เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 63เริ่มมีปัญหากับเทศบาล!

        พริบตาเดียวเวลาผันผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนกว่าๆ หลังจากเปิดเทอม 

        เสือน้อยเข้าควบคุมค่ายมวยภายใต้การบริหารงานของเขาก็ทำให้ทุกอย่างดูเป็นระบบระเบียบมากขึ้น มีการจัดคิวซ้อมอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

        ส่วนลุงเด่นชัยก็ยังนอนพังพาบอยู่โรงพยาบาลนับวันหนี้สินที่ลุงแกออกปากขอยืม ก็ยิ่งพอกพูนคล้ายดินพอกหางหมูก็ไม่ปาน

        ลุงเด่นยังดื้อแพ่งไม่ยอมปล่อยมือจากกิจการนับวันก็ยิ่งเข้าเนื้อแกมากขึ้นเรื่อย ๆ 

        ดูท่าคงรักค่ายมวยแห่งนี้มากเสือน้อยก็ยื่นข้อเสนอไปมากมาย เช่นยังคงชื่อไว้ให้ลุงเป็นโค้ชส่งนักมวยชกได้ภายใต้การบริหารของเขาทว่าดูเหมือนลุงแกเองกำลังลังเลเรื่องอะไรบางอย่าง?

        เสือน้อยได้แต่จำยอมช่วยเหลือกันไปเวลาแกหายป่วยประเดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ ช่วงนี้ประคับประคองไปก่อนส่วนค่าใช้จ่ายลุงยิ่งติดมาก เวลาหักลบกลบหนี้ก็จะได้คุยกันง่ายขึ้น!

        ……

        วันนี้เสือน้อยตื่นเช้าเป็นพิเศษเนื่องจากใหญ่มารายงานว่ามีเด็กนักเรียนเดินสะดุดล้มอยู่หลายคน จากการเฝ้ามอง

        และสอบถามจุดเสี่ยงจุดอันตรายอย่างใกล้ชิดของเขาจึงตั้งใจขี่จักรยานจ่ายตลาดมาสำรวจด้วยตัวเอง

        ส่วนจักรยานเสือหมอบกลายเป็นของประดับอยู่ที่บ้านแล้วเนื่องจากไม่มีตะกร้าหน้ารถ ซึ่งตะกร้ามันเป็นสิ่งที่เสือน้อยต้องใช้ประจำ

        ถึงแม้ใหญ่จะรายงานอย่างละเอียดก็ตามแต่การมาเห็นด้วยตาตัวเอง มันสามารถพิจารณาอะไรได้เยอะโดยที่ไม่รู้ตัวความคิดเขาก็ยิ่งเฉียบคมมากขึ้นเรื่อย ๆ

        เวลาประมาณ 04.30น. เขาก็เริ่มออกจากบ้านมาแล้ว

        เมื่อวานก็บอกพ่อแม่ไว้แล้วว่าจะไปดูถนนหนทาง ตอนมืด ๆ ว่าเป็นอย่างไงบ้างเพราะเวลาปกติเขาไม่ได้มาสนใจเรื่องพวกนี้ ไม่ถีบจักรยาน ก็นั่งมอเตอร์ไซค์ทางเดินเท้าไม่ได้เดินมานานอยู่เหมือนกัน

        เมื่อมาเห็นเสาไฟต้นแรกก็ยังส่องสว่างดีอยู่ตามที่ควรจะเป็นเพราะเป็นจุดอันตราย ที่คนต้องใช้เดินข้ามถนน เป็นทางร่วมทางแยกที่คนสัญจรไปมาตลอด

        แต่พอได้เดินไปเรื่อยๆ กลับพบเสาไฟที่ติด ๆ ดับ ๆ อารมณ์คล้ายกับฉากในหนังผี

        ในตอนที่ผีกำลังโผล่มาหลอกคนดูจนทำให้หวาดเสียวจนกรีดร้อง คล้ายมีส่วนร่วมกับเหตุการณ์ มองอย่างไรก็อย่างนั้น

        เสือน้อยยังนึกถึงหนังเรื่องผีที่เขาไปดูกับมะปรางได้ดีเพราะเป็นความทรงจำส่วนหนึ่งในชีวิต นั่นคือเดทครั้งแรกกับผู้หญิงเขาย่อมยินดีที่จะเก็บความรู้สึกดีๆ ไว้ 

        พอเดินมาแป๊บหนึ่งก็เห็นบางเสาหลอดไฟดับสนิทไปเสียอย่างงั้นทำเอาเสือน้อยเกือบล้มสะดุดอิฐก้อนที่เกยออกมา จวนเจียนหน้าจะคะมำอยู่รอมร่อ

        ทำเอาเจ้าตัวหน้าซีดอดสบถในใจไม่ได้ “แผลเก่ายังไม่ทันหายดี จะเพิ่มแผลใหม่อีกแล้วเหรอ!?” ขนาดว่าเขาพยายามจะระมัดระวังตัวก็แล้ว

        แต่ทางเดินเท้ามันแย่เกินทนจริงๆ ไม่รู้เทศบาลมันบริหารจัดการอย่างไร เสาไฟก็ห่างกันเป็นโยชน์ ไฟติด ๆ ดับ ๆบางช่วงหลอดไฟดับเรียงราย อย่างกับป่าช้า

        ลุงดำรงก็พยายามเดินเรื่องเต็มที่แล้วแต่ดูเหมือนท่านนายกเทศบาลจะไม่ทุกไม่ร้อน ไม่สนใจจนสายข่าวรายงานเข้ามาหนาหูของเสือน้อย

        เขาก็อดส่ายหน้าไม่ได้“เลือกคนแบบนี้มาบริหารเจริญจริง ๆ บ้านกู!”

