ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        ดวงตาของหานโม่นิ่งค้าง ไหล่บางกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ ส่วนหูกำลังฟังหานเสี่ยวมู่พูดอย่างตื่นเต้น

        โตวโตวเข้าใจความคิดของหานโม่ทันที มันโผขึ้นจากไหล่ของหานโม่แล้วบินไปรอบๆเรือนของฮูหยินรอง แล้วสื่อสารกับหานโม่ผ่านทางความคิดไปด้วย

        “เมื่อกี้ข้าเห็นเงาดำ!”

        หานโม่ก็ตอบกลับว่า "ข้าก็เห็นเช่นเดียวกันเจ้าลองไปสืบดู"

        โตวโตวมุ่งหน้าไปยังเรือนของเว่ยซื่อทันที

        มันบินไปด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก อาศัยความมืดในยามราตรีทำให้สามารถหายตัวไปได้อย่างไร้ร่องรอย โดยที่ไม่ดึงดูดความสนใจของหานเสี่ยวมู่เลย

        หานโม่เดินผ่านเรือนของฮูหยินรองไป หลังจากส่งหานเสี่ยวมู่จนถึงเรือนของจินซื่อเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

        ทันทีที่หานเสี่ยวมู่เข้าไปในเรือนของจินซื่อแล้ว ภายในเรือนที่แต่เดิมมีเพียงแสงของโคมไฟสว่างไสวก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมา

        ด้านในมีเสียงร้องถามว่า "เจ้าตัวยุ่งเจ้าไปไหนมา" ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด

        หานโม่ได้ยินเพียงแผ่วเบาเท่านั้นแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ นางเคลื่อนตัวไปอยู่ที่มุมๆหนึ่ง ทำตัวราวกับค้างคาวที่ใช้ชีวิตในตอนกลางคืน จากนั้นจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่เรือนของฮูหยินรองเว่ยซื่อโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลย

        ในขณะเดียวกัน โตวโตวก็ได้เข้ามาอยู่บนกิ่งไม้ข้างเรือนฮูหยินรองเว่ยซื่ออย่างเงียบๆ โดยไร้สุ้มเสียง

        โตวโตวสามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวภายในเรือนผ่านทางหน้าต่างได้อย่างง่ายดาย

        ส่วนหานโม่เองก็ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากเรือนของฮูหยินรองเว่ยซื่อนัก ทันใดนั้นเสียงของโตวโตวก็ดังแหลมขึ้นมาผ่านจิตสำนึก “บัดซบ นายท่านนี่มันแย่มาก!”

        "ท่านจินตนาการไม่ได้แน่ว่าข้ากำลังเห็นอะไร!"

        "จริงๆ นะ ! นี่มันเกินกว่าท่านจะจินตนาการได้อย่างแน่นอน!"

        ตั้งแต่สื่อสารผ่านทางความคิดเสียงของโตวโตวก็แสดงถึงความประหลาดใจไปถึงสามครั้งติดแล้วราวกับว่ามันกำลังเห็นภาพการล่มสลายของทวีปอย่างไรอย่างนั้น

        แม้ว่าจะไม่ใช่เสียงที่ได้ยินได้ด้วยหู แต่หานโม่ก็เผลอใช้มือลูบไปที่ใบหูเบาๆ "เจ้าพูดดีๆ ได้หรือไม่?"

        แต่โตวโตวคล้ายว่าจะไม่มีสติแล้ว มันพูดพรรณนาถึงสิ่งที่ตัวเองเห็นให้แก่หานโม่ฟังอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องส่งสัญญาณ

        "ท่านลองเดาดูสิว่าเพราะเหตุใดในห้องของเว่ยซื่อถึงมีชายผู้หนึ่งเข้ามาหาในยามวิกาลเช่นนี้กันข้าคิดว่าชายผู้นี้คงจะเป็นเงาดำเมื่อครู่เหมือนเขาจะมีวรยุทธ์สูงมาก หลังจากที่เขาเข้ามาแล้วเว่ยซื่อก็รีบวิ่งเข้าไปกอดทันทีคนผู้นั้นก็โอบเอวของเว่ยซื่อไว้ด้วย ตอนนี้ทั้งสองคนประกบปากกันแล้ว!"

        "อา นายท่าน มือของชายผู้นั้นวางอยู่บนก้นของเว่ยซื่อแล้ว!"

