เสียงดนตรีกระหึ่มในหูยังคงดังก้องแม้จะก้าวออกจากผับมาแล้วเกือบห้านาที กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นบุหรี่ติดอยู่ในปลายผมของมินตรา ขณะที่ส้นสูงสีดำของเธอกระแทกพื้นถนนคอนกรีตอย่างไร้จังหวะ เธอเดินเป๋ไปมาเล็กน้อย ดวงตาฉ่ำแอลกอฮอล์มองจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นข้อความ "คุณแน่ใจหรือไม่ว่า้าโทรออก?"
เธอกด "ตกลง"
เสียงเรียกสายดังขึ้นแค่สองครั้ง ก่อนจะเงียบ
ไม่มีคำทัก ไม่มีเสียงตอบรับ...แต่เธอรู้ว่าเขาฟังอยู่
“…มารับหน่อย ฉันอยู่ที่เดิม…เหมือนเดิม” น้ำเสียงของเธอสั่น ไม่ใช่เพราะเมา แต่เพราะบางอย่างในอกที่ปะทุอยู่ลึกๆ
ไม่มีคำตอบใดจากปลายสาย
แต่เธอรู้ว่าเขากำลังมา
เขามาเสมอ
รถแท็กซี่สีดำด้านปรากฏตรงหัวมุมถนนราวกับถูกวาร์ปมาจากเงามืด ประตูหลังเปิดอย่างช้าๆ ไร้เสียงเอ่ยทัก ไร้แม้แต่สายตาประหลาดใจ เหมือนเขาคุ้นเคยกับภาพของเธอในสภาพนี้ทุกครั้ง — ผมปล่อยยุ่ง เสื้อตัวบางที่หลุดลุ่ยจากบ่าข้างหนึ่ง และกลิ่นตัวที่ปนเปด้วยแอลกอฮอล์ราคาถูก
มินตราทรุดตัวลงเบาะหลัง กลิ่นเบาะหนังแท้ผสมกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เป็กลิ่นประจำตัวเขา ทำให้เธอหลับตาพริ้มราวกับเด็กที่เพิ่งถึงบ้าน
“ไม่ถามเหรอ ว่าจะไปไหน…” เธอพึมพำ ขณะพิงหัวกับกระจก
เงียบ
เหมือนทุกครั้ง
เขาไม่เคยถาม
รถค่อยๆ แล่นออกจากข้างทางอย่างนุ่มนวล ล้อเบียดไปกับถนนเปียกฝนที่สะท้อนแสงไฟนีออนของเมือง มินตราหันไปมองเขาผ่านกระจกมองหลัง ดวงตาของเขายังนิ่ง เย็น และอ่านไม่ออก
เธอจำหน้าชัดของเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่เธอจำ "ความรู้สึก" ที่ได้อยู่ในรถคันนี้ได้แม่นยำกว่าชื่อของแฟนเก่าทุกคน
“ฉันโดนมันหักหลังอีกแล้ว…” เสียงเธอเบาเหมือนลมหายใจ
เงียบ
“…กับผู้หญิงคนเดิม…”
ฝ่ามือบางปาดน้ำตาที่เริ่มคลอออกไปแบบไม่อาย เธอไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นมานานแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ “คนอื่น” เขาเป็ “เขา” คนขับแท็กซี่เงียบๆ ที่ไม่เคยซัก ไม่เคยถาม และไม่เคยหายไป
“นายเคยรู้สึกเหมือน...โลกทั้งใบมันถ่มน้ำลายใส่หน้าไหม” เธอถามไปงั้น ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ตอบ
แต่คืนนี้ต่างจากคืนไหน...
เสียงเบรกดังเบาๆ รถจอดชิดริมทางเท้า
มินตราเลิกคิ้วงง เขาหันมาเล็กน้อย ไม่พูด แต่ยื่นขวดน้ำเย็นเจี๊ยบที่ฝ้าเกาะข้างขวดให้
มือของเขาัักับมือเธอเพียงเสี้ยววินาที
แต่ไฟในตัวเธอเหมือนถูกจุดติดขึ้นทันที
เธอจำได้...
