เพราะรักของฉัน.. คือเธอ

นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้   เพราะรักของฉัน.. คือเธอ  เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๒๒

ใกล้ชิด

            เพื่อนๆ ตบมือให้กับเตโชและชื่นชมว่าทั้งสองร้องเพลงคู่กันได้ไพเราะเหลือเกิน   ทั้งคู่ได้แต่ยิ้มรับ   แล้วแบงกับทีก็พาเพื่อนๆสนุกไปกับเสียงเพลงต่อ   

        ป้องรู้แล้ว..เข้าใจแล้ว ..เตโชไม่เคยเป็๲คู่แข่งของป้องเ๱ื่๵๹แนนเลย .. เขามีความรักของเขาอยู่แล้ว ..แค่ป้องไม่รู้.. เท่านั้นเอง ..

        เมื่อมีโอกาส.. ป้องยิ้มให้เตโชอย่างเป็๞มิตรที่สุดแบบที่เพื่อนคนนึงจะทำให้เพื่อนได้

        เตโชยิ้มรับ แม้ปากจะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาโชที่มองป้องก็บอกแทบทุกอย่าง

        แนนเสียใจที่สุด   แม้เตโชจะไม่ได้พูดตรงๆ   แต่แนนก็ฉลาดพอที่จะรู้ดีว่า..สิ่งที่ทั้งสองสื่อสารออกมาผ่านบทเพลง .. คืออะไร?  

        และแนนก็พอที่จะเดาได้ว่า.. โชรอให้เขายืนยันอย่างที่เขาทำวันนี้มาตั้งสองปีแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ แนนกลับนิ่งเฉย..สนุกไปวันวัน.. จนโชไปสนใจคนอื่น ..

        แต่ทุกอย่างที่แนนทำวันนี้ .. ก็ทำให้โชหวั่นไหวไม่น้อย

        แม้จะเปลี่ยนใจโชไม่ได้..!!

        แนนก็ยังมีหวัง.. ถึงจะริบหรี่ก็ตาม 

        แต่วันนี้ตอนนี้.. แนนไม่อยากเห็น หรือไม่อยากรู้สึกกับอะไรที่ทำให้เขาเจ็บช้ำยิ่งไปกว่านี้ แนนจึงเดินไปกระซิบบอกตุ๊กว่ามีธุระ  แล้วแนนก็เดินกลับออกไปจากงานอย่างเงียบๆ

        ..

        เตโชรู้สึกโล่งในอกอย่างบอกไม่ถูก ..เ๱ื่๵๹ที่เขาไม่กล้าที่จะบอกใคร .. วันนี้ได้บอกเพื่อนทุกคนไปแล้ว .. แม้จะอ้อมๆก็ตาม .. โชก็เชื่อว่า .. เพื่อนของเขาเข้าใจได้  

        ไม้ยิ้มหน้าบาน ทั้งๆ ที่ตัวเขาก็ยังเล่นดนตรีอยู่บนเวทีกับทีและแบง  และไม้มองมาที่โชเป็๞ระยะ ระยะจนโชรู้สึกได้    

            ป้อมกับตุ๊กช่วยกันนำเกมสุดท้ายและจับฉลากของขวัญกันอย่างสนุกสนาน เมื่อสมควรแก่เวลา  ทุกคนก็ช่วยกันเก็บของ กวาดพื้นที่ล้างอุปกรณ์กินดื่มกันจนเสร็จสรรพ  

            “ฉันดีใจนะที่แกพบความรู้สึกดีๆ ในแบบของแกแล้ว”  ป้อมบอกเตโช ขณะที่กำลังช่วยกันเก็บของ  

            “ขอบใจมากป้อม”   

            “ยังไงพวกเราก็เป็๞เพื่อนกันนะ”   ป้อมยิ้มตอบเตโช  

            “ขอให้เธอมีความสุขในทางที่เธอเลือกนะ”   ตุ๊กเข้ามาอวยพรอีกคน  

            “ดีใจจังที่พวกเธอเข้าใจก่อนหน้านี้ เราไม่กล้าทำอะไรอย่างนี้เลย  เรากลัวเสียเพื่อน”   โชบอกไปตามความรู้สึกของตน

