เื่ ผู้กลับมาจากต่างโลกกับเกมมรณะ
บทที่ 2 ราชินีั
ตอนที่ 1 เด็กสาวผู้ถูกรังเกียจ
.
" แม่ของเธอตายตอนคลอด ใครจะดูแลเด็กคนนี้ล่ะ? "
เสียงพูดคุยดังลอดผ่านช่องประตูเข้ามายังห้องเด็กแรกเกิด
.
พวกเขากำลังพูดคุยถึงเด็กคนหนึ่งที่เกิดมาด้วยลักษณะที่แปลกประหลาดกว่าเด็กคนอื่น
เด็กคนนี้มีเกล็ดัสีแดงขึ้นทั่วตัวปกปิดร่างกายส่วนใหญ่ เขาบนหัวสามอันที่เหมือนกับราชันั
ปีกขนาดเล็กที่งอกออกมาจากด้านหลัง แม้ว่าจะมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีสองแขนสองขา
แต่ลักษณะทุกอย่างของเด็กสาวบ่งบอกว่าเธอไม่ใช่ตัวตนเหมือนเผ่าพันธุ์ทุกเผ่าบนโลกนี้
.
" เธอไม่มีญาติฝั่งแม่เลยเหรอ? ถ้าไม่มีก็ส่งเธอไปที่สถานรับเลี้ยงเด็ก "
เสียงของการพูดคุยก็ยังคงลอดผ่านช่องประตูเข้ามา
.
นางพยาบาลได้เปิดประตูเข้าในห้องเด็กแรกเกิดและอุ้มเด็กสาวผู้แปลกประหลาดออกจากห้องไปตามคำสั่ง
ได้มีซิสเตอร์คนหนึ่งเข้ามารับตัวเด็กสาวไปยังโบสถ์ที่ซิสเตอร์อาศัยอยู่
เด็กสาวโตมาด้วยความรักของเหล่าซิสเตอร์ที่เลี้ยงดูเธอ แม้ว่าเธอจะเข้าไม่ค่อยได้กับเด็กคนอื่นในโบสถ์ก็ตาม
สาเหตุเป็เพราะรูปลักษณ์ที่ไม่เหมือนเด็กคนอื่นและพละกำลังที่มากเกินกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน
แม้ว่าเด็กพวกนั้นจะเป็ลูกครึ่งัก็ตาม
.
" อัลทารา หายไปไหนเนี่ย? "
ซิสเตอร์คนหนึ่งถามหาเด็กสาวที่ชอบหายตัวไปบ่อยๆ ใน่บ่าย
.
" เธอบินหายไปทางตะวันออกนะคะ เดี๋ยวเธอก็กลับมา "
ซิสเตอร์อีกคนตอบกลับ
.
ใน่เวลาที่เด็กคนอื่นออกไปวิ่งเล่นกันใน่บ่าย อัลทาราที่เข้ากับเด็กคนอื่นไม่ได้
เธอจึงออกไปบินเล่นบนทะเลอันกว้างใหญ่ ขณะที่บินอยู่ในพื้นทวีป อัลทาราจะใช้ร่างมนุษย์ในการบิน
เมื่อออกไปยังขอบเขตของทะเล เธอจะใช้ร่างัอันใหญ่โตของเธอบินไปทั่วพื้นน้ำที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
ร่างัอันใหญ่โตของเธอดึงดูดปลานักล่าที่อยู่ใกล้ผิวน้ำให้พุ่งเข้ามาจู่โจมเธอ
ปลาขนาดั์ที่มีขนาดตัวไม่ต่างจากเธอได้พุ่งขึ้นจากน้ำเพื่องับเหยื่อของมัน
มันกัดเธอเข้าที่ส่วนลำตัวและใช้ร่างอันมหึมาของมันลากเธอลงไปในน้ำ
แม้ว่าปลาั์จะมีฟันอันใหญ่โต แต่ก็ไม่สามารถเจาะผ่านเกล็ดัสีดำได้ ไม่แม้แต่จะสร้างรอยขีดข่วนด้วยซ้ำ
การต่อสู้เกิดขึ้นใต้น้ำ แม้ว่าใต้น้ำจะเป็เขตที่เ้าปลาั์จะได้เปรียบ
แต่คู่ต่อสู้ของมันคือจุดสูงสุดของสิ่งมีชีวิตอย่างเผ่าั
การต่อสู้สร้างแรงกระแทกมหาศาลจนเกิดคลื่นขนาดใหญ่กระจายไปทั่วผิวน้ำ
ไม่นานร่างเ้าปลาั์ก็ลอยขึ้นมาตายบนผิวน้ำพร้อมกับน้ำที่เดือดจนระเหยขึ้นมาเป็ไอน้ำ
.
