“พี่คิม” พลอยฟ้าได้แต่เรียกชื่อคิมหันต์อย่างเขินอาย
ตอนนี้คิมหันต์ถอดเสื้อผ้าเหลือแต่ตัวล่อนจ้อนเดินยิ้มเข้ามาโอบกอดพลอยฟ้าจากข้างหลัง
“มาๆ เดี๋ยวพี่ช่วยถอดนะ” คิมหันต์พูดพลางทำมือไม้ซุกซนอยู่บนตัวของพลอยฟ้า
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวฟ้าถอดเอง” พลอยฟ้าเบี่ยงตัวหนีไปอยู่อีกมุมของห้องน้ำ
“หืม อย่าดื้อกับพี่สิ แค่อาบน้ำเองจะกลัวอะไรล่ะคะน้องฟ้า” คิมหันต์พูดแล้วส่งยิ้มหวานมาให้พลอยฟ้าที่เริ่มตัวสั่นสะท้าน
คิมหันต์จึงเข้ามากอดและช่วยถอดเสื้อผ้าให้หญิงสาวที่ตอนนี้ก้มหน้าไม่ยอมเงยสบสายตาอันร้อนแรงของคิมหันต์
เมื่อทั้งสองร่่างกายเปลือยเปล่า คิมหันต์ก็จูงมือพลอยฟ้ามาที่อ่างอาบน้ำ ที่ลอยด้วยดอกกุหลาบและสบู่เครื่องหอมต่างๆ ที่แจ๋วเตรียมไว้ให้
“เดี๋ยวพี่ถูหลังให้นะ” คิมหันต์กระซิบที่ข้างหูของพลอยฟ้่า ที่กำลังหลับตาอยู่ด้วยความเขินอาย
มือใหญ่ของคิมหันต์ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังอันเนียนละเอียดของพลอยฟ้าอย่างเบามือ และคลึงไปจนทั่ว เขาอดใจไม่ไหวที่จะก้มลงไปจูบที่หัวไหล่อันนุ่มเนียนนั้น แต่ทว่าอารมณ์รักของคิมหันต์ได้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เขาจูบที่ไหล่ของพลอยฟ้าเสร็จ
คิมหันต์ก็ใช้มือทั้งสองนวดคลึงไปที่หน้าอกอันอวบอิ่มของหญิงสาวด้วยแรงปรารถนา
พลอยฟ้ารู้ว่าคงไม่ใช่แค่อาบน้ำอย่างเดียวเสียแล้ว เธอได้แต่กล่าวประท้วงว่าจะอาบน้ำให้เสร็จก่อน
แต่คิมหันต์ก็ปิดปากจูบเธอ และใช้ลีลามากมายจนอารมณ์ของพลอยฟ้าเตลิดเปิดเปิงไปด้วยเสียแล้ว
“พี่คิม อื้อ…”
“ฟ้า เราไปต่อที่เตียงกันนะ” ทั้งสองร่วมรักกันในห้องเสร็จก็ล้างเนื้อตัว เพื่อจะไปต่อที่เตียง
คิมหันต์อุ้มพลอยฟ้าออกมาจากห้องน้ำ แล้วบรรจงวางร่างอรชรไว้บนเตียง
เขาสูดกลิ่นหอมจากร่างกายของพลอยฟ้า พร้อมกับใช้มือลูบไล้ไปทั่วร่างกายอันขาวหมดจดของเธอ จากนั้นเขาก็แหวกปลีขาขาวนวลของพลอยฟ้าให้แยกออก
ไฟในห้องส่องสว่างชัดเจน ซึ่งแตกต่างจากไฟที่โรงแรมม่านรูดที่พวกเขาทั้งสองไปพัก
“สวยเหลือเกินฟ้า…..” คิมหันต์ตะลึงกับเนินเนื้อสาวที่อวบอิ่มสะท้อนอยู่ตรงหน้าเขา พูดยังไม่ทันจบก็ก้มหน้าลงไปเพื่อลิ้มรสช่องทางรักของพลอยฟ้าอย่างกระหาย
“อื้อออ พี่คิม” พลอยฟ้าครวญครางเสียงหวาน พร้อมกับบิดตัวไปมา