        “ให้ตายเถอะ น่ารังเกียจจริง เว่ยซื่อกำลังถอดเสื้อผ้าของชายผู้นั้น!”

        "อ้า! มือของชายผู้นั้นกระชากเสื้อผ้าของเว่ยซื่อออกมาแล้ว! ว้าว ขาวสว่างไปหมดเลย!"

        เมื่อหานโม่ได้ฟังมุมปากก็กระตุกขึ้นมาทันที "รีบหลับตาลงเร็วเข้า นี่คือสิ่งที่เจ้าควรดูงั้นหรือ? รีบกลับมาซะ!"

        เห็นได้ชัดว่าการที่เว่ยซื่อสวมหมวกเขียวให้หานเฉินต้งเช่นนี้ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่พอโตวโตวบรรยายอะไรแบบนี้ให้ฟังแล้ว ไม่เพียงแต่หานโม่สามารถเห็นภาพตามเท่านั้นแต่ก็ยังตลกอย่างสุดที่จะพรรณนาได้อีกด้วย

        แม้ว่าหานโม่จะตลกโตวโตว แต่มุมปากกลับกระตุกขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

        โตวโตวเองก็ไม่ได้คิดที่จะอยู่ชื่นชมภาพของชายหญิงคู่นี้อีกต่อไปดังนั้นหลังจากมันมองดูชายผู้นี้อย่างละเอียดรอบคอบและจดจำลักษณะเด่นต่างๆของเขาได้แล้ว ก็กางปีกบินกลับไปหาหานโม่ทันที

        หานโม่ไม่ได้ถามรายละเอียดต่างๆ จากโตวโตวในทันที แต่พาโตวโตวกลับไปที่เรือนเหอเซียงก่อน

        ค่ำคืนนี้คล้ายกับว่าจะผ่านไปอย่างสงบสุข แต่ด้วยไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดก่อนที่จะเข้านอนหานโม่กลับรู้สึกว่าพายุฝนกำลังจะมา [1]

        เห็นได้จากเรื่องที่เว่ยซื่อกำลังสวมหมวกเขียวให้แก่หานเฉินต้ง อันที่จริงภายในตระกูลหานก็เน่าเฟะไปหมดแล้วคำว่าตระกูลชนชั้นสูง ที่จริงก็มีเพียงเท่านี้เอง

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        ในขณะที่หานโม่กำลังอาบน้ำ โตวโตวก็ยังคงพูดถึงสิ่งที่มันเห็นเมื่อคืนนี้ด้วยความตื่นเต้น

        "ว้าว นายท่าน ท่านพ่อของท่านถูกสวมหมวกเขียวเสียแล้ว ท่านจะทำอย่างไรหรือ?" โตวโตวนั้นรู้จักใบหน้าของหานเฉินต้ง ดังนั้นแล้วชายที่มันเห็นเมื่อคืนนี้ ไม่มีทางจะเป็นหานเฉินต้งได้อย่างแน่นอน

        หานโม่ชำเลืองมองไปยังโตวโตวโดยไม่พูดอะไร

        “เจ้าเป็นอะไรหรือ? ตื่นเต้นมากหรือไม่ที่ได้เห็นภาพอะไรเช่นนั้น? เจ้าไม่ใช่สัตว์เทพหรอกหรือเหตุใดถึงชอบนินทาอะไรแบบนี้กัน?”

        โตวโตวส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ และย่ำเท้าเล็กๆ ของมันไปมาบนไหล่ของหานโม่ "นายท่านขอรับ สัตว์เทพก็เบื่อเป็นเหมือนกันนะขอรับ ท่านดูเจ้าพวกขี้ขลาดตระกูลหานพวกนี้สิ ความสามารถของตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไร แค่ถือว่าพอมีอยู่บ้างส่วนหานเฉินต้งผู้นั้นก็เป็นคนหยิ่งผยองคงไม่คิดว่าจะถูกภรรยารองของตัวเองสวมหมวกเขียวให้เช่นนี้"

        หานโม่ไม่อาจขัดขวางการนินทาของโตวโตวได้ นางจึงเมินเฉยเสียหลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้วนางจึงบอกให้เสี่ยวเยว่ไปทานมื้อเช้าส่วนตัวนางจะออกไปข้างนอกเพียงคนเดียว

        หานโม่เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองเสมอ ความรู้สึกที่ว่าพายุฝนกำลังจะมาอย่างเช่นเมื่อคืนเป็นเหมือนคำเตือนจากสวรรค์ว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