" ตัวใหญ่กว่าตัวที่เจอเมื่อครั้งที่แล้วอีก "
เด็กสาวกลับร่างมนุษย์ของตัวเองเพื่อบินออกจากผิวน้ำ
.
หลังจากบินขึ้นจากน้ำด้วยร่างมนุษย์ เด็กสาวก็แปลงร่างเป็ร่างัอีกครั้งก่อนจะออกบินต่อไป
เธอบินตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นแผ่นดินอีกครั้งเธอจึงกลับร่างมนุษย์อีกครั้งก่อนจะบินต่อไป
.
" นั้นไงเธอมาแล้ว "
ซิสเตอร์มองไปยังทิศตะวันตกและเห็นเงาหนึ่งบินอยู่บนท้องฟ้าและตรงมายังโบสถ์
.
" กลับมาแล้วค่ะ ซิสเตอร์ "
อัลทาราทักทายซิสเตอร์ที่ยืนรอเธออยู่
.
" กลับมาเร็วนะ "
ซิสเตอร์ตอบกลับ
.
" หนูคงจะบินเร็วขึ้นนะคะ "
อัลทาราตอบกลับด้วยสีหน้าดีใจที่เธอบินได้เร็วขึ้น
.
" ไปเตรียมตัวทานอาหารเย็นเถอะ "
ซิสเตอร์พาเด็กสาวกลับเข้าไปในโบสถ์
.
โบสถ์ที่เด็กๆ และซิสเตอร์อยู่เป็ถ้ำขนาดใหญ่ที่ถูกขุดขึ้นโดยเผ่าัเมื่อนานมากแล้ว
อัลทาราอาศัยอยู่ที่โบสถ์นานหลายปีจนกระทั่งเธอโตเป็ผู้ใหญ่จึงต้องออกจากโบสถ์ไปหาที่อยู่ของตัวเอง
ซิสเตอร์ได้แจ้งเื่แม่ของอัลทาราให้อัลทาราฟัง ทำให้อัลทารารู้ว่าเธอมีบ้านที่เป็มรดกของแม่อยู่
บ้านแม่ของอัลทาราตั้งอยู่ใกล้ชายหาดที่เป็สุดขอบของแผ่นทวีป
.
" .................ว่างเปล่า "
อัลทาราพูดหลังจากเดินเข้าในบ้านแม่ของเธอ
.
บ้านแม่ของเธอตั้งอยู่สุดปลายถนนที่ทั้งสองข้างทางเป็ไร่สวนที่ถูกปล่อยทิ้งเอาไว้เพราะไม่มีคนดูแล
จากคำบอกเล่าของซิสเตอร์ ทำให้อัลทารารู้ว่าพื้นที่แถวนี้เป็ของแม่ของเธอ
แต่จุดที่ตั้งบ้านค่อนข้างห่างไกลตัวเมืองและความเจริญอยู่มาก
.
" นี่คือแม่งั้นเหรอ? "
อัลทาราเห็นรูปหนึ่งตั้งอยู่บนชั้นเก็บของ
.