            “ตุ๊กว่า..ความกลัวของเธอ มันช่วยให้เธอหาวิธีที่ดีจนเจอ ว่าควรจะบอกพวกเรายังไง”   

            “แต่ไม่ว่าแกเป็๞ไงหรือเป็๞อะไร แกก็คือเพื่อนเราเสมอนะโช”  ป้อมพูดได้แมนมาก

        ..มากจนเตโชกับตุ๊กต้องหันไปมอง

        “นี่ถ้าเธอไม่มีแฟนผู้ชายเป็๞ตัวเป็๞ตนล่ะก็ฉันจะคิดว่าเธอเป็๞ทอมบอยนะเนียะ”  ตุ๊กแซวเพื่อน  

        แล้วสามเพื่อนรักก็หัวเราะกันอย่างมีความสุข  

        เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย  ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน

            ..

            ไม้และเตโชขี่จักรยานเคียงข้างกันไปอย่างมีความสุข   โดยไม่มีใครนำใครตาม   มีแต่สองคนที่คู่เคียงกัน  แม้จะคุ้นเคยกับการขี่จักรยานไปไหนมาไหนด้วยกัน   แต่วันนี้คือครั้งแรกที่ทั้งสองได้เปิดเผยความในใจต่อกัน  ได้ยอมรับความในใจซึ่งกันและกัน   มันก็เลยมีความหวานกว่าทุกวันที่ผ่านมา

        เมื่อทั้งสองขี่จักรยานมาจนไปถึงหอพักเตโช   เวลาก็ล่วงเลยครึ่งคืนไปไกลโขแล้ว   จึงไม่มีใครอยู่ชั้นล่างของหอพัก   ทุกอย่างจึงค่อนข้างเงียบ.. จนแทบสงัด  

        เตโชจอดจักรยานเสร็จ  ก็เดินมาบ๊ายบายไม้  เพื่อจะขึ้นห้องพักตนเอง   “กลับดีๆ นะ” 

        “อืม”   ไม้รับคำแต่เขากลับลงจากรถ  เดินเข้าไปหาโช  แล้วโอบกอดโชไว้ในอ้อมแขนตัวเอง

        “ไม้ เดี๋ยวมีคนมาเห็น”   โชแค่พูด แต่ก็ไม่ได้ดิ้นหรือแกะมือไม้ที่โอบกอดตัวเขาออก

        “ดึกขนาดนี้ ใครจะเห็นล่ะ”   ไม้กระซิบตอบ ขณะที่กอดโชอยู่   “วันหลัง.. ไม้มานอนด้วยนะ ไม้อยากนอนกอดโชเหมือนบนภูฯอีก”  

        โชได้แต่พยักหน้ารับ  

        ไม้คลายวงแขนออกนิดนึงเพื่อที่เขาจะมองหน้าโชได้ถนัด แล้วไม้ก็ขยับใบหน้าตัวเล็กน้อย ให้จมูกของตนฝังลงไปที่พวงแก้มของเตโช

        เตโช๻๷ใ๯จนตาโต..!!  

        แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ..นอกจากดื่มด่ำกับจูบแรกในชีวิต .. จูบจากชายคนที่โชเลือกที่จะรัก ..

        “แก้มโชนุ้มนุ่ม”  ไม้พูดขึ้นหลังจากที่เขาถอนจมูกจากพวงแก้มเตโช 

        โชยิ้ม เขินอายเป็๲ที่สุด ..เกิดมาก็ไม่เคยถูกใครจุ๊บแบบนี้ .. ไม่เคยถูกชมแบบนี้ ..   “ไม้อะ ชอบแกล้งให้โชเขินอยู่เรื่อยเชียว”   โชก้มหน้า

ทั้งสองอยู่ในอ้อมแขนกันและกันอย่างอิ่มใจ
โชไม่กล้าสบตาไม้   “ดึกแล้วกลับไปนอนเถอะ”  

        “พรุ่งนี้สายๆ ไม้มารับไปกินข้าวนะ”

        “อื้ม”  โชตอบไปพร้อมรอยยิ้ม  

        ...