คิมหันต์ตวัดลิ้นไปมาอย่างชำนาญ จนพลอยฟ้าเสร็จแตะขอบ์ไปหลายครั้ง
คิมหันต์มองหน้าหวานที่แดงกล่ำของพลอยฟ้า อย่างภูมิใจที่เขาทำให้เธอมีความสุข และเขาก็ขยับแก่นกายเข้าไปแทนที่ทันทีเพราะตอนนี้เขาก็รู้สึกปวดร้าว่ล่างเหลือเกิน
“อ่าาาา น้องยังแน่นเหมือนเดิม” คิมหันต์เสียงครางต่ำ
“พี่คิม ฟ้า …..” ฟ้าครางอย่างรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่างกาย แต่แปลกจริงไม่รู้สึกเจ็บหลงเหลืออีกแล้ว มีแต่ความเสียวซ่าน เธอจึงโยกเอนตัวไปกับจังหวะที่คิมหันต์บรรเลง ทั้งสองใกล้จะถึงฝั่งฝันอีกครา
“อ๊าาาาา..” ฟ้ากรีดร้องเสียงเบาหวิว มือจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอน เมื่อถึงฝั่งฝัน และรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้องน้อย
คิมหันต์ครางเสียงแห่บต่ำ เขาได้ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวพลอยฟ้าจนหมดสิ้น แล้วฟุบหน้าลงบนเนินอกอวบพร้อมกับดูดดึงอยากหมั่นเขี้ยว
เขามีความสุขเหลือเกิน คิมหันต์มองสบสายตาหยาดเยิ้มของพลอยฟ้าแล้วจุมพิตเธออีกครั้ง
“พี่รักฟ้านะ” คิมหันต์พูดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ถึงแม้มันอาจจะดูเร็วเกินไปสำหรับคำว่ารัก เนื่องจากทั้งสองคนพึ่งรู้จักกัน แต่คำว่ารักที่คิมหันต์รู้สึกกับพลอยฟ้านั้น มันไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายได้ เขารักสาวน้อยแสนหวานคนนี้ไปเสียแล้ว
พลอยฟ้าชะงักไปกับคำว่ารักของคิมหันต์ แต่เธอก็ไม่ได้เชื่อเขาอย่างเต็มหัวใจ เพราะเขาอาจจะหลงในรสสวาทจากเธอ หากวันไหนที่เขาเบื่อเธอล่ะ เพราะฉะนั้นเธอต้องเผื่อใจไว้บ้างพลอยฟ้า
เมื่อคิดอย่างนั้นเธอก็ได้แต่มองหน้าสามีป้ายแดงของเธอ พร้อมกับเผลอตัวใช้มือลูบไล้ใบหน้าคิมหันต์อย่าง้าความมั่นใจว่าคิมหันต์ไม่ได้พูดคำว่ารักลอยๆ
“จริงหรือคะ เราพึ่งเจอกันได้ไม่นาน แถมตกกระไดพลอยโจนมาแต่งงานกันอีก พี่คิม อื้อ”
คิมหันต์จูบซับความหวานจากปากของพลอยฟ้า เขารู้ว่ามันเร็วไปที่จะใช้คำนี้
“พี่รู้ว่าน้องคงไม่เชื่อ แต่มันไม่มีเหตุผล ที่จะมาอธิบายคำว่ารัก ต่อจากนี้พี่จะใช้การกระทำของพี่คือการดูแลน้องให้ดี”
พลอยฟ้าซึ้งใจ และรู้สึกอบอุ่นเหลือเกินกับคำพูดของคิมหันต์
