ตงกงกงอัญเชิญพระราชโองการฮ่องเต้หลี่หลงจี้เข้ามายังตำหนักหย่งอัน หลินไป่ลุ่ยได้รับพระมหากรุณาธิคุณพระราชทานสมรสแต่ตั้งนางเป็พระชายารององค์รัชทายาท"
หลินไป่ลุ่ยจำต้องฝืนใจรับราชโองการพยายามเก็บกั้นอาการไม่พอใจเอาไว้อย่างถึงที่สุดพอผู้เชิญราชโองการเดินทางกลับนางก็หันไปเอาเื่กับฮองเฮาทันที
“พระชายารองอย่างนั้นหรือ? ไหนเสด็จป้าทรงบอกว่าจะให้หม่อมฉันได้เป็พระชายาเอกมิใช่หรือเพคะ”
ด้วยความที่พระนางเร่งเห็นว่าหลานสาวคนนี้มีประโยชน์ต่อพระนางอยู่มากพระนางจึงเสแสร้งทำท่าใจดีกับหลินไป่ลุ่ยโดยทรงตรัสเอาใจหลานสาวของตนไปว่า
“เหตุการณ์เมื่อวานที่ตำหนักบูรพาล่วงรู้ไปถึงฮ่องเต้ดีที่องค์รัชทายาททรงหาทางออกเผื่อเ้ามิเช่นนั้นเ้าต้องโดนขับไล่ออกจากวังหลวงเป็แน่เห็นได้ชัดว่าองค์รัชทายาทไม่ได้รังเกียจเ้าไม่เช่นนั้นจะทรงยอมรับเ้าเป็พระชายารองได้อย่างไรจริงหรือไม่?”
หลินไป่ลุ่ยแม้จะอยู่ในอารมณ์ไม่พอใจที่ตนเสียตำแหน่งพระชายาเอกแต่พอได้ยินสิ่งที่ฮองเฮาทรงตรัสก็คลายความโกรธลงเปลี่ยนเป็ความปลื้มปีติเข้ามาแทนที่
“เสด็จพี่องค์ราชทายาททรงคิดเผื่อหม่อมฉันเช่นนี้จริงหรือเพคะ”
“เราจะโกหกเ้าไปทำไมสองวันก่อนทรงเสด็จมาที่นี่ตรัสขอโทษที่เสียมารยาทกับเ้าจากนี้ไปก็ขึ้นอยู่กับความทุ่มเทใจของเ้าแล้วว่าจะสามารถมัดใจองค์รัชทายาทได้หรือไม่”
“หม่อมฉันจะทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่เพคะ”
งานเลี้ยงอภิเษกสมรสพระชายารองหลินไป่ลุ่ยจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแขกที่มารวมแสดงความยินดีมีเพียงพระญาติใกล้ชิดเท่านั้นเสร็จสิ้นพิธีการเ้าสาวถูกส่งตัวเข้าเรือนหอหลินไป่ลุ่ยนั่งรอด้วยหัวใจเต้นแรง
นางเฝ้ารออยากให้องค์รัชทายาทเสด็จมาเสียทีระหว่างนั่งรอนางก็คิดฝันไปตามเื่ของสตรีที่ไม่เคยผ่านมือชายมาก่อนค่ำคืนนี้จะเป็ค่ำคืนที่แสนหวานสักเพียงใด
นางเฝ้าฝันถึงบุรุษสูงศักดิ์รูปงามผู้นั้นั้แ่วันแรกที่ได้พบหน้าวันนี้แล้วสินะที่นางจะได้มาเป็ของตนยิ่งคิดนางก็ยิ่งเขินอาย
เสียงบ่าวหน้าประตูกล่าวทำความเคารพองค์รัชทายาทไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกองค์รัชทายาทเสด็จเข้ามาภายในห้องยังไม่ทันตรัสอะไรก็เดินตรงไปที่เ้าสาวของพระองค์ยื่นพระหัตถ์เรียวยาวดึงเอาพัดที่นางปิดหน้าโยนลงพื้น
หลินไป่ลุ่ยถึงกับงงงันกับการกระทำนั้นนางรีบคลุกเขาลงกับพื้นโค้งตัวลงคำนับลงกับพื้นกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
“หม่อมฉันไม่ทราบว่าทำสิ่งใดผิดไปขอองค์รัชทายาทโปรดทรงชี้แนะด้วยเพคะ”
องค์รัชทายาทนั่งลงประทับที่เตียงบรรทมน้ำเสียงที่ทรงตรัสด้วยน้ำเสียงที่เย็นะเืไปถึงหัวใจของหลินไป่ลุ่ย
“เ้าอย่าได้คิดเพ้อเจ้อว่าที่เรารับเ้ามาเป็พระชายารองเพราะชมชอบในตัวเ้าเราทำไปเพราะไม่อยากให้เสด็จแม่ทรงเสียพระพักตร์เท่านั้น
เ้าจงอยู่อย่างรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวอย่าได้คิดสร้างปัญหาให้เราเป็อันขาดตำแหน่งพระชายารองเราให้เ้าได้ก็เอาคืนได้เช่นกันจำเอาไว้!”