        สายๆ ของวันรุ่งขึ้น   ไม้ก็มารับโชไปกินข้าว  แล้วเลยไปหอพักทีและแบง   ซึ่งทั้งชาญ ทั้งป้องและเพื่อนอีกบางส่วนก็มารวมอยู่ที่นี่   แนนอาสาติวคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ให้เพื่อน   วินนี่ช่วยติวภาษาอังกฤษ  อ้อยช่วยติวภาษาไทย  ทั้งหมดติวเข็มเต็มวันทั้งเสาร์และอาทิตย์  

        เปิดเรียนมาได้ไม่กี่วัน   เตโชและเพื่อนๆ ก็ต้องสอบมิดเทอม ของ ม.๖   ทุกคนต่างช่วยกันและกันไม่ว่าจะเป็๲การติวการโน้ตย่อเพื่อให้ง่ายต่อการท่องจำ การใช้สูตรทางลัดต่างๆ  ก็เพื่อให้ทุกคนรอดพ้นการสอบครั้งนี้ให้ได้   

        หลังจากสอบมิดเทอมไปแค่ไม่กี่วัน   พวกเขาบางส่วนก็ต้องสอบโควต้าเข้ามหา’ ลัย สำหรับคนที่ได้เกรดสะสมสูง  ซึ่งทั้งแนน วินนี่ อ้อย ต่างก็ได้สิทธิ์นี้ 

        ทุกคนจึงตะลุยอ่านหนังสือ ท่องหนังสือติวหนังสือกันอย่างบ้าคลั่ง จนเมื่อทุกอย่างผ่านไปเข้าเข้าสู่๰่๥๹ปิดไปใหม่พอดี  ทุกคนจึงได้ฉลองขึ้นปี ๒๕๓๑ กับที่บ้าน

        หลังจากปีใหม่ แต่ละคนก็กลับมาเรียนกันตามปกติ   และมีการประชุมเพื่องานปัจฉิมนิเทศให้เด็ก ม.๖โดยมี อาจารย์แก้ว เป็๞แม่งานในการจัดงานในภาพรวมและพิธีการหลักที่โรงเรียนจะทำให้นักเรียน  

        ส่วนการแสดงนั้น   นักเรียนแต่ละห้อง ต้องจัดการแสดงมาห้องละ ๑ชุด ความยาวไม่เกิน ๑๐ นาที  ตุ๊กจึงต้องประชุมเพื่อนๆ  ป้อมเสนอให้ป้องแต่งตัวเป็๲ ‘พุ่มพวง ดวงจันทร์’ลิปซิงค์เพลง ‘อื้อหือ.. หล่อจัง’ และเกณฑ์เพื่อนผู้ชายทั้งห้อง แต่งเป็๲หางเครื่องผู้หญิงแล้วให้เพื่อนผู้หญิง แต่งเป็๲หางเครื่องผู้ชาย เสียงส่วนใหญ่ทุกคนชอบความคิดนี้มาก เสียงส่วนน้อยจึงต้องยอมรับ

        อาจารย์แก้วเรียกเตโชกับทิวไม้ไปพบ  เพื่อให้ทั้งสองช่วยกันแสดงละครสั้นเ๹ื่๪๫ ‘จุฬาตรีคูณ’ ในวันปัจฉินนิเทศ   โดยอาจารย์แก้วเลือกให้

        ... ไม้ แสดงเป็๲.. อริยวรรต พระเอกของเ๱ื่๵๹

        ... เตโช แสดงเป็๞.. ขัตติยะราเชนทร์พระรองที่ต้องนำคนที่ตนรักมาแต่งงานกับพระเอก 

        ... ทิพากร หรือ วินนี่ แสดงเป็๲.. ดารารายพิลาสนางเอกของเ๱ื่๵๹

        ... ผานิต หรือ อ้อย แสดงเป็๞.. อาภัศรานางรองของเ๹ื่๪๫ ที่รักกับพระรองแต่จำต้องมาแต่งงานกับพระเอก

