บทที่ 17 ฝึกยังไงถึงร้องได้ขนาดนี้
ลู่เฉินต้องเข้าร่วมการถ่ายทำ ชายหนุ่มลูบหน้าผากของเขาเบาๆ เมื่อคืนนี้เขาทำงานถึงดึก และตอนนี้เขาก็เหนื่อยมาก
ชายหนุ่มหมุนนาฬิกาข้อมือเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้ม เขาเอามือล้วงกระเป๋าและหยิบไมโครโฟน แล้วเดินขึ้นมาบนเวที "สวัสดีครับ ผมลู่เฉิน ขอให้พวกคุณทำผลงานให้ได้ดีนะครับ"
หลังจากพยักหน้าให้ฮันเอินจีเล็กน้อย สาว ๆ ในกลุ่มผู้ชมก็เงียบอย่างน่าประหลาด
อาจารย์สามคนที่นั่งอยู่ล่างเวทีลุกขึ้นทันทีและนั่งลงหลังจากที่ประธานลู่พูดจบ
[องค์ชายออกมาพบปะประชาชน แม่เ้า โลกนี้ช่างลึกลับ]
[ประธานลู่ผู้ไม่ต่อยมีเวลาว่าง ตอนนี้โลกกลับหัวกลับหางแล้วเหรอ เขาถึงเข้าร่วมรายการประเภทนี้ได้]
[คุณมาที่นี่เพื่อเลือกนางบำเรอใช่ไหม]
[องค์ชายลู่และภรรยาทั้งห้าสิบคนของเขา นี่มันละครโรแมนติกชัด ๆ]
[องค์ชายที่ดูน่าหลงไหลจนฉันอยากจับเขากด]
[มีปืนจ่ออยู่ที่หน้าผากคุณ ได้โปรดตื่นได้แล้ว]
[หุบปาก ถ้าองค์ชายลู่มาเห็นแตงที่บิดเบี้ยวพวกนี้จะทำยังไง? ผู้ชายอย่างเขา้าผู้หญิงคนไหนก็พร้อมมีคนเสนอตัวตลอด]
[โปรดใช้ภาษาที่มีอารยะเพื่อทำให้สภาพแวดล้อมดี]
…
ชายชรายืนอยู่หน้าโทรทัศน์ ยิ้มและพูดกับพ่อบ้านว่า "ดูสิว่าเขากับลูกสาวตระกูลฮัน เข้ากันได้ดีแค่ไหน"
“ลูกสาวของตระกูลฮัน ไม่มีที่ติ แต่รูปร่างหน้าตาของเธอดูด้อยกว่าของอาเฉินเล็กน้อย แต่พ่อแม่ของเธอมีชื่อเสียงเื่รูปร่างหน้าตา แต่ทำไมฮันเอินจีคนนี้ดูไม่เป็แบบนั้น?”
พ่อบ้าน “สรุปแล้วดีหรือไม่ดี?”
…
การแสดงของผู้เข้าแข่งขันได้เริ่มขึ้นแล้ว และบรรยากาศก็ไม่ผ่อนคลายเหมือนครั้งก่อน
หมายเลข 4 ถูกหยุดระหว่างการแสดง และลู่เฉินเกือบทำให้เธอร้องไห้ “ถ้าคุณเข้ามาด้วยท่าทางขี้เล่นอย่างนี้ ผมขอแนะนำให้คุณกลับบ้านไป แล้วเอาเวลาไปดูแลผู้สูงอายุที่บ้านดีกว่า”
"ฟังนะ ทุกคน ทุกครั้งที่แสดง คุณควรพยายามให้ดีที่สุด มีคนที่มีชื่อเสียงเพราะโชคช่วยในโลกนี้ก็จริง ๆ แต่คุณไม่อยากพนันเหรอว่าคนนั้นอาจเป็คุณ"
[ฮึก พี่ชายของฉันจริงจังและหล่อมากเลยตอนทำงาน]
[ประธานลู่ ความงามของคุณเพียงพอที่จะขับเคลื่อนเทียนฉีเอนเทอร์เทนเมนต์ คุณจะเลือกคนไหน?]