ตรัสจบก็เสด็จออกจากห้องหอทิ้งให้หลินไป่ลุ่ยอยู่เฝ้าเรือนหอเพียงลำพังหลินไป่ลุ่ยทั้งเสียใจและรู้สึกเสียหน้าสร้างความเจ็บแค้นขึ้นภายในจิตใจ
จนไม่อาจบรรยายออกมาเป็คำพูดนางทำได้เพียงกล้ำกลืนความเจ็บช้ำเอาไว้ไม่กล้าแม้กระทั่งเปล่งเสียงร้องไห้ออกมาให้ผู้ใดได้ยิน
หากแต่คนที่ทำให้นางคับแค้นใจหาใช่องค์รัชทายาทไม่คนที่นางโกรธแค้นชิงชังคือขันทีหม่าลี่จ้งผู้นั้นที่บังอาจทำให้องค์รัชทายาททรงลุ่มหลงจนเลอะเลือนไปเช่นนี้
เช้าวันรุ่งขึ้นพระชายารองและองค์รัชทายาทเสด็จไปถวายพระพรฮองเฮาที่ตำหนักหย่งอันฮองเฮาทราบเื่ที่เมื่อคืนองค์รัชทายาทไม่ทำตามธรรมเนียมไม่ยอมประทับอยู่ในห้องหอแต่กลับเสด็จกลับตำหนักบูรพาสร้างความไม่พอพระทัยเป็อย่างมาก
“เหตุใดเมื่อคืนจึงเสด็จกลับตำหนักบูรพาไม่ประทับค้างคืนที่ตำหนักพระชายารอง”
องค์รัชทายาทมีพระพักตร์เรียบเฉยไม่มีท่าทีตกพระทัยกับคำถามอย่างที่ฮองเฮาคิดไว้
“เมื่อคืนลูกดื่มสุรามากไปเกรงว่าจะรบกวนพระชายาที่เหน็ดเหนื่อยจากงานพิธีสมรสลูกอยากให้พระชายาได้พักผ่อนมากหน่อยเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮามองหน้าอันซีดเซียวของหลินไป่ลุ่ยก็พอจะเดาออกว่าเมื่อคืนต้องเกิดเื่อะไรขึ้นเป็แน่แต่หากจะซักไซ้ไล่เลียงตอนนี้เห็นทีคงไม่ได้ความจริง
“ดีจริงเพคะ...ที่องค์รัชทายาททรงรักหยกถนอมบุปผาหากเป็เช่นนี้แม่ก็เบาใจเอาไว้แม่จะหาฤกษ์ยามเข้าหอให้พระองค์ใหม่อีกครั้งให้ถูกต้องตามธรรมเนียมองค์รัชทายาททรงไม่ขัดข้องอันใดใช่หรือไม่เพคะ”
“แล้วแต่เสด็จแม่จะเห็นสมควรพ่ะย่ะค่ะถ้าไม่มีเื่ใดแล้วลูกขอตัวก่อนเช้านี้ลูกมีประชุมที่ท้องพระโรงลูกทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
ระหว่างทางเดินภายในอุทยานขันทีหม่าลี่จ้งกำลังเดินตามหลังองค์รัชทายาทอยู่ดีๆพระองค์กลับหยุดนิ่งไม่เดินต่อเสียอย่างนั้น
“เรามีเื่ร้อนใจอยากจะถามเ้า”ขันทีหม่ารีบเดินเข้ามาไกลๆ ในระยะที่พอจะได้ยินกันเพียงสองคน
“พระองค์ทรงมีเื่ใดที่ทำให้ไม่สบายพระทัยหรือพ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาทกล่าวอย่างร้อนรน“เสด็จแม่จะหาวันเข้าหอให้เรากับสตรีต่ำช้านางนั้นอีกครั้งเ้าว่าเราควรทำเช่นไร”ขันทีหม่าปรากฏรอยยิ้มอ่อนๆ บนใบหน้า
“เื่นี้ไม่ยากพ่ะย่ะค่ะพระองค์ก็เข้าหอตามที่ฮองเฮารับสั่งถึงเวลาพระองค์ก็เสแสร้งทำดีให้พระชายารองตายใจมอมสุราจนพระนางเมามายหมดสติไปก็สิ้นเื่พ่ะย่ะค่ะ”
“เ้าจะให้เราทนมารยาร้อยเล่ห์ของนางอย่างนั้นหรือ”