        ตอนที่อยู่ในตระกูลหานนั้นหานโม่ไม่ได้ออกไปด้านนอกเรือนเหอเซียงมากนัก ในอนาคตยังมีเรื่องราวมากมายที่ไม่อาจรู้ล่วงหน้าได้ดังนั้นหานโม่จึงวางแผนที่จะออกไปสำรวจด้วยตัวเองเพื่อดูว่าจะสามารถหาข่าวอะไรมาได้บ้างหรือไม่

        นางเดินเลาะผ่านเรือนของฮูหยินสามจางซื่อไป จากนั้นจึงเดินผ่านประตูเข้ามายังสวนดอกไม้เล็กๆของเรือนฮูหยินรองเว่ยซื่อ

        ในขณะที่กำลังเดินตรงเข้ามาตามทางเล็กๆ ของสวนดอกไม้แห่งนี้หานโม่ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากด้านใน

        เสียงนั้นคล้ายจะเป็นเสียงผู้หญิง ฟังจากน้ำเสียงแล้วราวกับว่านางกำลังพบเจอเรื่องราวอะไรบางอย่างที่น่าหวาดกลัวท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่แหบพร่าสลับกับเสียงกระอักเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        ไม่รู้ว่านางตะโกนมานานแค่ไหนแล้ว แต่เสียงนั้นแหบแห้งเสียจนแทบจะไม่เหลือเสียงอีกแล้ว

        ด้วยเหตุนี้เองเสียงร้องของนางจึงดูน่าขนลุก

        "รีบเดินๆ" บ่าวรับใช้หญิงสองสามคนเดินมาด้วยท่าทางรีบร้อน ดูเหมือนว่ามาจากฝั่งของเรือนฮูหยินรองเว่ยซื่อ

        บ่าวรับใช้สองสามคนนี้กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาตลอดทาง เมื่อพวกนางเห็นหานโม่ยืนอยู่ที่ปลายทางเดินก็ผงะไปครู่หนึ่งแล้วรีบทำความเคารพทันที "คุณหนูเจ็ด"

        หานโม่พยักหน้า นางเหลือบมองใบหน้าของบ่าวรับใช้พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามว่า "เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นหรือ?"

        บ่าวรับใช้ต่างมองหน้ากันไปมา โดยไม่ยอมพูดอะไร

        หานโม่ส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา "เจ้านายเอ่ยถามพวกเจ้ากล้าไม่ตอบหรือ?"

        ในที่สุดบ่าวรับใช้เหล่านั้นก็ดูเหมือนจะมีความหวาดกลัวขึ้นมาบ้าง พวกเขาตอบเสียงเบาด้วยความระมัดระวังว่า "เมื่อเช้านี้ที่เรือนของฮูหยินรองเกิดเรื่องลักขโมยขึ้น บ่าวรับใช้หญิงผู้หนึ่งต้องการจะขโมยของของฮูหยินรองเจ้าค่ะแต่นางถูกฮูหยินรองจับได้เสียก่อนและตอนนี้บ่าวรับใช้คนนั้นก็ถูกคนของฮูหยินรองทุบตีอยู่ในสวนเจ้าค่ะพวกบ่าวเองเพิ่งเดินผ่านที่นั่นมาเห็นว่าบ่าวคนนั้นมีเลือดไหลนองเต็มพื้นช่างลงโทษได้เหี้ยมโหดยิ่งนัก......"

        บ่าวรับใช้เหล่านั้นพูดไปพลางตัวสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว เพราะยังจำภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ได้อย่างชัดเจน

        หานโม่ส่งเสียง "อืม" ออกมานิ่งๆ พลางโบกมือให้พวกนางไปได้

        บ่าวรับใช้หญิงพวกนั้นต่างรีบร้อนวิ่งหนีไป

        หานโม่ยืนมองไปยังเรือนของเว่ยซื่อที่อยู่ไกลๆ

        เมื่อคืนนี้ก็เพิ่งลักลอบคบชู้ มาวันนี้ก็ยังจับหัวขโมยได้อีกหรือ?

        ตระกูลหานปฏิบัติต่อคนรับใช้อย่างดีเสมอมา แล้วบ่าวรับใช้ผู้นั้นจำเป็นจะต้องรนหาที่ตายด้วยการลักขโมยของเจ้านายอย่างงั้นหรือ?

        หานโม่รู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่อย่างแน่นอนเมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็เดินตรงไปด้านในสวนทันที