“พี่ไม่โกรธฟ้า และครอบครัวหรือคะ ที่ไม่ได้ให้น้องหยาดแต่งกับพี่ แต่เป็ฟ้าที่เป็แค่ลูกบุญธรรมแต่งแทน ” พลอยฟ้าถามคิมหันต์ไปในสิ่งที่ตนเองกักเก็บมันไว้ในจิตใจขนาดหลับไหลก็ยังรู้สึกฝันร้าย
“ไม่ พี่เป็คนมีเหตุผลนะฟ้า ไม่ใช่ในละครนะที่พระเอกจะโกรธด้วยเื่เล็กน้อยแค่นี้ แล้วเอาเื่ทุกอย่างไปลงที่นางเอกน่ะ พี่เข้าใจว่าฟ้าและครอบครัวสถานะทางการเงินไม่มั่นคง คุณลุงดิลกก็ต้องผ่าตัดหัวใจใช่ไหม ทุกคนก็ต่างมีเหตุผลในสิ่งที่ตนเองกระทำทั้งนั้นแหละ”
“พี่รู้” พลอยฟ้าทำตาโตด้วยความใ
“คนอย่างพ่อเลี้ยงคิมหันต์ไม่ให้ใครมาหลอกได้ ถึงหลอกก็ได้ไม่นาน แต่ถ้าฟ้าจะหลอกขโมยหัวใจพี่ พี่ก็จะยอมแค่เมียพี่คนเดียวนะจ๊ะ” คิมหันต์พูดพลางใช้มือลูบไล้หน้าอกของพลอยฟ้าอย่างลงน้ำหนักมือ
“คนบ้า พี่จะหื่นทุกสถานการณ์ไม่ได้นะคะ” พลอยฟ้าแกล้งตีมือคิมหันต์ แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก เพราะเขินมากกว่า แต่ตนเองก็รู้สึกโล่งใจที่ได้พูดคุยกับคิมหันต์อย่างเปิดอก และคิดว่าคิมหันต์ไม่ใช่คนเลวร้าย แต่เค้าเป็คนใจดีมากๆ
คิมหันต์หัวเราะชอบใจกับความขี้เขินของเมียตนเอง จึงแกล้งถามไปว่า…..
“ยังเจ็บอยู่ไหมฟ้าจ๋า เรามาต่อกันจนฟ้าสางดีไหมจ๊ะ” คิมหันต์ถามเมียด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“ไม่แล้วค่ะ พอแล้วพี่ไม่เก็บแรงไว้บ้างหรือค่ะ เดี๋ยวลุกทำงานไม่ไหวนะคะ” พลอยฟ้าส่ายหน้าไปมา พร้อมกับเอ่ยเหตุผลข้างๆ คูๆ
คิมหันต์ได้แต่หัวเราะ และเอ็นดูความไร้เดียงสาของเมียตนเอง เขาจึงลุกขึ้นไปหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบรักให้ตัวเองและพลอยฟ้า จากนั้นก็ดับไฟให้ห้องสลัว ๆ พร้อมกับกระชับพลอยฟ้าให้นอนในอ้อมกอดของตนเอง
“นอนเถอะ พี่ไม่แกล้งแล้ว ”
พลอยฟ้าพยักหน้าแล้วทั้งสองก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
เช้าวันต่อมาที่บ้านตระกูลพรหมพินิจ
“สวัสดีครับคุณลุง ผมมาหาพลอยฟ้าครับ” ราเมศพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
“เออ เมศ ลุงมีเื่ที่จะบอกให้เราได้รู้ว่าฟ้าแต่งงานแล้ว ตอนนี้เค้าไปอยู่กับสามีเค้าแล้วล่ะ"
“อะไรนะครับ แต่งงาน ทำไมถึงเร็วขนาดนี้ คุณลุงครับฟ้าพึ่งบอกเลิกผมไปไม่ถึงห้าวันเลยนะครับ”
“ยังไงดีล่ะ มันเป็คำมั่นสัญญาระหว่างตระกูลพรหมพินิจ กับตระกูลกิจพาณิชย์เจริญที่เราจะให้ลูกสาวลูกชายมาเกี่ยวดองกัน เมศเข้าใจใช่มั้ย” คุณดิลกเอ่ยกับราเมศด้วยน้ำเสียงที่หนักใจ
