ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้วท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีแสดจ้าเป็สีม่วงและมืดในที่สุด มนตรานั่งเคาะแป้นพิมพ์มือเป็ระวิงโชคดีที่การเปลี่ยนบรรยากาศครั้งนี้ก็ยังคงได้ผลดี เื่ราวในนวนิยายของเธอคืบหน้าไปมากจนเธอโล่งใจไปเปลาะหนึ่งว่าน่าจะเขียนเสร็จทันเวลาแม้จะเป็ห่วงเ้าเหมียวอยู่บ้างแต่เธอไว้วางใจปกป้องมากเธอเชื่อว่าเขาดูแลเ้าเหมียวเป็อย่างดีแม้จะกลัวแมวจนหัวหดก็ตาม
เสียงไลน์เด้งขึ้นมาตอนมนตราเขียนจบบทพอดีเป็ฟิล์มนั่นเองที่มาทวงสัญญาให้เธอไปดื่มค็อกเทลที่บาร์ มนตราปิดคอมพิวเตอร์แล้วไปเติมแป้งเติมลิปเปลี่ยนเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเป็เดรสสายเดี่ยวตัวยาวลายจุดสีฟ้า สวมเสื้อคลุมพลิ้วบางทับแล้วสะพายย่ามสานใบเล็กคู่ใจ
“เท่านี้ก็พอแล้วมั้ง”
มนตราส่องกระจกแล้ววางแปรงผมลงเธอลองเดินไปมาในห้อง อาการเจ็บที่ข้อเท้าแทบจะหายเป็ปลิดทิ้ง คงต้องขอบคุณยาแก้ปวดในกล่องปฐมพยาบาลวิเศษของคุณป้าแล้วละ
บาร์แบบโอเพ่นแอร์นี้ตั้งอยู่ติดกับส่วนของห้องอาหารกรุกระจกตัวเคาน์เตอร์บาร์เป็แบบปูนเปลือยก่อเป็ทรงกลม หลังคาเป็โดมทรงกลมมุงกระเบื้องที่คลุมด้วยใบจากจนดูเผินๆ เหมือนเป็หลังคาใบจากจริงๆ รอบๆ เคาน์เตอร์เป็เก้าอี้ทรงสูง ส่วนรอบนอกเป็โต๊ะและเก้าอี้ทำจากไม้ไผ่อย่างประณีตเข้าชุดกันบรรยากาศโดยรวมดูคึกคักและมีคนคล่ำมากกว่าที่เธอคิดทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติเสียงเพลงดังคลอพอประมาณให้พูดคุยกันได้อย่างสบายโดยไม่ต้องะโ มนตรายืนเงอะๆงะๆ ไม่รู้จะเอาตัวเองไปอยู่ตรงไหน ขณะที่กำลังมองหาที่นั่งนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงฟิล์ม
“ยู้ฮู...พี่มนตร์!มานั่งตรงนี้” ฟิล์มะโเรียก
มนตราเดินไปอย่างว่าง่าย
“นี่พี่นั่งหน้าบาร์เลยริมนี้นะ ผมรู้ว่าพี่คงไม่ชอบนั่งตรงกลางหรอกใช่มั้ย”ฟิล์มยิ้มพลางผายมือไปที่ด้านหนึ่ง
มนตรานั่งลงแล้วเหลียวมองไปรอบๆที่ตรงนี้แม้จะอยู่หน้าบาร์แต่ก็ไม่วุ่นวาย ไม่เป็เป้าสายตาดีกว่าการนั่งคนเดียวที่โต๊ะแน่ๆ
“เบอร์เกอร์หมูโฮมเมดครับ”ฟิล์มเสิร์ฟอาหารลงตรงหน้ามนตรา
“โอ๊ะ! น่ากินจัง แต่ว่าฉันไม่ได้สั่งนะ”
“เชื่อผมเถอะเดี๋ยวพี่ก็หิว เบอร์เกอร์สูตรคุณป้านี่สุดยอดเลยนะ ถึงไม่กินตอนร้อนๆ ก็อร่อยอีกอย่างกินไว้ก่อน ท้องไม่ว่างจะได้ไม่เมาเร็วเชื่อบาร์เทนเดอร์มือหนึ่งอย่างผมนี่” ฟิล์มตบหน้าอกตนเองเป็เชิงอวด
“โอ้โห!นี่กะจะมอมเหล้าฉันหรือเปล่ายะ” มนตราหัวเราะ
“พี่จะยอมให้มอมมั้ยล่ะ”ฟิล์มยิ้มแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขณะที่มนตราถอยหนีอัตโนมัติ