รูปที่อัลทาราหยิบขึ้นมาคือรูปของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังตั้งท้องอยู่
หญิงสาวที่มีผมและั์ตาสีแดงพร้อมกับเขาหนึ่งคู่บนหัว
อัลทาราเช็ดฝุ่นออกจากรูปก่อนจะวางมันกลับเข้าไปที่เดิม
เธอกางปีกของเธอออกนิดหน่อยก่อนจะสะบัดมันเล็กน้อยให้เกิดสายลมที่พัดผ่านบ้านทั้งหลัง
ฝุ่นจำนวนมากกระจายออกจากบ้านของเธอ หลังจากนั้นเธอก็ทำความสะอาดบ้านอยู่พักหนึ่ง
.
" เงียบสงบ "
อัลทาราลากเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมานั่งด้านนอกตัวบ้าน
.
ในใจหนึ่งเธอก็รู้สึกเหงาที่ต้องอยู่คนเดียวและหวนคิดถึงเหล่าซิสเตอร์ที่ค่อยดูแลเธอ
ในใจหนึ่งก็รู้สึกดีที่ไม่ต้องสนใจสายตาของเด็กคนอื่นที่ค่อยจ้องเธอเพราะเธอแตกต่างกับเด็กคนอื่น
เธอนั่งมองท้องฟ้าอยู่แบบนั้นจนกระทั่งถึง่เย็นและพึ่งจะรู้ตัวว่าเธอต้องหาข้าวเย็นกิน
ปกติแล้วเหล่าซิสเตอร์จะทำอาหารเอาไว้ให้ แต่เมื่อเธอต้องอยู่คนเดียว เธอต้องหาอาหารด้วยตัวเอง
อัลทาราบินไปยังท้องทะเลเพื่อจับปลาสักตัว เธอใช้สายตาของัในการมองทะลุพื้นน้ำจนเจอปลาที่เธอถูกใจ
เธอบินไปเหนือปลาตัวนั้นก่อนจะทิ้งตัวลงมาด้วยความเร็วสูง
.
" อาหารเย็น! "
อัลทาราพุ่งตัวออกจากน้ำพร้อมกับปลาตัวใหญ่ขนาดเท่ากันตัวเธอในร่างมนุษย์
.
เธอจุดไฟด้วยลมหายใจัก่อนจะเริ่มกินปลาที่เธอล่ามา
แสงไฟและกลิ่นปลาย่างได้ดึงดูดสัตว์นักล่าเข้ามาใกล้บ้านของเธอ
ทันทีที่พวกมันเห็นอัลทารานั่งอยู่ พวกนักล่าก็ต่างหวาดกลัวและถอยหนีทันที
แต่มีนักล่าอยู่ตัวหนึ่งที่ไม่ถอยหนี มันคือัระดับต่ำอาศัยอยู่ในทะเล
มันเห็นแสงไฟจากกองไฟจึงขึ้นจากน้ำและบินอยู่เหนือหัวของอัลทารา
.
" แกอยากตายหรือไงวะ ไอ้ั "
อัลทาราเงยหน้ามองฟ้าพร้อมกับท้าทายเ้าัตัวนั้น
.
ัน้ำตัวนั้นได้พุ่งลงมาเพื่อจัดการกับอัลทารา แต่อัลทาราได้ะโสวนขึ้นไปหาัตัวนั้น
และใช้กรงเล็บของเธอผ่าท้องของมันจนเครื่องในกระจายออกมา
ร่างของัน้ำกระแทกพื้นและเสียชีวิตคาที่ อัลทาราเผาร่างมันด้วยลมหายใจั
เพียงการเป่าแค่ครั้งเดียวก็ทำให้ร่างกายพร้อมเกล็ดัหลอมละลายกลายเป็ก่อนเนื้อเหลวๆ
ก่อนที่เธอจะเป่าไฟใส่อีกครั้งจนทุกอย่างกลายเป็เถ้าถ่าน
.