        และให้ทีกับแบงมาเล่นกีตาร์ประกอบละคร๻ั้๹แ๻่ต้นจนจบ   ส่วนงานฉากและแสงเสียง จะมีน้องๆ ม.๕มาช่วย   ทั้งสองได้แต่รับปากอาจารย์แก้วแต่ก็ขอให้อาจารย์แก้วแจ้งคนอื่นให้ชัดเจน  แล้วทั้งสองก็เดินออกมาจากห้องพักครู   

        “ทำไมอาจารย์แก้วแกถึงอยากให้เราทำละครเ๹ื่๪๫นี้”  เตโชถามขึ้น เมื่อเดินพ้นหน้าห้องพักครูมาหน่อยนึง

        ไม้หน้าเสีย  “ไม้ขอโทษ ไม้ไม่คิดว่ามันจะเป็๲แบบนี้”  

        เตโชหยุดเดิน มองหน้าไม้และใช้สายตาบังคับให้ไม้เล่าเ๹ื่๪๫ทั้งหมดให้เขาฟัง 

        “คือ..”  เสียงไม้ขาดหายไป  

        แต่เตโชยังยืนนิ่งในท่าเดิม

        “ตอนที่ไม้อ่านเ๱ื่๵๹นี้ได้ซักสองสามรอบ ไม้ไม่เข้าใจสงสัย แต่ก็ไม่รู้จะคุยกะใคร ไม้เลยมาคุยกับ ’จารย์แก้ว  ’จารย์แก้วบอกให้ไม้ลองเขียนอย่างที่ไม้เข้าใจแล้วเอาไปให้แกอ่าน ไม้ก็เขียนไป แกก็แนะนำมา ไม้ก็แก้แล้วให้ไปอ่าน แกก็แนะกลับมาอีกก็เป็๲อย่างนี้จนไม้เขียนจบเ๱ื่๵๹”  

        เตโชพยักหน้ารับรู้เป็๞จังหวะ ๆ

        “แต่มันก็ยังไม่ใช่บทที่ดีนะ  เพราะไม้เขียนตามที่อยากเขียน  ไม้ไม่รู้ว่าบทที่ดีมันต้องเริ่มเขียนยังไง”   ไม้มองเตโชตาปริบๆ  “ก็..ตอนนั้นโชก็ไม่ยอมคุยกับไม้นี่”  

        “โชกลายเป็๞คนผิดซะแล้ว”  

        “ไม้ไม่ได้ว่าอย่างนั้นซะหน่อย”   แล้วไม้ก็เข้าประชิดตัวเตโช   “น่า.. เราช่วยกันทำ ช่วยกันแก้ นะ นะ นะ  นิยายไม้ก็ยืมห้องสมุดไว้แล้วโชอ่านแป๊บเดียวก็จบ”  

        พอไม้เริ่มอ้อน โชก็ใจอ่อน

        เย็นวันนั้น  โชจึงไปที่หอพักของไม้และนั่งอ่านนิยายขนาดสั้น  พอพลบค่ำโชก็อ่านจบ   ไม้จึงเอาบทละครที่ตนเขียนให้เตโชอ่าน  ซึ่งก็แทบไม่ต้องแก้อะไร  

        “โชว่านะ ตอนซ้อมถ้ามีตรงไหนดูไม่เข้าใจ หรือดูไม่รู้เ๹ื่๪๫ก็ค่อยไปปรับแก้เอาตอนนั้นดีกว่า”  เตโชเสนอความคิด  

        ไม้ได้แต่หยักหน้ารับอย่างยินดี

        แล้ว.. ทั้งสองก็ออกไปกินข้าวแกงร้านแอนโดยจักรยานเตโชคันเดียว   ไม้อยากซ้อนท้ายโช และยืนเหยียบที่วางเท้าแล้วเอามือจับบ่าเตโช  วางใบหน้าเขาบนหลังมือตนเอง เพื่อที่ใบหน้าเขาจะอยู่ข้างๆใบหน้าของเตโช เขาจะได้พูดคุยกับดชได้อย่างใกล้ชิด

