ยามเช้าของวันรุ่งขึ้น แสงตะวันอ่อน ๆ สาดส่องลงสู่ลานหน้าบ้านตระกูลหลิว ทำให้หินเรียบบนพื้นลานเป็ประกายระยิบระยับ กลิ่นหอมของข้าวต้มและผักต้มลอยคละคลุ้งมาจากครัวด้านหลัง ผสมปนเปกับกลิ่นธูปจากศาลเ้าบรรพบุรุษในห้องโถงใหญ่ ขณะที่คนใช้กำลังช่วยกันจัดหีบสัมภาระลงบนเกวียนม้าที่จอดรออยู่หน้าประตูใหญ่ เสียงกีบม้าเคาะพื้นหินและเสียงล้อไม้ที่เอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ สร้างบรรยากาศของการเตรียมเดินทางในยามเช้าตรู่
ข่าวร้ายมาถึงเมื่อวานย่ำค่ำ ผ่านทางจดหมายด่วนที่คนส่งข่าวนำมาจากเมืองเฉินหยาง สาขาร้านผ้าที่เมืองเฉินหยางถูกพ่อค้าคนกลางโกงเงินทองแล้วหนีหายไปเสียแล้ว เงินจำนวนมากที่ฝากไว้กับเขาหายไปพร้อมกับผ้าไหมเกรดดีหลายม้วนที่เพิ่งส่งไปขาย หลิวเหว่ยตั้งใจจะเดินทางไปจัดการด้วยตัวเอง เพราะเื่นี้ต้องใช้ความระมัดระวังและการเจรจาที่ละเอียดอ่อน ทว่า่นี้ร่างกายเขาไม่แข็งแรงนัก มีอาการไอเรื้อรังและปวดหลังจากการทำงานหนัก จึงตัดสินใจให้หลิวหว่านเป็ผู้เดินทางแทน เพราะนางมีความชำนาญในการเจรจาธุรกิจและเป็ที่เชื่อถือของคู่ค้าหลายราย
ในห้องนอนชั้นบน หลิวหว่านกำลังจัดเสื้อผ้าและเอกสารสำคัญลงในหีบเล็กที่ทำจากไม้สักแกะสลักลายดอกโบตั๋น หลิวเหมยยืนช่วยข้าง ๆ มือเรียวช่วยพับผ้าไหมให้เรียบร้อย ชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่นางสวมใส่ในวันนี้ทำให้ผิวพรรณขาวใสดูงดงามยิ่งขึ้น ผมยาวสลวยมัดเป็มวยสูงประดับปิ่นเงินเรียบง่าย น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"ท่านแม่ต้องไปจริง ๆ หรือเ้าคะ ทำไมไม่ให้ท่านพ่อส่งคนไปแทนล่ะเ้าคะ"
หลิวหว่านหันมายิ้มให้บุตรสาว มือที่ประดับแหวนหยกเขียวเอื้อมมาลูบศีรษะนางเบา ๆ ด้วยความรักใคร่
"ข้าจำเป็ต้องไป เหมยเอ๋อร์ เื่นี้ละเอียดอ่อน หากปล่อยไว้นานกว่านี้ ร้านอาจเสียหายใหญ่หลวง และคู่ค้ารายอื่น ๆ อาจสูญเสียความเชื่อมั่นในตัวเรา แม่จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด สูงสุดไม่เกินสิบวัน"
หลิวเหมยพยักหน้ารับ แม้ในดวงตาโตกลมจะฉายแววห่วงใย แต่ก็แฝงด้วยประกายบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ราวกับมีความคิดอะไรซ่อนอยู่เบื้องลึก
"ท่านแม่ต้องดูแลสุขภาพให้ดีด้วยนะเ้าคะ ระหว่างทางนั้นโจรชุกชุม ต้องระวังตัวดี ๆ อย่าให้ข้ากับท่านพ่อต้องกังวลเลย"
หลิวหว่านกอดบุตรีแน่น กลิ่นหอมจากผมและผิวกายของหลิวเหมยทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจ
"ข้าเข้าใจ ลูกก็จงดูแลท่านพ่อให้ดี อย่าปล่อยให้ท่านเหนื่อยเกินไป ่นี้ท่านพ่อมีอาการไอมาก ต้องให้ท่านดื่มน้ำผึ้งผสมน้ำอุ่นทุกเช้า และอย่าให้ท่านทำงานหนักจนดึกนัก"
ขณะนั้น หลิวเหว่ยเดินเข้ามาในห้อง รูปร่างกำยำสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายัทอง ใบหน้าคมเข้มดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับเพราะกังวลเื่ธุรกิจ มองไปที่สองแม่ลูกที่กอดกันด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อยเล็กน้อย พลางมองภรรยาด้วยสายตาอ่อนโยนที่แฝงความห่วงใย
"หว่านเอ๋อร์ ระวังตัวด้วยนะ ทางไกลขนาดนี้... ข้าไม่อยากให้เ้าไปคนเดียว"
หลิวหว่านยิ้มบาง ๆ เดินเข้าไปใกล้สามี แล้วก้มลงจูบแก้มเขาเบา ๆ ด้วยความรักใคร่
