านอาหารที่อยู่ชั้นสอง ซึ่งเส้นทางที่เขากำลังเดินผ่านนั้น มันเป็นเส้นทางที่มีเวทีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ แน่นอนว่าโอ๊ตนั้นไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ผิดกับคนบนเวที ‘ไอนะ’ นางฟ้าตัวน้อยที่เพิ่งจะร้องเพลง แสดงความสามารถของเธอจบลง หางตาของเธอช่างบังเอิญหันไปเห็นโอ๊ตเข้าพอดี ‘นั่นชายคนนั้นนี่นา.. จริงสิ! เราควรตอบแทนอะไรเขาสักหน่อย.. อืมๆ จะยอมเรียกพี่ชายสักครั้งก็แล้วกัน’ ไอนะกล่าวคิดกับตัวเองในใจ ก่อนที่เธอจะยกมือ และชี้ไปทิศทางของโอ๊ตที่กำลังเดินอยู่ทันที “พี่ชายไอติม!... พี่ชายไอติม หยุดก่อน!.” ไอนะกล่าวเรียกกับชายแปลกหน้าที่เลี้ยงไอศกรีมเธอ แน่นอนว่าตอนนี้ทั้งผู้จัดการ และโปรดิวเซอร์ก็ได้แต่อ้าปากค้าง และเครียดขึ้นมาในทันที หลังจากที่รู้ว่าไอนะกำลังเรียกใครอยู่ ส่วนเจ้าตัวของโอ๊ตก็ไม่อยากจะสนใจอะไร เขาสนใจแต่เป็ดย่างอยู่ในตอนนี้ ทุกสายตาจับจ้องที่เขาเป็นตาเดียว โอ๊ตที่รู้สึกตัวได้ เขาก็หันไปกล่าวกับเหล่าคนที่กำลังมองมาที่เขาอยู่“อะไร! มองอะไรกัน!... หรือว่าเราไม่ได้รูดซิบกางเกง ก็ไม่นี่นา..”
เนื่องจากวันนี้ทางไรท์ติดธุระกับที่บ้านตั้งแต่เช้า ขออภัยที่ลงได้เพียง 2 ตอนเท่านั้น ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ถึงวันที่ 2 มกราคม จัดไปยาวๆ 3 ตอนเหมือนเดิม ส่วนวันต่อๆไปอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงตามความสมควร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 73

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 73

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้