ััแบบนี้
คืนแรก...ที่เธอจูบเขา
ไม่ใช่แค่จูบ
เธอ ‘ขอ’ เขาก่อน — ทั้งที่เมา
ทั้งที่จำอะไรไม่ได้เช้าวันรุ่งขึ้น
แต่ร่างกายยังจำอุณหภูมินิ้วมือของเขาได้ดี
มินตรานิ่งไป มือสั่นเล็กน้อยก่อนจะรับขวดน้ำมา
“ขอบใจนะ...” เสียงเธอเบาแต่หนักแน่น
เขาไม่ได้ตอบ เพียงขยับเกียร์แล้วขับออกต่อช้าๆ
ยี่สิบนาทีต่อมา รถจอดหน้าคอนโดสูงกลางเมือง
“ขึ้นมาสิ” มินตราเอ่ย
เขาหันมามองเล็กน้อย แววตายังนิ่ง
“…ฉันไม่ได้เมาขนาดนั้น” เธอพูดต่อ พลางจ้องเขากลับอย่างไม่หลบสายตา
“ฉันจำได้นะ...ครั้งนั้น”
เงียบ
ลมหายใจของเธอเริ่มเร็วขึ้น
เพราะเขายังจ้อง และไม่พูด
“…ฉันจำได้หมด”
เธอกระซิบขณะเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเขาสั่นเล็กน้อยเป็ครั้งแรก
เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างแน่วแน่
ก่อนจะก้าวลงไปยืนใต้แสงไฟหน้าคอนโด
แล้วหันกลับมา
“คืนนี้...อย่าเป็แค่คนขับ”
เธอพูดพลางยิ้มเศร้า
“...มาเป็ผู้ชายของฉันสิ”
เสียงประตูรถปิดดัง “ปัง” อย่างเบา ๆ แต่มันกลับดังก้องอยู่ในอกของเขา
ธีร์นั่งเงียบอยู่หลังพวงมาลัยนิ่งอยู่นาน ริมฝีปากเม้มแน่น แววตาใต้เงาไฟหน้ารถไม่ได้สั่น แต่...ลึกลงไป มันไม่เคยนิ่งเลยั้แ่เธอเรียกชื่อเขาแบบนั้น
“คืนนี้...อย่าเป็แค่คนขับ มาเป็ผู้ชายของฉันสิ”
เขามองเธอยืนอยู่ใต้แสงไฟนีออนของลอบบี้คอนโด ดวงตาเธอแดงเพราะร้องไห้แต่ยังมีไฟแข็งแรงอยู่ในนั้น ใบหน้าหวานเปื้อนคราบแอลกอฮอล์แต่กลับดึงดูดเกินบรรยาย
เธอไม่ได้เมาแล้ว...
เธอเลือกแล้ว
มือของเขาคลายออกจากพวงมาลัยช้า ๆ
ก่อนที่ประตูฝั่งคนขับจะเปิดออก
เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนของลอบบี้คอนโดดังขึ้นสองคู่
เธอเดินนำ...แต่ไม่พูด
เขาเดินตาม...ไม่เอ่ยสักคำ
ลิฟต์ปิดลงช้า ๆ พร้อมเสียงลมหายใจที่เริ่มหนักขึ้นในช่องแคบ
เธอยืนอยู่ด้านหน้า แต่รับรู้ได้ถึงแรงจ้องจากด้านหลังอย่างไม่ละสายตา
กลิ่นตัวเขายังเป็กลิ่นเดิม
อุ่น เย็น และกระตุ้นให้หัวใจเต้นจนแทบบ้าในเวลาเดียวกัน
ติ๊ง — ประตูลิฟต์เปิด
ห้องของเธออยู่ชั้น 18
เงียบตลอดทางจนประตูปิดล็อกลงเื้ั
เธอหันกลับช้า ๆ
เขายังยืนอยู่ที่เดิม มือซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ๊กเก็ต
นิ่ง
แน่นิ่ง
เหมือนรออะไรบางอย่าง...
“นายจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืน หรือจะเดินเข้ามา”
เสียงเธอสั่นนิด ๆ แต่หนักแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธ
เขาก้าวเท้า
หนึ่งก้าว
สองก้าว
ใกล้
และใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
จนกลิ่นอายของเขาเข้ามาแทนที่อากาศทุกหยาดหายใจของเธอ
มือของเขายกขึ้น
แตะที่กรอบหน้าเธอเบา ๆ
ปลายนิ้วสากลากผ่านผิวแก้มอย่างแ่ช้า ราวกับ้าย้ำ...ว่านี่คือของจริง
“…มินตรา”
น้ำเสียงของเขาแหบต่ำ
เป็ครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอออกมา
แค่ชื่อเดียว
แต่ทำเอาขาเธออ่อนแรงจนต้องยันผนังไว้