มนตรากินเบอร์เกอร์นั้นและยอมรับว่ามันอร่อยจริงๆเธอมองฟิล์มที่เชคเครื่องดื่มอย่างแคล่วคล่องและพูดคุยกับลูกค้าอย่างเป็กันเอง ลูกค้าหญิงสาวทั้งชาวไทยและต่างชาติที่มาคนเดียวและมากันเป็กลุ่มล้วนมาห้อมล้อมฟิล์มเขาช่างดูเป็ดาวเด่นที่มีเสน่ห์เหลือร้ายจริงๆ
“นี่RedLady ดัดแปลงมาจาก Pink Lady สำหรับคุณผู้หญิงที่แสนจะยั่วยวนใจและทำงานหนักมาทั้งวันครับ”ฟิล์มยักคิ้วหลิ่วตาขณะเสิร์ฟเครื่องดื่มสีแดงสดท็อปด้วยเชอร์รีเชื่อมให้มนตรา
“อื้ม...อร่อยนะ”มนตราจิบไปอึกหนึ่ง เครื่องดื่มนั้นให้รสชาติหวานอมเปรี้ยว และมีรสััสดชื่นเหมือนได้ฟื้นพลังเหมาะกับคนที่ตรากตรำงานมาทั้งวันอย่างเธอจริงๆ
มนตรากินเบอร์เกอร์สลับกับดื่มค็อกเทลสีเหลืองอำพันที่ฟิล์มเสิร์ฟเพิ่มให้เธอทั้งยังเสิร์ฟนักเก็ตไก่ให้เธออีกด้วย ซึ่งแม้ช่วยให้ไม่เมาเร็วก็จริงแต่ก็ทำเอามนตราอิ่มจนแน่นท้อง ฟิล์มตั้งท่าจะมาชวนเธอคุยต่อ แต่ยิ่งดึกเขาก็ยิ่งฮอตมนตราโบกมือให้เป็เชิงให้เขาไปทำงาน ไม่ต้องสนใจเธอ
ลมเย็นๆจากทะเลพัดโชยมา มนตรามองวิวไปทั่วโดยไม่ได้ตั้งใจมองจุดใดเป็พิเศษ มนตราถ่ายรูปบรรยากาศแล้วส่งไปให้ปกป้องแต่ยังไม่หนำใจเธอนึกอยากเดินเล่นเพื่อย่อยอาหารพร้อมกับถ่ายรูปทะเลยามค่ำคืนใกล้ๆ
“เอ๊า!แล้วฉันถ่ายรูปส่งไปให้เขาทำไมนะ” มนตราพึมพำ
เธอถัดตัวลงจากเก้าอี้บาร์ทรงสูงแล้วทำมือบุ้ยใบ้บอกฟิล์มว่าจะไปเดินเล่นริมทะเลฟิล์มทำท่าเหมือนอยากไปด้วยแต่มนตราที่เห็นเขาคุยกับลูกค้าสาวอยู่ก็ไม่ได้รอ
มนตราเดินเลียบชายหาดคลื่นที่ซัดสาดเคลียเท้าของเธอทำให้มนตรารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเธอถ่ายรูปส่งไลน์ไปให้ปกป้องอีก แต่เขาก็ยังไม่ได้เปิดอ่าน
“นอนไปแล้วมั้งสงสัยจะเหนื่อย” มนตราเก็บมือถือลงย่าม
ทันใดนั้นมนตราก็ถูกชนอย่างแรงจากด้านหลังจนหน้าแทบคะมำ
“Oh!so sorry.”
มนตราเงยหน้าขึ้นตรงหน้าของเธอคือชายชาวตะวันตกร่างสูงใหญ่ ผิวแทนเพราะบ่มแดด ผมหยิกสีน้ำตาล จมูกโด่งเป็สันดวงตาโตสีเทา ใบหน้าที่ตกกระนั้นแดงซึ่งน่าจะเป็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาไม่สวมเสื้อและสวมกางเกงขาสั้นที่เปียกไปแล้วทั้งตัว
“It’sokay.” มนตราพยักหน้าให้
“Hello,I’m James. What’s your name?” ชายหนุ่มยื่นมือมา
“Hello,I’m Mon.”
“Niceto meet you, Mon. I have visited here twice. Are you traveling alone?”
“Y…no, I come with my friend. He is over there.”มนตราตอบพร้อมชี้ไปทางฟิล์ม
มนตราได้กลิ่นเหล้าจากชายหนุ่มคนนี้จึงพยายามระแวดระวังตัวอ้างว่าเธอมากับฟิล์ม แต่ชายชาวตะวันตกคนนี้ยังพยายามซักไซ้ไม่หยุดแม้มนตราจะขอตัวไปเดินต่อ เขาก็ยังเซ้าซี้ขอไปด้วย
“Please,let me go for a walk with you. I would like to get to know you better.”
“Butshe doesn’t want, and I will walk together with hers.”
