ตอนที่ 3 เก็บเด็กทารก (1)
ตำรวจพิเศษทั้งสี่นายพักอยู่ในตัวตำบลมาแล้วสองอาทิตย์ ก็ไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวอะไรจากหมู่บ้านผิงโข่ว จึงเตรียมตัวกลับ เสี่ยวอวี๋ผู้อายุน้อยทนตำบลเล็กๆ แห่งนี้ไม่ไหวมานานแล้ว อยากได้อะไรก็ไม่มี ทั้งตำบลรวมกันแล้วมีถนนเส้นเดียว จะซื้อไข่ก็ต้องถ่อไปถึงในตลาด ร้านบะหมี่ใต้ตึกก็กินจนเอียน
วันนี้ โจวมู่แบกถุงหนังงูใบเขื่องเข้าไปในตัวตำบล เตรียมตัวจะโบกรถไปในอำเภอ จากนั้นเขาก็เห็นรถตำรวจที่ส่งเขาออกมาจากคุก
ทางตำรวจพิเศษทั้งสี่นายก็เห็นโจวมู่ที่ยืนอยู่ข้างทางแล้วเช่นกัน รวมทั้งถุงหนังงูที่เขากำลังแบกอยู่บนหลัง ทั้งยังมีหยดเืที่หยดลงบนพื้นทีละหยดๆ...
ตำรวจพิเศษสี่นายราวกับเห็นศัตรูตัวฉกาจ คว้าปืนพร้อมลงจากรถไปล้อมโจวมู่ไว้ ตำรวจสองนายจับตัวโจวมู่ อีกคนก็แย่งถุงจากเขามา
โจวมู่ไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด ถูกจับตัวขึ้นรถไปโดยง่าย ตำรวจพิเศษขับรถไปสักพักให้ห่างไกลจากผู้คน ถึงได้เปิดถุงดู หัวใจของเสี่ยวอวี๋แทบจะกระดอนออกมา คิดว่าต้องมีแขนคนสักข้างอะไรทำนองนั้น...
ผลคือมีเพียงจิ้งจอกหนึ่งตัว อีเห็นหนึ่งตัว ไกู่เาสามตัว กระต่ายป่าสองตัว หนููเาหนึ่งพวง จิ้งจอกตัวนั้นดูท่าว่าเพิ่งจะล่ามาได้สดๆ ร้อนๆ ยังไม่ตายสนิทดีและเืกำลังไหลอาบ
“นี่ๆๆ...จะเอาไปทำอะไรน่ะ” เสี่ยวอวี๋เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เอาไปขายในอำเภอครับ” โจวมู่ยังคงตอบด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อเช่นเดิม
เสี่ยวอวี๋ยังอยากจะถามอะไรอีก กลับถูกรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถลึงตาใส่ เลยไม่ได้เอ่ยปากอะไรอีก
โจวมู่มีรถให้ติดไปด้วยแล้ว นั่งรถตำรวจเข้าอำเภอจงซาน
รอจนกระทั่งเขาเดินจากไปไกล เสี่ยวอวี๋เลยอดถามไม่ได้ว่า “ก็แค่จับสัตว์ตัวเล็กๆ มาไม่กี่ตัวเอง มีอะไรน่าสนใจนักเหรอครับ”
“จิ้งจอกตัวที่เืกำลังไหลน่ะมีอีกชื่อว่าจิ้งจอกูเาตาม่วง ชอบอาศัยอยู่ในฝูงหมาป่า เราสี่คนพร้อมอาวุธครบมือเข้าไปจับยังไม่แน่เลยว่าจะจับกลับมาได้” ตำรวจพิเศษสูงวัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
โจวมู่แบกถุงหนังงูของเขาไว้ เดินวกไปวนมาจนหาร้านอาหารร้านหนึ่งเจอ เป็อาคารเล็กๆ หลังหนึ่ง ตั้งอยู่สุดถนนกู่หวัน[1]ในตัวอำเภอ มุ่งไปทางซ้ายเป็ถนนกู่หวัน มุ่งไปทางขวาจะเป็ถนนตัดใหม่
บนประตูของอาคารเล็กแขวนตัวอักษรตัวใหญ่สี่ตัวว่า ร้านข้าวลี่หวา
มองไม่เห็นว่ามีคนเดินเข้าไปเลย ทุกคนล้วนแต่ขับรถตรงไป ในลานมีที่จอดรถอยู่
โจวมู่ถือถุงหนังงูไว้พลางเดินอ้อมไปยังประตูหลัง เดินทะลุเข้าไปจากประตูนั้น
สามสิบนาทีให้หลัง พนักงานของร้านอาหารคนหนึ่งก็ส่งโจวมู่ออกมา ถ่ายทอดข้อความด้วยใบหน้ากระตือรือร้น “ต่อไปถ้ายังมีของดีอีก ก็ส่งมาอีกได้ ทางเราจะรับเอาไว้”
นี่ก็แค่อาหารป่าไม่กี่ตัว โจวมู่ถึงกับได้เงินมาตั้งสามร้อยเก้าสิบเจ็ดหยวนเลยทีเดียว หากคนในหมู่บ้านรู้ว่าเขาขายของได้เงินเยอะขนาดนี้ คนทั้งหมู่บ้านจะต้องแห่กันไปล่าสัตว์แน่
เพราะว่าปกติแล้วเอาไปชั่งกิโลขายที่ตลาด มากสุดก็ขายได้แค่ไม่กี่สิบหยวนเท่านั้น
โจวมู่รู้จักร้านนี้จากการได้ยินคนอื่นพูดกันตอนอยู่ในคุก ชีวิตยากลำบากในคุกนั้นช่างยาวนาน ในโลกภายนอกถือเป็ความลับของความลับ ส่วนด้านในคุกถือเป็เื่ที่คุยกันปกติทั่วไป
เขาอยู่ในคุกนานสิบเอ็ดปี สิบเอ็ดปีเต็มๆ จากนั้นจึงได้ออกมา
เชิงอรรถ
^ หมายความว่าเก่าแก่หรือโบราณ
1K