ริมฝีปากเขาแตะลงบนริมฝีปากเธอ
ไม่ใช่จูบที่รีบเร่งหรือรุนแรง
แต่ลึก
ช้า
และแน่นเสียจนเธอลืมหายใจ
ลิ้นของเขาไล้ตามแนวปาก ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปอย่างแแ่ จังหวะจูบของเขาไม่ใช่แค่ัั มันคือการสื่อสารทุกความรู้สึกที่เขาเคยกักเก็บไว้มาทุกคืนที่นั่งเงียบ ๆ หลังพวงมาลัย แค่ได้เห็นเธอ
มินตราครางในลำคอเมื่อฝ่ามือเขาเลื่อนไปโอบสะโพกแน่น เธอรู้ตัวว่าไม่ได้แค่จูบ
เธอกำลัง “ขอ” เขาอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่เพราะเธอเมา
เธออยากรู้ว่า...การปล่อยใจทั้งหมดให้ผู้ชายคนนี้ มันจะรู้สึกยังไง
“ห้องนอน...ซ้ายมือ” เธอกระซิบ
ธีร์อุ้มเธอขึ้นแนบอกในจังหวะเดียว ร่างของเธอแนบกับอกแข็งแรง กลิ่นเหงื่อผู้ชายเจือจางปนกลิ่นน้ำหอมและหนังแท้ของเสื้อเขา ทำให้หัวใจเต้นแรงแบบที่เธอไม่เคยเป็กับใคร
เตียงนุ่มยุบตัวลงเมื่อเขาวางเธอลงอย่างระวัง
มือของเขาปลดกระดุมเสื้อเธอออกทีละเม็ดช้า ๆ ไม่ใช่ความลังเล แต่เป็ความจดจำ
เขามองเธอเหมือนเธอเป็ภาพศิลปะ
และเขา...คือจิตรกรที่กำลังจะใช้มือวาดซ้ำทุกตารางผิวของเธอให้ลึกลงกว่าเดิม
เมื่อเสื้อตัวบางหลุดพ้นไหล่ ริมฝีปากของเขาก็ไล้ตามแนวกระดูกไหปลาร้า
เสียงลมหายใจของเธอเริ่มหนัก
ขาสั่นเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเขาลากผ่านเอว
แล้วตามด้วยปลายลิ้นที่ร้อนระอุเกินคำว่า ‘อ่อนโยน’
มินตราเงยหน้าขึ้น
เปลือกตาปรือ ริมฝีปากเผยอรับอากาศอย่างเหนื่อยหอบ
“ธีร์…” เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง
เขาเลื่อนตัวขึ้นประกบปากกับเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ช้า ไม่เบา
แต่ร้อน แรง และลึกเหมือนจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว
มือของเขาปลดตะขอบราเธออย่างชำนาญ
ฝ่ามือใหญ่ปะทะกับผิวเปลือยเปล่าจนเธอสะดุ้ง
“อา…” เสียงครางหลุดจากลำคอเมื่อเขาใช้ริมฝีปากขบที่ยอดอกเบา ๆ ก่อนจะดูดกลืนและไล้เลียอย่างไม่มีเมตตา
มินตราสั่นไปทั้งตัว
หัวใจเต้นแรงแทบะเิ
เสียงลมหายใจของมินตราหนักและถี่ ร่างเธอบิดเบา ๆ ใต้ร่างเขาอย่างควบคุมไม่อยู่เมื่อปลายลิ้นของธีร์ลากไล้จากฐานอกลงสู่หน้าท้อง ส่วนโค้งเว้าของสะโพกกระตุกทุกครั้งที่ริมฝีปากเขาัั
ธีร์ไม่ได้เร่ง
เขาใช้เวลา
เขาััเธอเหมือนกับว่า
เขาจำเธอได้ทุกตารางผิว
ฝ่ามือของเขาทาบลงบนต้นขาเธอ — ช้า หนักแน่น
นิ้วโป้งกดเบา ๆ ลงที่เนื้ออ่อนด้านใน ขณะที่สายตาคมมองสบตาเธออย่างแน่วแน่ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลง
และลากลิ้นช้า ๆ ขึ้นจากเข่า
ผ่านโคนขา
จนถึง…
“อ๊ะ…!” มินตราเผลอร้อง มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่น
ลิ้นของเขาอ่อนนุ่มแต่ร้อนผ่าว
เมื่อเขาละเลียดลงไปอย่างเชี่ยวชาญ โดยไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสตั้งตัว
เสียงครางของเธอหลุดออกมาเป็ระยะ
ไม่ใช่แค่จากร่างกาย
แต่มาจากความรู้สึกที่ไม่เคยมีใคร ‘ดูแล’ ร่างกายของเธอด้วยความใส่ใจขนาดนี้มาก่อน