"เ้าคะท่านพี่ ข้าจะรีบไปรีบกลับโดยเร็ว ฝากดูแลทางนี้ด้วยเ้าคะ ข้าไว้ใจท่านพี่ที่สุดในใต้หล้า"
เมื่อถึงเวลาออกเดินทาง เกวียนม้าจอดรอพร้อมคนขับและองครักษ์สองนาย ทั้งสองเป็คนที่ตระกูลหลิวไว้วางใจมานาน มีอาวุธครบครันและรู้เส้นทางเป็อย่างดี หลิวเหว่ยและหลิวเหมยยืนส่งอยู่หน้าประตูใหญ่ แสงแดดยามเช้าส่องให้เห็นใบหน้าของทุกคนอย่างชัดเจน ทันใดนั้น นายท่านจางเหา เพื่อนบ้านข้าง ๆ ก็เดินมาช่วยยกหีบผ้าที่จะนำไปด้วย ท่าทางสุภาพเรียบร้อยตามแบบคหบดีผู้มีฐานะ ใส่ชุดผ้าไหมสีเทาเข้มตัดเย็บประณีต ผมดำปนเงินหวีเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาแม้จะอยู่ในวัยห้าสิบ
"น้องสาวหลิว เดินทางครั้งนี้จะไปนานสักเท่าใดหรือ" นายท่านจางถามยิ้ม ๆ ขณะยกหีบขึ้นเกวียน กล้ามเนื้อแขนที่ยังแข็งแรงแม้จะอยู่ในวัยนี้แล้วทำให้การยกของหนักดูง่ายดาย
"ไม่นานหรอกเ้าค่ะ พี่จาง ขอบพระคุณที่มาช่วยนะเ้าคะ ข้าซาบซึ้งใจมาก" หลิวหว่านตอบอย่างนอบน้อม น้ำเสียงไพเราะแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ
หลิวเหมยยืนอยู่ข้าง ๆ มองนายท่านจางแวบหนึ่ง สายตาทั้งสองแลกเปลี่ยนกันอย่างรวดเร็วราวกับมีความหมายลึกซึ้งกว่าคำทักทายธรรมดา ในดวงตาของจางเหามีประกายที่แปลกประหลาด ส่วนหลิวเหมยก็ยิ้มบาง ๆ อย่างมีความหมาย ก่อนจะหันไปสนใจสิ่งอื่น
"ท่านลุงจาง ่ที่ท่านแม่ไม่อยู่ ฝากดูแลพวกเราด้วยนะเ้าคะ" หลิวเหมยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ไพเราะ "โดยเฉพาะท่านพ่อ ท่านมักจะทำงานหนักเกินไป"
จางเหายิ้มกว้าง "แน่นอน เหมยเอ๋อร์ ลุงจะคอยดูแลให้ หากมีอะไร้าความช่วยเหลือ เพียงแค่ส่งคนมาบอก"
ก่อนเกวียนจะเคลื่อนตัว หลิวหว่านหันกลับมากอดสามีแน่น การกอดครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากจากไป
"ท่านพี่... ข้าฝากดูแลเหมยเอ๋อร์ด้วยนะเ้าคะ ่นี้ลูกกำลังจะหมั้นหมายกับหลี่จวิ้น ข้าสั่งบ่าวไพร่เรียบร้อยแล้ว อย่างไรฝากท่านช่วยตรวจสอบความเรียบร้อยอีกครั้งเถิดเ้าคะ เื่ผ้าทอใหม่สำหรับชุดเ้าสาว ท่านช่วยกำกับบ่าวไพร่ติดต่อช่างตัดเย็บให้อีกที ข้าจะได้ไม่ต้องกังวลทางนี้ และอย่าลืมสั่งให้คนไปเตรียมห้องแขกสำหรับรับรองตระกูลหลี่เมื่อพวกเขามาเยี่ยมด้วยนะเ้าคะ"
หลิวเหว่ยพยักหน้าช้า ๆ มือโอบรอบเอวภรรยาแน่น กลิ่นหอมจากผมและผิวกายของภรรยาที่คุ้นเคยทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจ
"ข้ารับปาก หว่านเอ๋อร์ เ้าวางใจได้เลย ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ทั้งเื่การหมั้นหมายและการดูแลร้าน เ้าไปโดยไม่ต้องกังวลใจ"
จากนั้นหลิวหว่านหันมากอดบุตรสาวอีกครั้ง การกอดครั้งนี้แน่นกว่าเดิม ราวกับ้าถ่ายทอดความรักและความห่วงใยทั้งหมดให้ลูกสาว
"เหมยเอ๋อร์ ลูกจงเป็เด็กดี ่ที่แม่ไม่อยู่ ลูกต้องช่วยท่านพ่อดูแลบ้านให้มาก ๆ นะ อย่าให้ท่านพ่อต้องกังวลเื่อะไรเลย แม่จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด"
หลิวเหมยโผเข้ากอดท่านแม่แน่น ใบหน้าซุกที่ไหล่ กลิ่นหอมจากน้ำหอมดอกมะลิที่ท่านแม่ใช้ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย
"เ้าคะ ท่านแม่ ท่านต้องดูแลสุขภาพให้ดีด้วย อย่าให้ตัวเองเหนื่อยล้าจนเกินไป ลูกจะรอท่านอยู่นะเ้าคะ และจะดูแลท่านพ่อให้ดีที่สุด"
ขณะกอดกันอยู่นั้น ดวงตาของหลิวเหมยเหลือบมองไปยังท่านพ่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่และความผูกพันที่ลึกซึ้ง แล้วเลื่อนสายตาไปยังนายท่านจางที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
คนขับเกวียนเรียกเบา ๆ ว่าถึงเวลาออกเดินทางแล้ว เพื่อจะได้ถึงเมืองถัดไปก่อนพระอาทิตย์ตกดิน หลิวหว่านจึงปล่อยมือจากบุตรีอย่างไม่เต็มใจ เดินขึ้นเกวียนด้วยความระมัดระวัง องครักษ์ช่วยจัดเรียงสัมภาระให้เรียบร้อย และตรวจสอบอาวุธอีกครั้ง
เกวียนม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกไป ล้อไม้หมุนเอี๊ยดอ๊าดบนพื้นหินเรียบ หลิวหว่านนั่งหันหลังมองบ้านเรือนที่ค่อย ๆ เล็กลง สามีและบุตรสาวยังยืนโบกมือส่งอยู่หน้าประตู ท่าทางสนิทสนมจนนางอดยิ้มออกมาไม่ได้ แสงแดดยามเช้าส่องให้เห็นใบหน้าของทั้งสองคนที่นางรักมากที่สุดในชีวิต
นายท่านจางยังยืนอยู่ข้าง ๆ โบกมือส่งด้วยท่าทางสุภาพ ใบหน้าหล่อเหลาแม้จะอยู่ในวัยห้าสิบแล้วก็ยังคงมีเสน่ห์ ประกายตาที่มองตามเกวียนที่ออกไปไกลมีความหมายที่ลึกซึ้ง
เมื่อเกวียนหายลับไปจากสายตาแล้ว บรรยากาศหน้าบ้านตระกูลหลิวก็เปลี่ยนไปทันที หลิวเหว่ยยืนมองทิศทางที่ภรรยาจากไปอีกสักครู่ ก่อนจะถอนใจยาว ๆ และเตรียมจะเดินเข้าบ้าน
แต่แล้วหลิวเหมยก็เอื้อมแขนโอบรอบเอวท่านพ่อเบา ๆ การัันั้นอ่อนโยนและอบอุ่น ทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกตัวร้อนขึ้นทันที แล้วกระซิบข้างพระกรรณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ไพเราะราวเสียงนกกิ่งทอง
"ท่านพ่อ... คืนนี้ขอให้ข้าได้อยู่เป็เพื่อนท่านพ่อได้หรือไม่เ้าคะ ข้าเป็ห่วงท่านพ่อเหลือเกิน และกลัวว่าท่านพ่อจะเหงาเมื่อท่านแม่ไม่อยู่"
หลิวเหว่ยร่างกายแข็งทื่อเพียงชั่วครู่ ใจสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ระหว่างความรักใคร่ในฐานะพ่อลูก กับความรู้สึกอื่นที่เขาพยายามปฏิเสธมานาน ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ โดยมิได้เอ่ยคำใด เสียงในใจเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความปรารถนาที่ไม่อาจเอ่ยออกมา
นายท่านจางที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคู่นี้อย่างชัดเจน ยกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ ประกายตาเต็มไปด้วยความคิดที่ซับซ้อน ก่อนหันหลังเดินกลับเรือนตนอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าเบาราวขนนก แต่ในใจกำลังวางแผนสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า
ในเรือนตระกูลหลิวที่ไร้เสียงของหลิวหว่าน บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน ราวกับมีลมร้อนแ่เบาพัดผ่านประตูหน้าต่างที่ปิดสนิท เสียงนาฬิกาเก่าในห้องโถงเดินช้า ๆ ดังก๊อก ๆ ก๊อก ๆ เป็จังหวะ สร้างความรู้สึกว่าเวลากำลังเดินช้าลงเพื่อรอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้น
หลิวเหมยและหลิวเหว่ยเดินเข้าบ้านด้วยกัน แขนของนางยังคงโอบรอบเอวบิดา การัันั้นทำให้ทั้งสองรู้สึกถึงความอบอุ่นและความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้น แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักทำให้เห็นเงาของทั้งสองที่เดินเคียงข้างกันอย่างสนิทสนม