        เขาอดนึกต่อไม่ได้“แล้วใครมันจะมาเรียนโรงเรียนกูตอนดึก ๆ วะ! แล้วตอนค่ำ ๆหน่อยไม่เกิดอุบัติเหตุรายวันเลยรึ?” นี่ยังไม่รวมความปลอดภัยกลุ่มวัยรุ่นรวมตัว เสือน้อยคิดได้ดังนี้ จึงรีบวางแผนในใจระหว่างเดินไปที่โรงเรียนกวดวิชาเทพทันใจ

        ซึ่งที่มาเดินสำรวจดูก็เพราะกลัวว่า‘นักเรียน’ หรือก็คือ ‘ลูกค้า’ ของเขาจะเป็นอะไรไปก่อนจะได้เรียนนี่แหละ

        ด้านหน้าโรงเรียนติดไฟส่องสว่างเจิดจ้าผิดหูผิดตา ในเมื่อเทศบาลช่วยสนับสนุนไม่ได้ก็จำใจต้องยอมทำเอง จึงทำให้น่าเดินผ่านกว่าจุดอื่นเป็นไหนๆ แถมยังมีร้านสะดวกซื้อระฆังทองที่เปิด 24 ชั่วโมงอยู่ด้วย

        เสือน้อยมองไปที่คนกำลังเดินเข้าออกร้านมีอยู่เนืองแน่นจริง ๆ สินค้าในร้านของเขามี เหมือนกับเจ้าใหญ่ทุกอย่างที่มีจะเรียกว่าลอกเลียนแบบมาก็ว่าได้ทว่ายังต้องปรับปรุงเพื่อให้เกิดเอกลักษณ์ของตัวเองอีกไม่น้อย

        ตอนนี้เขากำลังขยายกิจการด้วยการเช่าตึกอยู่แม่ชบาช่วยดูเรื่องนี้แทนเขา ทำเลไหนดูดี ตึกไหนดูแล้วปลอดภัยใช้ได้ก็จะได้เช่าตึกอยู่ 

        เสือน้อยก็เดินแวะเข้าไปในร้านพวกพนักงานก็กล่าวสวัสดีเพราะเป็นเขาที่สัมภาษณ์รับคนเข้ามาทำงานเองกับมือ โดยมีพี่เล็กพี่ช้างขนาบข้างช่วยถาม

        ซึ่งเขาเน้นรับคนที่บ้านใกล้ๆ คนละแวกนี้เพราะจะได้ไม่เกิดปัญหาการเดินทางส่วนคนในชุมชนแออัดข้างบ้านก็ดึงพวกที่ใช้งานได้มากระจายไปตามสาขาต่าง ๆช่วยเป็นหูเป็นตาให้เขา

        เสือน้อยบอกให้พวกเขาทำงานกันไปเถอะก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจดู ของภายในร้าน พวกหมวดขนมจีบ ซาลาเปา อาหารรองท้องมีไม่ขาดเขาเดินวนอยู่รอบหนึ่งด้วยความพอใจ พอลูกค้าจากไปหมดหน้าเครื่องจ่ายเงิน

        เสือน้อยก็เดินเข้าไปสอบถามด้วยความห่วงใยและเขาต้องการข้อมูลข่าวสารมากขึ้น จากทั้งตัวพนักงานเองที่ใช้ระบบอยู่หน้างาน เพื่อนำเอาไปปรับปรุงแก้ไข

        สมุดจดในมือก็เขียนคำบรรยายที่ได้รับฟังจากลูกน้องในร้าน และเรื่องจิปาถะ ฯลฯ 

        จากนั้นเขาก็ไขกุญแจเดินเข้าไปในโรงเรียนกวดวิชาต้องยอมรับจริง ๆ ว่าจ้างพวกมืออาชีพมาออกแบบมันก็ได้ดังใจหวังไว้ ภายในห้องแคบ ๆ

        สามารถทำให้มันโล่งกว้างขึ้นได้ด้วยโทนสีขาวไม่มีพื้นที่ไร้ประโยชน์แม้แต่จุดเดียว หากไม่เป็นที่นั่งทางเดินก็เป็นป้ายติดประกาศโฆษณาโปรโมชั่น