[โปรดถ่ายประธานลู่เยอะ ๆ พี่ตากล้องหันกล้องไปหาประธานลู่หน่อย เราชอบดู]
เหล่าอาจารย์หลั่งน้ำตาอย่างเงียบ ๆ ให้กับเด็กผู้หญิงขี้อายกลุ่มนี้ โชคร้ายจริง ๆ ที่เ้านายอารมณ์ไม่ดี เพราะเขาพักผ่อนไม่พอ
เ้านายเกลียดที่คนอื่นไม่พยายาม หมายเลข 4 กำลังะโลงไปในทุ่นะเิชัด ๆ
ผู้เข้าแข่งขันเจ็ดคนแรกไม่มีใครโดดเด่นเป็พิเศษหลังจากการแสดงความสามารถ มีแค่หนึ่งหรือสองคนเท่านั้นที่มีพื้นฐานที่ดี แต่เพลงและการเต้นที่เลือกไม่เหมาะกับตัวเอง ทำให้เกรดของพวกเขาต่ำกว่า B ทั้งหมด
เฉินซีซีได้รับคำสั่งให้ไปรอที่ห้องรับรอง เธอประหม่าตลอดทาง
"คนต่อไป"
ฮันเอินจีมองที่ใบประวัติ คือเฉินซีซีจริง ๆ เธอคิดว่าเป็เพียงคนชื่อเหมือน จนกระทั่งเธอเห็นเด็กสาวยืนอยู่บนเวที
ฮันเอินจีและซือเฉินมองเห็นความสิ้นหวังจากดวงตาของเด็กสาว พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลเฉินเป็การส่วนตัว และปฏิบัติต่อเฉินซีซีเหมือนเป็น้องสาว
พ่อและแม่ของเฉินซีซี เกลียดวงการบันเทิงอย่างสุดซึ้ง พวกเขาพูดต่อหน้าสาธารณชนมานานแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ลูกสาวก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง แล้วเฉินซีซีมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ฮันเอินจี้ถามอย่างเป็กันเองว่า "ทำไมเธอถึงมารายการนี้"
ดวงตาของเฉินซีซีเบิกกว้าง และเธอไม่สามารถปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาได้ เธอ้าที่จะเข้าแข่งขันอย่างลับ ๆ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถซ่อนมันได้ พี่สาวเอินจีจะบอกพ่อแม่เกี่ยวกับการแข่งขัน
"ฉันชอบการร้องเพลงและเต้น"
ลุงป้าน้าอาพี่น้องในจอเริ่มอบอวลไปด้วยความรักของแม่
[ว้าว เธอน่ารักมาก และที่เธอพูดมันก็ดูน่าสงสารมากเลย]
[มาเลย มาเลย ฮึบไว้ อย่าร้องไห้]
[เหมือนกระต่ายน้อยขี้ใ]
ซือเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน "เริ่มการแสดงกันเถอะ"
เฉินซีซีแสดงเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างมากในญี่ปุ่น โดยเป็การรวมการร้องและการเต้น และยังมีท่าเต้นอีกมากมาย
แม้ว่าอารมณ์ของเธอจะได้รับผลกระทบ แต่เธอก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสดใสสมวัยและรอยยิ้มที่อ่อนหวาน การออกแบบท่าเต้นของเธอก็มีความชำนาญและการเคลื่อนไหวของเธอก็ดูดุดัน
น่าทึ่งที่ภายใต้การเต้นที่ทรงพลังนั้น การร้องเพลงของเธอยังคงดีมาก และลมหายใจก็สม่ำเสมอ
การแสดงของเธอคล้ายกับผู้หญิงญี่ปุ่นมาก เป็การแสดงที่สมบูรณ์แบบที่สุดในบรรดาการแสดงทั้งหมดที่ผ่านมา และจากความเห็นของอาจารย์หลายคนก็ยืนยันเกรดของเธอไปในทางเดียวกัน คือ B ซึ่งเป็ระดับสูงสุดในปัจจุบัน
เฉินซีซีก้าวขึ้นบันไดและไปนั่งบนที่นั่งที่สูงขึ้น
…
หลังจากดูการแสดงแล้ว ซูโย่วอี๋รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากการมองดูคนอื่นแสดง แต่การเห็นการแสดงอย่างใกล้ชิดแบบนี้ก็เป็การเรียนรู้สำหรับเธอเช่นกัน ซูโย่วอี๋พยายามไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน
จนถึงหมายเลขของเธอในที่สุด
ในขณะนี้ ซูโย่วอี๋ยืนอยู่บนเวที เผชิญหน้ากับอาจารย์ทั้งสี่ข้างหน้าเธอ และมองไปที่ลู่เฉิน และคู่แข่งอีกสี่สิบเก้าคน
"เพลงที่ฉันจะแสดงคือเพลง ‘พัวพัน’"
ใช่ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจร้องเพลงของหลินลี่
จงหลี่พยักหน้า "โอ้? จะมีสักกี่คนที่ร้องเพลงเก่านี้ได้ เริ่มกันเลย"
[ยัยอ้วน ฉันมาดูรายการนี้เพื่อเธอโดยเฉพาะ]
[ฉันด้วย ในการสัมภาษณ์ฉันเห็นเธอบอกว่าจะเก็บความสามารถไว้แสดงในรอบนี้ ฉันเลยตามมาดูว่าเธอมีความสามารถอะไรบ้าง]
[ความสามารถพิเศษ: กลอกตา]
ทันใดนั้นในช่องแสดงความคิดเห็นก็เต็มไปด้วยผู้คน
[อย่าหัวเราะเยาะคนอื่นได้ไหม? หากฉันอ้วนแบบนั้นฉันคงไม่มีความมั่นใจที่จะยืนอยู่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ความกล้าหาญของเธอน่ายกย่อง]
[จะชมเชยหรือด่าล่ะ หึหึ]
“ฉันมีเื่ขอร้องนิดหน่อย เวลาร้องเพลง ฉันขอให้พวกคุณปิดไฟได้ไหม?”
ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นมอง "ทำไม?"
ซูโย่วอี๋พูดอย่างหนักแน่นว่า "ฉันมั่นใจว่าการร้องเพลงของฉันสามารถเอาชนะใจผู้ชมได้ แต่ฉันไม่้าได้รับผลกระทบจากปัจจัยภายนอกอื่น ๆ"
ลู่เฉินมองที่เธอและพูดว่า "ก็ได้"
ทันใดนั้นไฟก็ดับลง และมีเพียงสปอตไลต์บางดวงตรงมุมห้องเท่านั้นที่ส่องสว่างพอให้เห็นร่างบนเวทีได้ราง ๆ
ทันทีที่ดนตรีประกอบเล่นขึ้น ซูโย่วอี๋ก็หลับตาลง มีเพียงแสงสลัว ๆ แต่กล้องก็สามารถจับภาพการแสดงออกของเธอได้อย่างชัดเจน
"อย่าปล่อยให้ความคิดถึงทำลายความตั้งใจ"
"มันคือการหลั่งเื"
"ทำไมถึงรักมาตั้งหลายปี"
"ทำลายตัวตนของเธอ"
“พวกเขาโตพอที่จะรู้เื่ราว”
“การเสียเวลาคือทางเลือกของฉัน”
…
ทันทีที่เพลงออกมา มือของจงหลี่ที่จับปากกาอยู่ก็หยุดชะงัก พร้อมกับฉายแววความประหลาดใจขึ้นในแววตาของเขา
ในช่องแสดงความคิดเห็นมีความคิดเห็นเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
[บ้าจริง ฉันนึกว่าเธอจะไม่ได้เื่เสียอีก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็ว่าเธอทำได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ?]
[ต้องฝึกยังไงถึงจะร้องได้แบบนี้? เจ็บใจจริง ๆ]
[อย่าทำแบบนี้ ฉันจะร้องไห้]
[หลังจากฟังการแสดงของเธอ ฉันคิดว่าแฟนของฉันไปแต่งงานกับคนอื่น ฉันต้องเมาแล้วแน่เลย (ร้องไห้)]
ช่องแสดงความคิดเห็นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
[นี่ยัยอ้วนนี่ร้องเพลงจริง ๆ งั้นเหรอ]
[นี่พี่สาวร้องจริง ๆ เหรอ]
[นี่คือคนที่สามารถร้องเพลงได้จริง ๆ เหรอ]
[เป็อีกปีที่จะกำเนิดราชินีเพลงป๊อป]
ทันทีที่แสงดับลง ลู่เฉินก็หลับตาลงและเพลิดเพลินไปกับเสียงดนตรี
แต่เสียงของซูโย่วอี๋ ลอยเข้ามาในหูของเขาราวกับเถาวัลย์ที่พันเกี่ยว เขาลืมตาขึ้นทันทีและมองไปยังร่างที่อยู่กลางเวทีซึ่งมองเห็นราง ๆ
เสียงของเธอดูเหมือนจะมีพลังมนตรา ที่ดึงเอาความทรงจำที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจของเขาออกมา
108