" นอนดีกว่า "
อัลทารายื่นดูผลงานตัวเองอยู่สักพักก่อนจะเข้าบ้านเพื่อไปนอน
.
เธอล้มตัวลงนอนพร้อมกับหยิบสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน
เธอเจอมันตอนที่ทำความสะอาดบ้าน มันเป็สมุดบันทึกของหญิงสาวในรูปที่เธอเจอ
หญิงสาวที่น่าจะเป็แม่ของเธอ ในสมุดนั้นเป็ที่จดบันทึกประจำวันของหญิงสาว
เขียนเกี่ยวกับการทำฟาร์มและรายละเอียดต่างๆ เอาไว้
วันที่เธอต้องใส่ปุ๋ย วันที่ต้องรดน้ำ และยังเขียนเกี่ยวกับความรู้สึกของการเฝ้าดูพืชผลเจริญงอกงาม
อัลทาราได้อ่านสมุดบันทึกนั้นจนเผลอหลับไปและเธอตื่นอีกที่ก็ในตอนเช้าแล้ว
.
" ข้าอยากจะรู้จักท่านแม่เหมือนเด็กคนอื่นบ้าง "
อัลทาราพูดขณะที่มองไปยังรูปของหญิงสาวที่ตั้งอยู่บนชั้นเก็บของ
.
เธอตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ บ้านหลังที่แม่ของเธอทิ้งเอาไว้ให้
เธอเริ่มจากออกไปไล่เผาหญ้าและวัชพืชที่ขึ้นบนพื้นที่ของเธอ
จากพื้นที่รกร้างที่มีแต่หญ้าและวัชพืชขึ้นมากมาย
ก็กลายเป็ทุ่งโล่งภายในไม่กี่นาทีด้วยลมหายใจัของอัลทารา
.
" ข้าต้องทำยังไงต่อ? "
อัลทาราหยิบสมุดขึ้นมาดูวิธีทำสวนที่แม่ของเธอเขียนเอาไว้
.
" เมล็ดพันธุ์? ข้าจะหามันจากไหนล่ะ? "
อัลทาราสงสัยพร้อมกับเปิดสมุดไปเรื่อยๆ เพื่อหาคำตอบ
.
การเผาหญ้าของเธอเมื่อสักครู่ได้ดึงดูดความสนใจของชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากเธอ
ทำให้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ เข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้นและทำให้พวกเขาได้เจอกับอัลทาราที่กำลังยื่นสับสนอยู่
ถ้าเป็เผ่าัด้วยกันพวกเขาจะรังเกียจัที่แปลกประหลาดอย่างอัลทารา
แต่สำหรับเผ่ามนุษย์และปีศาจ พวกัได้เคยช่วยเหลือพวกเขาเอาไว้เยอะมาก ทำให้ชาวบ้านดูไม่ค่อยกลัวอัลทารา
.
" ท่านัเกิดอะไรขึ้นแถวนี้เหรอครับ "
ชาวบ้านเข้ามาคุยกับอัลทารา
.
อัลทาราก็อธิบายไปตามตรงเื่ที่เธอเป็ลูกสาวของเ้าของพื้นที่ที่เสียชีวิตไปแล้ว
และเธอก็เพียงเผาหญ้าเพื่อเตรียมพื้นดินสำหรับการเพาะปลูก แต่เธอกำลังขาดเมล็ดพันธุ์สำหรับปลูก
เมื่อชาวบ้านได้ยินพวกเขาก็เสนอจะมอบพืชพันธุ์ให้กับอัลทารา
.
" นี้คือพืชผลที่พวกเราปลูกได้ ท่านสามารถใช้กับพื้นที่ของท่านได้ "
ชาวบ้านคนหนึ่งที่กลับไปก็กลับมาพร้อมกับพืชผลมากมาย
.