“พระองค์เกรงว่าจะทนเสน่ห์เย้ายวนของพระชายารองจนอดใจไม่ไหวหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เราหรือจะพิศวาสตรีอย่างนางหางตาเรายังไม่อยากมองที่เรากลัวคือจะอดผลักไสนางออกไปไกลๆ ไม่ได้มากกว่า”
“ทรงอดทนหน่อยเทอญพ่ะย่ะค่ะมิเช่นนั้นหากฮองเฮาทรงรู้ว่าเป็แผนการที่พระองค์วางไว้จะเป็เื่ใหญ่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาททรงถอดทอนพระทัย“ตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ใครๆพากันอิจฉานี้ใครจะรู้บ้างว่าเราต้องพบเจอเื่อึดอัดใจต่างๆ มากมาย”
“ตำแหน่งองค์รัชทายาทที่พระองค์ได้มานี้ล้วนเป็พระบารมีที่ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมย่อมมีข้อแลกเปลี่ยนเป็ธรรมดาไม่มีผู้ใดได้ทุกอย่างสมดังใจปรารถนาต่อให้เป็ถึงโอรส์ก็ใช่จะได้สมดังใจทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”
“มีเพียงเ้าที่กล้าเตือนสติเราตรงๆ เช่นนี้ได้เราจะลองอดทนกับนางดูสักหนดูสิว่าผู้ใดจะเป็ฝ่ายชนะ”
ฤกษ์วันเข้าหอครั้งใหม่ก็มาถึงพระชายารองเตรียมอาหารและสุราชั้นดีไว้ต้อนรับองค์รัชทายาทนางแช่ตัวในน้ำที่มีกลิ่นหอมจากดอกไม้นานาชนิดแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยอาภรณ์ที่สวยงามใบหน้าแต่งแต้มสีสันด้วยชาดสีแดงที่สกัดจากกลีบกุหลาบ
ในใจนางนึกกระหยิ่มยิ้มย่องกับแผนการของตนเองคืนนี้อย่างไรเสียนางก็ไม่ทางปล่อยให้องค์รัชทายาทหลุดมือเป็อันขาด!
องค์รัชทายาทเสด็จมาถึงก็ประทับนั่งลงที่โต๊ะอาหารไม่ได้แสดงท่าทีเอาใจนางอย่างที่ขันทีหม่าลี่จ้งแนะนำเพราะความที่ยิ่งในศักดิ์ศรีทำให้องค์รัชทายาทไม่ยอมลดตัวไปเอาใจสตรีที่ตนรังเกียจเช่นนางได้
พระชายาทำตัวอ่อนหวานเอาอกเอาใจเทสุราคีบอาหารวางใส่จานให้องค์รัชทายาทด้วยกิริยาหว่านเสน่ห์อย่างเต็มที่จนเวลาล่วงเลยไปองค์รัชทายาทรู้พระองค์อีกทีก็รู้สึกว่ามีอาการมึนงงสายตาพร่ามัว...สักครู่ก็มีอาการเคลิบเคลิ้ม
พระชายารองเห็นดังนั้นก็รู้ได้ทันทีว่ากลิ่นกำยานที่พระนางจุดไว้ได้ออกฤทธิ์แล้วจึงขยับตัวยืนขึ้นเดินไปประคององค์รัชทายาทไปที่เตียงแล้วนั่งลงข้างๆยืนมือไปปลดเข็มขัดและฉลองพระองค์ออกองค์รัชทายาททรงโอนอ่อนผ่อนตาม
พระหัตถ์นั้นลูบคล้ำเนื้อตัวของพระชายาดึงกระชากอาภรณ์ท่อนบนของนางลงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านที่อยากจะปลดปล่อย
ทรงซุกไซร้ไปตามซอกคอนั้นกลิ่นหอมของดอกไม้จากเรือนร่างหญิงสาวปลุกเร้าอารมณ์จนไม่อาจฝืนทนได้อีกต่อไป
