เฉินชุ่ยอวิ๋นไล่ตามมา“แกบอกก่อนว่าเนื้อนี่มาได้ยังไง!”
เจิ้งหยวนหันหน้ากลับไปหา“ฉันบอกไปแล้วนี่ คูปองเนื้อสัตว์ เฝิงเจี้ยนเหวินให้…”
“งั้นเงินล่ะ?”
เจิ้งหยวนหลบสายตาอย่างลุกลี้ลุกลนแล้วตะเบ็งเสียงพูดเต็มปากเต็มคำ “เขาก็ให้มาด้วย”
เฉินชุ่ยอวิ๋นเงื้อมือตบหัวเธอเต็มเปาพร้อมเอ่ยเสียงดุ “แกคิดว่าฉันหลอกง่ายเหรอ? เขาส่งจดหมายถามความสมัครใจแต่งงานแกแกยังไม่ทันตอบตกลง เขาก็ส่งคูปองเนื้อสัตว์กับเงินมาให้แล้ว? ทั้งยังสอดไว้ในซองจดหมาย? หากหายไปจะทำยังไง? คิดว่าคนอย่างเขาจะทำเื่สะเพร่าแบบนี้เหรอ?”
เจิ้งหยวนมุ่ยปาก“ยังมีเลขทะเบียนจดหมายอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่หาย…”
เฉินชุ่ยอวิ๋นตีเธออีกที“แกอยากให้ฉันไปถามเสี่ยวเหอไหมว่าจดหมายนี้ลงทะเบียนหรือเปล่า?”
เจิ้งหยวนไม่กล้าพูดแล้วหัวเราะเจื่อนๆหนิวหนิวยังเล็กไม่รู้ความ เห็นคุณยายตีคุณอา ก็ปรบมือตื่นเต้นพลางร้อง “ตีๆๆ” เสียงอ้อแอ้ เ้าตัวยุ่ง! เจิ้งหยวนถลึงตาใส่เขาพร้อมรอยยิ้มหยีทว่าหนิวหนิวที่โดนเธอจ้องกลับก็ไม่กลัว ยังคงยิ้มซื่อๆ ตามประสาเด็กน้อยต่อไป
“แกพูดให้ชัดๆเนื้อมาจากไหนกันแน่?” เฉินชุ่ยอวิ๋นยังคงถามย้ำ
เจิ้งหยวนโอดครวญในใจการปรับปรุงสภาพชีวิตครอบครัวให้ดีขึ้นช่างเป็ภารกิจหนักหน่วงและต้องดิ้นรนอีกยาวไกลจริงๆทั้งที่ภายในมิติมีของกินเยอะแยะ ดันใช้อย่างเปิดเผยไม่ได้เสียอย่างนั้น เธออยากบอกพวกเขาตามตรงว่าเธอมีโรงแรมเป็มิติส่วนตัวแต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับเตือนเธอ อย่าปล่อยความลับนี้รั่วไหลไปเด็ดขาด มิอย่างนั้นจะเกิดเื่ที่ทำให้เธอมานั่งเสียใจภายหลัง
ครั้นครุ่นคิดสักพักเจิ้งหยวนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วว่า “เป็หลินเสี่ยวหยางให้น่ะ” แล้วลอบขอโทษหลินเสี่ยวหยางในใจที่ต้องให้เขาแบกหม้อดำนี้ไว้
เฉินชุ่ยอวิ๋นตาโต“อะไรนะ?”
คุณแม่เธอใจนเสียงแหลมปรี๊ดเหมือนโดนคนบีบคอเธอเลิกคิ้วขึ้น ไฟโทสะลุกพึ่บพั่บภายในดวงตา หากมิใช่เจิ้งหยวนหลบเก่ง เธอต้องถูกคุณแม่บิดหูเอาแน่
“แกกล้าเอาของเขามาได้ยังไง? ไม่ได้บอกว่าจะไปเลิกกับเขาเหรอ? วันนี้แกไปทำอะไรกันแน่ตกลงเลิกกับเขาหรือยัง?”
“เลิกแล้วๆเลิกแล้วจริงๆ !” เจิ้งหยวนรีบเอ่ยระรัวพร้อมรอยยิ้มสู้
เฉินชุ่ยอวิ๋นหยิกเอว“งั้นเนื้อนั่นมันยังไงกันแน่!”
เจิ้งหยวนแสร้งถอนหายใจอย่างปลงตกเธอหลุบดวงตาลง พยายามทำสีหน้าเหมือนจมอยู่ในความโศกเศร้า “ฉันบอกว่าเลิกกัน เขาก็ยอมแล้วแต่เขารู้สึกปวดใจหลังเห็นแผลบนร่างฉัน เลยให้เนื้อฉันกลับบ้านมาบำรุง…”
เฉินชุ่ยอวิ๋นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง“แกจะเลิกกับเขาแล้ว เขายังดีต่อแกขนาดนี้เลยเหรอ?”
เจิ้งหยวนมองแม่ของเธอแล้วยิ้มขมขื่น“ฉันบอกแล้วว่าไม่เอา เป็เขายืนกรานจะให้เอง” อยู่ๆ เธอก็ค้นพบว่าตนเองมีพร์ทางการแสดงอยู่บ้างหากฝึกอีกสักสองสามครั้ง คาดว่าคงไปเล่นหนังได้เลย และอาจจะคว้ารางวัลมนุษย์ทองคำหรือไก่ทองคำ[1] ได้ด้วยซ้ำ
ท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดของเจิ้งหยวนเพิ่มความน่าเชื่อถือให้คำโกหกคำโตไม่น้อยส่งผลให้เฉินชุ่ยอวิ๋นเชื่อสนิทใจ แววตาของเธอฉายชัดถึงความซับซ้อน ก่อนที่เธอจะถอนหายใจยาวเหยียด“ช่างเป็เด็กดีนัก!” แล้วจิ้มหัวลูกสาวอย่างเข้มงวดกวดขัน “แกเนี่ยนะ คนเขาดีขนาดนั้นแต่โดนแกล่อลวงไปแล้ว!”
เจิ้งหยวนลอบเบะปากเธอไม่ยอมรับหรอกว่าตนเองทำร้ายหลินเสี่ยวหยาง ชาติก่อนพวกเขาสองคนอย่างมากก็ทำร้ายกันและกันท้ายที่สุดแล้วเขาก็ทรยศเธอก่อน ชาตินี้เธอเป็ฝ่ายถอยออกมา หากหลินเสี่ยวหยางมีความทรงจำของอดีตชาติบางทีเขาอาจจะขอบคุณเธอเสียด้วยซ้ำ
เชิงอรรถ
[1] มนุษย์ทองคำหรือไก่ทองคำ หมายถึง สองในสี่รางวัลภาพยนตร์ใหญ่ของจีน ซึ่งมนุษย์ทองคำเป็ของฮ่องกงส่วนไก่ทองคำเป็ของจีนแผ่นดินใหญ่
411