อัลทารารู้สึกแปลกกับความใจดีของชาวบ้านที่เข้ามาหาเธอ
มันแตกต่างกับตอนที่เธออยู่ในโบสถ์กับเด็กเผ่าัอย่างลิบลับ
ชาวบ้านได้มอบสิ่งต่างๆ ในการใช้ชีวิตให้กับอัลทาราก่อนจะจากไป
.
" พวกเขาใจดีต่างจากพวกันั้นเยอะเลย "
อัลทารามองดูสิ่งของที่เหล่าชาวบ้านมอบให้กับเธอ
.
อัลทาราขนข้าวของมากมายเข้าไปในบ้านของเธอ มีทั้งพืชผล เครื่องมือสำหรับการทำสวนทำไร่
และสิ่งของที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวันอย่างพวกหม้อ จาน ช้อน ส้อม
เมื่อถึงตอนเช้า ชาวบ้านก็ยังมาหาอัลทาราพร้อมกับอาหารเช้าที่เอามอบให้อัลทารา
เธออยากจะกินข้าวกบพวกชาวบ้านและถามเกี่ยวกับแม่ของเธอ
แต่ระยะห่างระหว่างเธอกับชาวบ้านยังคงมากเกินไป จนทำให้เธอไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย
.
.
.
" ท่านราชันัป่วย "
หมอเผ่าัได้ออกมาจากห้องพระบรรทมของราชันั
.
" ก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ ท่านพ่อมีอายุเป็ล้านปีแล้ว "
ลูกชายคนโตของราชันักล่าว
.
เหล่าลูกหลานและภรรยาของราชันัไม่ได้แปลกใจกับอาการป่วยที่เกิดขึ้น
เพราะมันเป็ปกติสำหรับเผ่าัที่มีอายุมานานมากจะเกิดอาการป่วยขึ้นได้
พวกเขาพูดไปตามที่ตัวเองเข้าใจ โดยไม่ได้เข้าใจถึงสิ่งที่หมอเผ่าักำลังสื่อสารอยู่
.
" นี่ไม่ใช่การป่วยธรรมดานะครับ ร่างกายของเขากำลังเสื่อมถอย "
หมอเผ่าัอธิบายต่อ
.
หมอเผ่าักล่าวเกี่ยวกับพลังการฟื้นฟูของั
มันเป็สิ่งที่ช่วยทำให้อายุยืดยาวและร่างกายที่แข็งแกร่งอยู่เสมอ
แต่พลังการฟื้นฟูนี้ของราชันักำลังลดลงอย่างมาก จนทำให้เขาเริ่มมีอาการป่วย
และหลังจากนี้จะทำให้ร่างกายของราชันัอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ จนเขาเสียชีวิต
ข่าวนี้กระจายไปทั่วพื้นทวีป เหล่าัมากมายได้เข้ามาดูอาการและพยายามรักษาราชันั
รวมถึงเผ่าปีศาจที่มีพลังเวทย์ก็พยายามใช้เวทย์รักษา และเผ่ามนุษย์ก็พยายามมอบยารักษาให้
.
" เวลาของข้าคงมาถึงแล้ว ไม่ต้องพยายามรักษาข้าหรอก ข้าจะใช้เวลาที่เหลือหาผู้สืบทอดคนต่อไป "
ราชันักล่าวต่อหน้าเผ่าต่างๆ ที่มาเฝ้าดูอาการของเขา
.
คำพูดของราชันัทำให้ลูกชายคนโตมีข้อสงสัยขึ้นมา
เพราะเขาคิดว่าตัวเองคู่ควรในการขึ้นเป็ราชันัคนต่อไป
แต่คำพูดนั้นก็ยังส่งผลกระทบอีกอย่างให้กับลูกของราชันัคนอื่นอีกด้วย
พวกเขาคิดว่าตัวเองก็มีสิทธิ์ในการขึ้นเป็ราชันัคนต่อไป
.
_______________________________จบตอน_______________________________