เสียงครางเบาๆรอดออกมาจากปากพระชายารองอย่างสิ้นไร้ยางอายด้วยไม่อาจทนรับการปลุกเร้าจากบุรุษที่ตนอยากได้มา
จู่ๆก็มีเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกตำหนักไฟไหม้!ไฟไหม้!ช่วยกันเอาน้ำมาดับไฟเร็วเข้า!ลมพัดแรงทำให้ไฟที่กำลังไหม้โหมแรงขึ้นตามแรงลม
ขันทีหม่าลี่จ้งวิ่งเข้ามาเห็นพระชายาวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องบรรทมด้วยอาการรีบร้อนสวมใส่อาภรณ์อย่างลวกๆ
“นี้มันเกิดเื่อะไรขึ้น? ไฟไหม้ได้อย่างไรกัน”
“ไฟลุกไหม้ที่ห้องครัวด้านหลังตำหนักจนลุกลามมาใกล้จะถึงห้องบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาทล่ะพระองค์ทรงอยู่ที่ใด”
“อยู่ด้านในเ้ารีบเข้าไปช่วยพระองค์เร็วเข้า”
แทนที่พระชายารองจะวิ่งตามเข้ามาช่วยขันทีหม่าพาองค์รัชทายาทออกจากห้องบรรทมพระนางกลับวิ่งหนีเอาตัวรอดไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ
ขันทีหม่าลี่จ้งวิ่งฝ่าควันไฟเข้าไปในห้องบรรทมเห็นองค์รัชทายาทนอนหมดสติอยู่บนเตียงอาภรณ์ที่สวมใส่มีเพียงชุดทับในสีขาวเท่านั้นก็รีบวิ่งไปคว้าเสื้อคลุมมาคลุมร่างนั้น
ประคององค์รัชทายาทออกมาอย่างทุลักทุเลออกคำสั่งให้ทหารตามหมอหลวงไปที่ตำหนักบูรพาเพื่อตรวจอาการและให้องครักษ์พาองค์รัชทายาทกลับตำหนักบูรพาทันที!หลังจากตรวจพระวรกายหมอหลวงรายงานว่า
“องค์รัชทายาทได้รับพิษจากดอกไม้ที่มีฤทธิ์ปลุกเร้าอารมณ์ทั้งห้าแต่ที่ทรงหมดสติไปเช่นนี้เป็ผลมาจากได้รับควันไฟเข้าไปเป็จำนวนมากตอนนี้กระหม่อมได้ฝังเข็มให้แล้วอีกไม่เกินหนึ่งชั่วยาม(ไม่เกิน2ชั่วโมง) ก็จะทรงฝืนคืนสติ”
ขันทีหม่าลี่จ้งได้ยินดังนั้นก็สั่งกับหมอหลวงว่า“ห้ามท่านแพ่งพลายเื่ที่องค์รัชทายาทถูกพิษจากดอกไม้เป็อันขาดหากเื่นี้รั่วไหลออกไปท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับท่านและครอบครัวจงเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับ”
“ขันทีหม่าโปรดวางใจ...ข้าจะไม่แพ่งพายเื่นี้ออกไปเป็อันขาด”
“ถ้าเข้าใจแล้วก็ออกไปได้”
เมื่อเกิดเื่ไฟไหม้ตำหนักเช่นนี้พระชายารองก็เกิดความกลัวว่าหากองค์รัชทายาทล่วงรู้เื่ที่ตนวางยาคงไม่มีทางไว้ชีวิตตนเป็แน่
“เจ็บใจนัก!แผนที่วางไว้กำลังจะสำเร็จอยู่แท้ๆอีกนิดเดียวนางก็จะได้สมดังใจปรารถนา...ทำไมไฟต้องมาไหม้เอาตอนนี้ด้วยนะ!”
หลินไป่ลุ่ยเธอมันร้ายกาจนักนะ
อ่านแล้วชอบช่วยกดหัวใจ เป็กำลังให้นักเขียนด้วยนะจ๊ะ ขอบคุณคะนามปากกา K.P.STOM
ebook วางจำหน่ายแล้วนะคะ https://www.mebmarket.com/ebook-239246-
688