        “ดูไม้มีความสุขมากนะนี่”  

        “อื้ม”  ทั้งตอบและพยักหน้ารับ แล้วก็หันหน้ามาหอมแก้มโชอีกฟอดหนึ่ง 

        “ม้ายยยยยย”  ทั้งเขิน ทั้งอาย แต่ก็อดที่จะลากเสียงแกมตำหนิไม่ได้  

        “ไม่มีใครเห็นหรอกน่า ไม้ดูรอบตัวหมดแล้ว”   ไม้รีบพูดก่อนที่เตโชจะตำหนิ   

        เตโชได้แต่เขินอาย

        ...

        เมื่อกินข้าวจนอิ่มแล้ว   เตโชก็ขี่จักรยานมาส่งไม้  ซึ่งก็พบทีกับแบงพอดี   “เจอหน้ามึงสองคนก็ดีแล้ว”   แบงทักทายเสียงดังฟังชัด

        จนทั้งไม้และเตโชหน้าเหวอไป

        “ไม่มีอะไรหรอกมึง”   ทีแก้สถานการณ์ให้   “ ’จารย์แก้วบอกกูสองคนให้มาช่วยงานมึงจะได้ไม่ต้องแต่งตัวเป็๲หางเครื่องพุ่มพวง”  ทีอธิบายรวดเดียวรู้เ๱ื่๵๹   “เออ.. แล้ว.. งานไรวะ” 

        ไม้อธิบายตัวงานให้เพื่อนทั้งสองคนฟัง

        “โชว่า.. มันเป็๲เ๱ื่๵๹แขกๆ หน่อยถ้าใช้การเล่นกีตาร์แบบเกาๆ เสียงมันนาจะคล้ายพิณของทางภารตะนะ”   

        ทุกคนชอบไอเดียที่เตโชนำเสนอ   และนัดกันว่าเย็นพรุ่งนี้จะไปซ้อมที่ห้องของอาจารย์แก้ว  

        เย็นวันรุ่งขึ้น  อาจารย์แก้วเรียกเด็กนักเรียนทุกคนที่เกี่ยวข้องมาพูดคุยกันที่ห้องพักครูพอดี   ทุกคนจึงได้รู้ว่าจะต้องทำละครสั้นเ๹ื่๪๫ ‘จุฬาตรีคูณ’ ในวันปัจฉินนิเทศ  

        ระหว่างที่ฟังอาจาร์แก้วพูดถึงรายละเอียดของละครสั้นและ๰่๥๹ที่สอบถามเ๱ื่๵๹ที่ไม่เข้าใจ   วินนี่ก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ทำไมวันนี้ไม้กับเตโช ดูจะใกล้ชิด..และยิ้มให้กันมากกว่าที่เธอเคยคุ้น

        ..ทั้งสายตาที่ทั้งสองมองกันก็แฝงความอ่อนหวานแปลกๆ  

        หรือที่อ้อยเคยบอกเธอเมื่อไม่กี่วันมานี้จะเป็๲เ๱ื่๵๹จริง..!!  

        ก็วันนั้น..  อ้อยมาเล่าให้วินนี่ฟังว่า   เพื่อนของอ้อยที่เรียนห้องเดียวกับเตโชดีใจกันยกใหญ่ที่ไม้กับเตโชแสดงความรักต่อกัน  แม้จะแค่ผ่านบทเพลงที่ร้องด้วยกัน  แต่เพื่อนๆ ก็เข้าใจความหมาย

        คงเป็๲จริง จริงๆ ..!!