ธีร์ไม่ได้แค่เล้าโลม
เขาศึกษา
เขาจำ
และเขา “รู้” ว่าเธอชอบแบบไหน
จังหวะที่ปลายนิ้วของเขาสอดเข้าไป
เธอกระตุกทั้งร่าง
เสียงน้ำที่หลั่งออกมาตอบสนองการเคลื่อนไหวของเขา ดังพอจะทำให้ธีร์เงยหน้าขึ้นและเอ่ยคำแรกออกมา
“ไม่เคยลืมกลิ่นเธอเลย”
เสียงเขาแหบต่ำ สายตาคมร้อนผ่าวเหมือนจะละลายเธอทั้งร่าง
มินตราหน้าร้อนวาบ
เขาไม่แค่พูด
เขา ‘จำ’ กลิ่นเธอได้จริง ๆ
เขาค่อย ๆ คลานขึ้นมา
ร่างกายสูงใหญ่ทาบทับเธอไว้แน่น
ผิวกายที่ร้อนของเขากดลงกับเธอทุกตารางนิ้ว
เธอรู้สึกได้ถึงความแข็งขึงใต้กางเกงของเขาที่เสียดสีกับหน้าท้องเธอ
“ธีร์…” เธอกระซิบ
“ฉัน้านาย...เข้ามาเถอะ…”
ธีร์มองเธออีกครั้ง — เหมือนเขา้าให้แน่ใจ
และเมื่อเธอพยักหน้า
เขาก็เอื้อมไปปลดเข็มขัดตัวเองออกช้า ๆ เสียงหัวเข็มขัดกระทบกันเบา ๆ ดังในห้องเงียบราวกับเสียงะเิ
เมื่อเขาเป็อิสระ
ปลายลำแข็งขึงของเขาเสียดสีกับต้นขาเธอเบา ๆ ก่อนที่เขาจะจับมันไว้ แล้วค่อย ๆ กดแทรกเข้ามา
“อื้อ…”
“แน่น…มาก…”
เสียงเขาครางในลำคออย่างอดกลั้น
ขณะที่เธออ้ารับเขาทั้งร่าง กำมือแน่นและเบิกตาเล็กน้อย
ธีร์หยุดนิ่งเมื่อเข้าไปสุดลำ
ราวกับให้เธอปรับตัว
แต่เธอกลับยกสะโพกขึ้นเล็กน้อย
เชื้อเชิญ
เขาหลับตา
แล้วเริ่มขยับ
เสียงกระแทกเบา ๆ ดังสม่ำเสมอ
ทุกจังหวะเขาเข้าออกอย่างลึก หนัก แต่มีจังหวะที่ควบคุม
เสียงครางของเธอสลับกับเสียงลมหายใจเขาที่เริ่มติดขัด
เตียงสั่นเบา ๆ ใต้ตัวพวกเขา
“อย่าหยุด…ธีร์…ได้โปรด…” เธอร้อง มือเลื่อนไปเกาะไหล่เขาแน่น
เขาเปลี่ยนจังหวะทันที
จากเนิบช้า...กลายเป็หนักหน่วง
เสียงกายกระทบกันชัดเจน
เขากระแทกเข้าในจังหวะที่ทำให้เธอต้องแอ่นรับ
ปลายเตียงกระแทกผนังเบา ๆ ทุกครั้งที่เขากดสะโพกเข้ามา
เสียงหอบ
เสียงเนื้อกระทบ
เสียงเธอครางเรียกชื่อเขา
เสียงเขาพึมพำคำหยาบกระซิบข้างหูเธอ
"ของเธอมัน…ตอดฉันไม่หยุดเลย มินตรา…"
เขากระซิบขณะบดสะโพกเข้าไปอีกครั้งหนึ่งที่ลึกจนน้ำตาเธอไหล
“ธีร์…ฉันจะ…!”
เธอกรีดร้อง มือจิกหลังเขาแน่น
เขาจับขาเธอพาดบ่าในจังหวะสุดท้าย
กระแทกเข้าไปลึกกว่าเดิม
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
เสียงเธอหลุดจากลำคอ
ตัวเกร็ง กระตุก
พร้อมกับความรู้สึกท่วมท้นจนเปียกไปหมดทั้งร่าง
ธีร์กัดฟันแน่น
ก่อนจะปลดปล่อยตามเธอ
ร่างเขาเกร็งอยู่เหนือเธอ เสียงครางต่ำดังข้างหู
เวลาผ่านไปช้า ๆ ใต้แสงสลัวของห้องนอน
เขาล้มลงข้างเธอ หอบหายใจแรง
มือของเขาสอดเข้ามากอดเธอไว้แน่นจากด้านหลัง
ริมฝีปากเขาแตะที่ท้ายทอยของเธอเบา ๆ
มินตรานอนนิ่ง
เหงื่อซึมเต็มตัว แต่หัวใจเธอสงบ
อบอุ่น
เป็ครั้งแรกในรอบหลายปี
ที่เธอรู้สึกว่า…มีคนอยู่ข้างเธอจริง ๆ
เธอหันหน้ากลับมา
ดวงตาของเขามองเธออย่างอ่อนโยน
ไม่ต้องพูดอะไร
แค่มือของเขาที่กุมมือเธอไว้แน่น
มันก็มากพอจะสั่นคลอนกำแพงที่เธอเคยสร้างมาทั้งชีวิต
คืนนี้...ไม่เหมือนคืนไหน
และเธอรู้แน่แล้วว่า
เขา...ไม่ใช่แค่คนขับแท็กซี่อีกต่อไป
3K