        ดูอยู่สิบนาทีกว่าทั้งร้านระฆังทองกับโรงเรียนเทพทันใจก็เดินออกมา

        ทุกวันนี้โรงเรียนกวดวิชาก็เริ่มมีคนมาเรียนมากขึ้นตามลำดับแต่ทว่าก็ยังไม่เข้าเป้าพอเพียงแค่พอจ่ายค่าครูได้เท่านั้น แต่เขาก็เข้าใจได้ก็เดือนแรกนี่นะ

        ส่วนพนักงานเก่าที่เป็นกำลังสำคัญอย่างพี่บีมซึ่งเป็นพนักงานต้อนรับที่เสือน้อยเจอคนแรกยามเมื่อเหยียบเข้ามาในสถานที่แห่งนี้

        เจ้าก็ตัวเรียนจบการตลาดมาจึงมาทำหน้าที่พนักงานขายคอร์ส ควบตำแหน่งผู้ต้อนรับในโรงเรียนกวดวิชาแห่งนี้ เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้วทางด้านเสือน้อยก็ให้โอกาสได้ทำเป็นผู้ดูแลฝ่ายการตลาดเสียเลย

        ส่วนหัวหน้าก็คือเขาส่วนตำแหน่งรองก็ปล่อยว่างไว้เพราะประสบการณ์ยังต่ำเตี้ยเกินไปกว่าที่จะใช้งานใหญ่ได้จึงให้ลองงานก่อนก็ไม่เสียหาย

        ส่วนบุคลากรที่มีความสามารถเสือน้อยก็ทำตามที่รับปากปู่แสมไว้ เรื่องอะไรเขาจะต้องไปยุ่งวุ่นวายหาคนใหม่หาคนที่รู้งานใหม่ ในเมื่อมีให้เลือกอยู่ตรงหน้าไม่เอาก็บ้าแล้ว!

        ……

        จากนั้นก็เดินต่อไปจนถึง‘ร้านทองสุข’ คือจุดหมายปลายทางของเขาในตอนนี้

        ทว่าเมื่อมาถึงเขาก็เห็นเด็กรุ่นน้องคนหนึ่ง ยืนโดดเดี่ยวเดียวดาย อยู่หน้าร้านทองสุขดูจากทรงแล้วคงเป็นเด็ก ม.1 เข้าใหม่แน่ ๆ

        เสือน้อยจึงเดินเข้าไปถาม“ทำไมถึงมายืนรอหน้าร้าน รีบมาพิมพ์งานนักหรือ?”

        เด็กหนุ่มตอบกลับมาว่า“พอดีผมเองยังไม่ทันได้ทำการบ้านเลยพี่ เพราะที่บ้านผมไม่มีคอมและต้องพิมพ์งานเยอะด้วย อีกอย่างห้องคอมในโรงเรียนกว่าเจ้าหน้าที่จะมาก็หกโมงกว่าๆ ผมกลัวทำงานไม่ทันส่ง” เขาพูดอธิบายออกมายาวเหยียด

        เสือน้อยเห็นดังนั้นจึงหยิบกุญแจร้านออกมาเปิดประตู และเชิญเด็กหนุ่มรุ่นน้องเข้าไปด้านใน“มาเข้ามาสิ!”

        เด็กหนุ่มก็ยิ้มหน้าแป้นเขาเองก็ไม่คิดว่าพี่ที่มายืนคุยกับเขาจะมีกุญแจร้าน “นี่พี่ทำงานที่นี่เหรอ?”เด็กหนุ่มถามขึ้น

        เสือน้อยก็พยักหน้ารับดูท่าไอ้เด็กคนนี้จะมาเรียนแต่เช้าตรู่จริง ๆไม่งั้นคงได้เห็นเขายืนขายหมูปิ้งบ้างสักวัน

        “เปิดคอมเอาเลย ถ้าจะใช้ปริ้นเตอร์ไม่เป็นหรือไม่มั่นใจก่อนสั่งพิมพ์ก็เรียกพี่ได้”เสือน้อยก็เดินไปตรวจเช็กระบบอื่น ๆ ในร้านทั้งเปิดไฟทั้งตรวจสินค้าพวกปากกาตุ๊กตา ฯลฯ 

        ในระหว่างนี้ก็มีพนักงานบริษัทเข้ามาขอถ่ายเอกสารชุดใหญ่เสือน้อยในฐานะนายจ้างผู้แสนดี เขาเรียนรู้วิธีการถ่ายเอกสารพวกนี้อยู่แล้ว จึงได้ยิ้มและรับทำให้อยู่ครู่ใหญ่

        ยังไม่ทันจะถึงตีห้าดีดับปรากฏว่าเมื่อเด็กนักเรียน เห็นแสงไฟสว่างของร้านทองสุขเปิด จึงเดินเข้ามากันมากขึ้นไม่รู้ว่าเพราะไม่มีที่ไปหรือว่ามาหลบร้อน คอมที่ใช้พิมพ์งานเต็มตั้งแต่ตีห้า

        เสือน้อยจึงไปเดินเปิด LadyZone ให้พวกผู้หญิงบนชั้นสองโดยเฉพาะ