“ผมไม่เข้าใจ และไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้นแหละครับ สัญญาบ้าบออะไร ผมกับฟ้าเรารักกันมาตั้งนาน ฟ้าโดนบังคับใช่ไหมครับ คุณป้าแจ่มจันทร์ใช่ไหมครับคุณลุง ที่บังคับฟ้า”
ราเมศคาดคั้นกับคุณดิลกเสียงเข้ม
“อย่ามาโทษฉันนะ ราเมศ ฟ้ามันยอมเอง ฉันก็แค่เสนอ แต่มันรักและรู้จักสำนึกบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่ฉันกับคุณดิลก เลี้ยงมันมาั้แ่แม่มันเอามาทิ้งไว้ต่างหากล่ะ” คุณหญิงแจ่มจันทร์พูดผลักปัญหาให้พ้นจากตนเอง
“คุณป้าทำได้ยังไงครับ ผมรู้ว่าคุณป้าบังคับฟ้า ”ราเมศตัดพ้อด้วยความสิ้นหวัง
“แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้มันก็แต่งงานไปแล้ว อีก1อาทิตย์ ทางนั้นเค้าก็จะจัดงานอย่างเป็ทางการที่ไร่อีกที ยังไงแกก็ตัดใจไปซะตาเมศ ผู้หญิงดีๆมีอีกเยอะ”
“แกต้องดีใจ กับฟ้ามันสิที่ตอนนี้มันได้สามีร่ำรวย ฐานะมั่นคง ลำพังไม่ใช่ว่าป้าดูถูกเมศนะ แค่เงินเดือนตำรวจยศระดับนี้เลี้ยงดูยัยฟ้าให้สุขสบายไม่ได้หรอก”
ราเมศได้ฟังคำพูดกึ่งดูถูกของคุณหญิงก็ถึงกับเืขึ้นหน้า
“ถึงผมจะไม่รวย แต่ผมกับฟ้าเราสองคนรักกัน คนอย่างคุณป้าไม่มีวันเข้าใจ สงสัยในหัวของคุณป้าคงจะมีแต่เื่เงิน กับหน้าตาทางสังคมจอมปลอมสินะครับ ถึงว่าที่มาแต่งงานกับคุณลุงก็คงจะต้องดูก่อนว่ามีเงินหรือเปล่า หน้าเงินเสียจริง” ราเมศตอกกลับอย่างเจ็บแสบ
คุณหญิงแจ่มจันทร์หน้าชา
“ไอ้เมศ แกมันคนไม่เจียมตัว ถึงแกจะรักนังฟ้ามันมาก แต่ถ้าฉันไม่ยอมให้มันแต่งกับแก แกก็ไม่มีวันได้นังฟ้าหรอก แล้วแกคิดดูว่านังฟ้ามันจะเลือกใคร แค่ตอนนี้มันก็ชัดเจนแล้วว่ามันไม่เลือกแก มันเลือกช่วยเหลือครอบครัว มากกว่าความรักกระจอกๆของแก”
“คุณหญิงพอเถอะ” คุณดิลกห้ามปรามภรรยา
“ผมจะไปตามฟ้า ยังไงผมก็ไม่ยอมจบเื่นี้ง่ายๆ ”ราเมศพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว
“ไปเลย ถ้าแกจะเอายัยฟ้ากลับมาได้ แกมันก็แค่คนรักเก่า จะไปสู้ข้าวใหม่ปลามันกับเค้าได้ยังไง ป่านนี่นังฟ้ามันคงตกเป็เมียตาคิมไปแล้วล่ะ ” คุณหญิงพูดเยาะเย้ยราเมศ ด้วยไพ่ที่เหนือกว่า
ราเมศขับรถออกจากบ้านตระกูลพรหมพินิจอย่างรวดเร็ว เมื่อสอบถามข้อมูลจากจันทร์คนใช้คนสนิทของพลอยฟ้า จุดหมายของเขาคือ ไร่พาณิชย์เจริญ!!!!!
260