เสียงกร้าวดังขึ้นด้านหลังเป็เสียงของฟิล์มนั่นเอง เขาเดินมาอยู่ข้างมนตราและจับมือเธอเอาไว้มนตราเกือบสะดุ้งแต่พยายามเก็บอาการ
“HelloMon’s friend. I’m James. What’s your name?” เขายื่นมือมา
“I’mFilm” ฟิล์มตอบสั้นๆ พร้อมยื่นมือไปจับแล้วพูดต่อ “And I’mnot her friend. I’m her boyfriend. See ya.”
ฟิล์มกำลังจะพามนตราเดินไปแต่แล้วเจมส์ก็พูดขึ้น
“Butshe said you are ‘friend’.” เขาเน้นเสียง
เกิดความเงียบอันน่าตึงเครียดขึ้นฟิล์มตั้งท่าจะเถียง แต่มนตรารีบพูดแทรกขึ้นว่าเธอคงพูดผิดไปเอง ฟิล์มคือแฟนของเธอแต่เจมส์กลับดึงดันว่าเขาไม่เชื่อทั้งยังพานใส่ด้วยการบอกว่าจะไปรีวิวว่าบาร์เทนเดอร์ประจำบังกะโลแห่งนี้พูดจาไม่ดีกับแขกฟิล์มเหลืออด มนตรารีบดึงมือเขาไว้เพราะกลัวคุณป้าจะเดือดร้อนเจมส์ยังโวยวายไม่หยุดพลางท้าทั้งคู่
“Ifyou are not the liar, just kiss to prove that.”
โดยไม่ทันตั้งตัวฟิล์มคว้ามนตราเข้าหาตัว มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเธอ แล้วประกบริมฝีปากของเขาบนปากของเธออย่างแรงกลิ่นแอลกอฮอล์กับลมหายใจร้อนๆ ปะทะหน้ามนตรา เธอนิ่งอึ้ง ตาเบิกโพลงมือทั้งสองทิ้งข้างตัว เจมส์โวยวายเสียงอ้อแอ้แล้วเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นฟิล์มถอนริมฝีปากออก ท่าทางของเขาก็ดูใไม่แพ้เธอ
“พี่...พี่ผมขอโทษนะ ผมวู่วามไม่ทันคิด” ฟิล์มละล่ำละลักขอโทษ
มนตรามองหน้าเขานิ่งแล้วหันหลังกลับยังคงไม่พูดอะไรสักคำ ฟิล์มรีบคว้าแขนเธอไว้พร้อมพร่ำขอโทษเธอไม่หยุด
“ฉันอยากกลับแล้วฉันอยากอยู่คนเดียว” มนตราใช้มืออีกข้างจับมือของเขาออก
“งั้นผมขอไปส่งพี่นะไปคนเดียวเดี๋ยวอันตราย”
มนตราหันหลังกลับแล้วเดินต่อทันทีโดยไม่รอฟิล์มตามไปส่งจนถึงห้อง มนตราทำราวกับเขาเป็อากาศธาตุ เธอล็อกประตูกระจก ปิดม่านแล้วปิดไฟทันทีแม้แต่ตรงหน้าชานที่ฟิล์มกำลังยืนตาละห้อยอยู่
ความมืดโรยตัวล้อมรอบฟิล์มเขายืนคอตก ได้ยินเสียงมนตราทำอะไรกุกกักในห้องอยู่ครู่เดียวแล้วก็เงียบไป ฟิล์มค่อยๆถอยออกมาช้าๆ โดยที่ยังมองหน้าห้องของมนตราไม่วางตา สีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
มนตรานอนพลิกกระสับกระส่ายไปมาบนเตียงเธอโกรธฟิล์มมาก ขณะเดียวกันก็มีคำถามผุดขึ้นในใจว่าความโกรธนี้มาจากการที่เขาจูบเธอโดยไม่ถามความยินยอมหรือโกรธเพราะไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขากันแน่จริงอยู่ที่เขาดีกับเธอตลอด่เวลาที่เธออยู่ที่นี่ เธอรู้สึกขอบคุณเขาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะรู้สึกชอบเขาแบบคนรักมนตรานึกย้อนถึงคำพูดของฟิล์มที่ว่า “หรือเธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว” แล้วก็ยิ่งสับสนแต่ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และมื้อเย็นแสนอิ่มก็ทำให้มนตราผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน
ใน่เวลาเดียวกันใต้ท้องฟ้ามืดมิดผืนเดียวกันนั้น เ้าเหมียวหลับใหลอยู่บนพื้นซีเมนต์เยียบเย็นในที่แห่งหนึ่งที่ซึ่งเขาน่าจะเคยคุ้นเคยแต่ก็กลับกลายเป็แปลกหน้าเพียงชั่วข้ามคืน
จากผู้เขียน…
มนตราลู้กกก อิแม่จะเป็ลม อยากทุบอีตาฟิล์ม! ฝากปกป้องสักตุ้บสองตุ้บนะ
52