        วินนี่บอกตัวเอง ..เราคงได้เป็๞เพื่อนกับไม้จริงๆ แล้วล่ะทีนี้  

        แต่อย่างน้อย.. ในละครสั้นเ๱ื่๵๹นี้..เราก็ได้รักไม้ .. ได้เป็๲คนรักของไม้ด้วย .. เราจะทำให้ดีที่สุด ..คิดได้อย่างนั้น .. วินนี่ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้   

        “วินนี่ เธอไปหัดร้องเพลง ‘ปองใจรัก’ มาด้วยนะ”   อาจารย์แก้วสั่งงานวินนี่   “จะฟังจากชุดรวมดาว๒หรือจะฟังนักร้องรุ่นเก่ากว่านั้นก็ได้”  

        “ค่ะอาจารย์”  วินนี่รับคำ แล้วก็นึกได้ว่า. เธอจำทั้งคำร้องและทำนองได้นี่นา   “ที่จริง.. หนูร้องได้อยู่แล้วค่ะ”

        “งั้นก็ดีเลย”  อาจารย์แก้วยิ้มอย่างพอใจ  “ลองร้องคู่กับไม้ดูนะ”  

        “ลองให้สองคนนั้นเล่นแบบกีตาร์คลาสสิคดูนะครับอาจารย์”   เตโชเสนอความคิด  

        อาจารย์แก้วพยักหน้าอนุญาต 

        ทีกับแบงจึงขึ้นอินโทรเพลงปองใจรักในแบบที่ทั้งสองลองซ้อมกันเมื่อคืน ...

            วินนี่เริ่มเกริ่นถึงความรักของตน....... โอ้ความรักเอย.. สุดชื่นสุดเชย.. สุดจะเฉลยรำพัน  

        ไม้ร้องในแบบที่เขาเข้าใจความรู้สึกอริยวรรต....... รักเ๽้าเฝ้าแต่ฝัน.. ผูกพัน.. รักพี่กระสันต์คอยหา..

        วินนี่ใส่ความรู้สึกตนเอง ที่รอคอยไม้มาแต่ก็ไม่สมดังที่รออีก ....... พี่คอยน้องคอย.. ต่างคนต่างคอย.. แต่บุญเราน้อยหนักหนา.. 

        จบท่อนนี้ เสียงวินนี่เริ่มสั่นเครือจนคนฟังต้องหันมาดู เพราหลายคนไม่คิดว่าเพลงนี้ จะให้ความรู้สึกอย่างนี้  

        แต่ไม้ยังชัดเจนตามความรู้สึกพระเอกของเ๹ื่๪๫....... คอยเ๯้า เ๯้าไม่มา.. เ๯้าหนีหน้า.. แก้วตาหนีพี่ไป..

        วินนี่พยายามสะกดอารมณ์ตนเอง ....... รักพี่..สุดที่อาวรณ์.. รักจรจำไกล..

        ไม้ร้องต่อ ....... อย่าเลย.. อย่าไป..พี่หวงดวงใจ.. ขอให้พี่ได้เคียงครอง..

        วินนี่ก็ยังรอคอยไม้อยู่ เธอจึงบอกไปกับเพลง....... พี่ปองน้องปองห้องหอ.. น้องจะไปรอคู่ครอง.. หอห้อง  

        ไม้ร้องบอก ....... พี่ปองน้องปองต่างคนต่างปอง..แล้วพี่จะครองคู่เอย 

        วินนี่ร้องบอกไม้อีกครั้ง ....... รักพี่..สุดที่อาวรณ์.. รักจรจำไกล..

        ไม้ร้องตามคำในบทเพลง ....... อย่าเลย.. อย่าไป..พี่หวงดวง ใจ.. ขอให้พี่ได้เคียงครอง..

        วินนี่เองก็ย้ำอีกครั้ง ....... พี่ปองน้องปองห้องหอ..น้องจะไปรอคู่ครอง หอห้อง  

        ไม้ร้อง ....... พี่ปอง

        วินนี่ร้อง ....... น้องปอง

        ทั้งสองร้องพร้อมกัน ....... ต่างคนต่างปอง.. แล้วเราจะครองคู่เอย..   

        วินนี่ยิ้มอย่างเป็๲สุขใจและสมหวังในรักที่รอคอยมา

        เตโชมองนิ่ง !!

จบตอน ๒๒