ในห้องโถงใหญ่ที่เงียบเหงา โต๊ะไม้สักแกะสลักลายัที่ปกติจะมีเสียงหัวเราะและการสนทนาของครอบครัวสามคน วันนี้กลับดูโล่งเหลือเกิน แจกันดอกไม้สดที่หลิวหว่านจัดไว้เมื่อเช้ายังคงส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ แต่กลับทำให้รู้สึกถึงความขาดหายไปของนางยิ่งขึ้น
"ท่านพ่อ วันนี้ข้าจะทำอาหารให้ท่านพ่อทานเองนะเ้าคะ" หลิวเหมยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ข้าจะทำเมนูที่ท่านพ่อชอบทั้งหมด"
หลิวเหว่ยมองลูกสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก "เหมยเอ๋อร์ไม่ต้องเหนื่อย ให้คนใช้ทำก็ได้"
"ไม่เ้าคะ ข้าอยากทำเอง ข้าอยากดูแลท่านพ่อด้วยตัวเอง" หลิวเหมยยิ้มหวาน "นี่เป็โอกาสที่ข้าจะได้อยู่กับท่านพ่อแค่สองคนโดยไม่มีใครมารบกวน"
คำพูดนั้นทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกตัวร้อนขึ้น ใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ระหว่างความสุขที่ได้อยู่กับลูกสาวอย่างใกล้ชิด กับความกังวลใจเกี่ยวกับความรู้สึกที่ไม่เหมาะสมที่เขาพยายามปกปิดมานาน
ขณะที่พระอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงทองอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในบ้าน ทำให้เห็นฝุ่นละอองเล็ก ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ บรรยากาศในบ้านเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ละเอียดอ่อน ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างกำลังรอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้น
ในใจของหลิวเหมย ความคิดและแผนการต่าง ๆ กำลังหมุนวนอยู่ นางรู้ดีว่าโอกาสที่ได้อยู่กับท่านพ่อแค่สองคนโดยไม่มีท่านแม่คอยจับตามองนั้นมีน้อยมาก และนางตั้งใจจะใช้เวลานี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ส่วนหลิวเหว่ย แม้จะพยายามปกปิด แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อลูกสาวได้ ความงดงามและเสน่ห์ของหลิวเหมยที่เพิ่มขึ้นทุกวัน ท่าทางที่อ่อนโยนและการััที่อบอุ่น ทั้งหมดนี้ทำให้เขารู้สึกสั่นไหวในใจ
และที่บ้านข้าง ๆ นายท่านจางเหากำลังนั่งดื่มชาอยู่ในห้องรับแขก มองออกไปยังบ้านตระกูลหลิวผ่านหน้าต่าง รอยยิ้มลึกลับยังคงอยู่ที่มุมปาก เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขารอคอยกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และเขาพร้อมที่จะเป็ส่วนหนึ่งของเื่ราวที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า
บรรยากาศของเมืองหลิวเจียงในวันนั้นดูเหมือนจะเงียบสงบกว่าปกติ แม้ร้านค้าต่าง ๆ ยังคงเปิดทำการตามปกติ แต่การขาดหายไปของหลิวหว่าน ผู้หญิงที่เป็หัวใจสำคัญของร้านผ้าชื่อดัง ทำให้บรรยากาศในย่านการค้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในเรือนตระกูลหลิวที่ไร้เสียงของหลิวหว่าน บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน ราวกับมีลมร้อนแ่เบาพัดผ่านประตูหน้าต่างที่ปิดสนิท เป็การเริ่มต้นของเื่ราวที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของทุกคนในบ้านหลังนี้ไปตลอดกาล
11K
