คอนเสิร์ตของคีตะกำลังจะมีขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า ทางทีมงานและแพรวพราวจึงช่วยกันจัดเตรียมงานอย่างเร่งด่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันซ้อมอย่างวันนี้ความวุ่นวายก็จะไม่แตกต่างจากวันจริงเพราะมีการเปิดให้แฟนคลับทั้งหลายเข้ามาชมการซ้อมของเขาได้ แน่นอนว่าน้ำมนต์และกำปั่นถูกเรียกให้มาช่วยงานครั้งนี้ด้วยในตำแหน่งเดิมคือรอรับของจากแฟนคลับ จัดเรียงและจัดเก็บ
"โห แกวันนี้พวกเราได้ขนของกันหลังหักแขนห้อยแน่ แฟนคลับมาเยอะขนาดนี้ บางคนของขวัญก็อลังการงานสร้างใหญ่โตมาก" กำปั่นหันไปซุบซิบกับมนต์ชญาขณะที่กำลังช่วยพี่ๆทีมงานยกป้าย ยกของในงาน
"แหงล่ะศิลปินทั้งหล่อทั้งดัง คนคลั่งไคล้มากก็เป็ธรรมดา" มนต์ชญากล่าวอย่างไม่ตื่นเต้น
"น้ำมนต์ กำปั่น ไปประจำจุดได้แล้วจ้ะ" แพรวพราวเรียกทั้งสองคนไปประจำการ
ก่อนเริ่มซ้อมคีตะจะเปิดโอกาศให้แฟนคลับมอบของขวัญให้พร้อมแจกลายเซ็นและโปสเตอร์ คีตะนั่งลงที่โต๊ะและพูดคุยทักทายกับแฟนคลับอย่างเป็กันเอง ส่วนใหญ่ก็เป็คนที่ติดตามกันมานานั้แ่เริ่มเข้าวงการใหม่ๆจนรู้ใจเหมือนญาติและเพื่อนสนิท
"เฮ้ยนั่นมันยัยมิกกี้หรือเปล่ากำปั่น ถึงวันนั้นนางจะใส่แมสก์แต่ฉันจำสายตาคู่นั้นได้" มนต์ชญาชี้ไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มาต่อแถวรอรับลายเซ็นจากคีตะ
"ฉันไม่มั่นใจแต่ก็ดูคล้ายอยู่นะแก"
"ไม่ได้การละเดี๋ยวฉันต้องไปคอยกันท่าเอาไว้ก่อน"
"เดี๋ยวแกอย่าเพิ่ง!" กำปั่นพยายามจะห้ามปรามเพื่อนเพราะเป็เพียงพนักงานพาร์ทไทม์เลยไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวให้เดือดร้อน
"เดี๋ยวค่ะคุณ คุณมิกกี้ใช่ไหมคะ ฉันมีเื่อยากจะถามคุณหน่อยค่ะ" มนต์ชญาจู่โจมเข้าถามทันทีเมื่อถึงคิวของมิกกี้ที่เขยิบเข้ามาใกล้คีตะแล้ว
"อะไรกันคะ" มิกกี้ทำหน้าตระหนกใ
"วันก่อนเจ๊แขไปดักเจอคุณมีท่าทางแปลกๆแต่ทำไมคุณหนีเขาคะ"
"ฉันไม่ได้รุ้จักเขานี่ค่ะฉันจะไปหาพี่คีย์"
"ถ้าไม่รู้จักกันทำไมเข้าถึงอยากเจอคุณดูเขาคลั่งคุณมากเลยนะคะ"
"เธอพูดอะไร ฉันไม่รู้เื่" มิกกี้เดินเลี่ยงมนต์ชญาและปฏิเสธทุกคำถามที่เธอยิงใส่
"อ้าวมิกกี้ว่าแล้วต้องมาไม่พลาดแน่นอน" เมื่อถึงคิวมิกกี้เข้าไปยืนตรงหน้าคีตะเขาก็ทักทายเธอเหมือนคนคุ้นเคย
"ค่ะ พลาดได้ยังไง เอ่อ วันก่อนมิกกี้เอาเค้กช็อคแลตของโปรดไปฝากพี่คีย์ พี่คีย์ทานหมดไหมคะ" เธอยืนรอคำตอบ
"อ๋อนึกว่าใคร ที่แท้ก็มิกกี้เองที่ส่งมา แหมส่งไปก็ไม่ลงชื่อพี่จะได้ขอบคุณถูกคน"
"แล้วได้ทานไหมคะ" เธอพยายามจะเอาคำตอบจากคีตะให้ได้ว่าได้ทานไหม
"ทานไปนิดเดียวเองจ้ะ" เขารักษาน้ำใจทั้งที่ไม่ได้ทาน
"ทานจริงๆหรือคะ ทำไม..." เธอสงสัยที่คีตะยังปกติ
"เอ่อ เจ๊แขช่างแต่งหน้าประจำบริษัทนี่สิทานเพลินไปหน่อยเลยเหลือให้พี่แค่นิดเดียว รอบหน้าพี่สัญญาจะไม่แบ่งใครเลย" คีตะสารภาพความจริงแต่ก็ตบท้ายเอาใจแฟนตัวยงกลัวว่าจะน้อยใจที่เขาไม่ได้ทานเค้กของเธอที่ตั้งใจส่งมา
"เจ๊แขทานเค้ก มิกกี้ คุณคีตะ!" มนต์ชญาคิดในใจประติดประต่อเื่ราวเป็จิ๊กซอว์ทีละตัวว่าทั้งหมดน่าจะมีที่มาจากที่เดียวกัน
"มิน่าพี่คีย์ถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย" มิกกี้พึมพำ
"ว่าอะไรนะครับ" คีตะหันไปถามมิกกี้
"ปละเปล่าค่ะ ครั้งหน้ามิกกี้ส่งไปให้อีกพี่คีย์ต้องทานให้หมดคนเดียวนะคะ" เธอย้ำหนักแน่น
"สัญญาด้วยเกียรติลูกผู้ชายเลยครับ" คีตะมีเสน่ห์น้ำคำกับแฟนคลับแบบนี้ทุกคน
"เดี๋ยวค่ะ สรุปคุณคือเ้าของเค้กที่ส่งมาให้คุณคีตะแล้วเจ๊แขกินเข้าไปแล้วก็ออกอาการแปลกๆ" มนต์ชญาเดินเข้าถึงตัวมิกกี้
"ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ" มิกกี้เริ่มเสียงดังใส่
"นี่มันอะไรกัน ทำไมมาเสียมารยาทกับแฟนคลับของผม" คีตะ เริ่มไม่พอใจและดุมนต์ชญา
"แต่ผู้หญิงคนนี้เขาเอาอะไรมาให้คุณคีตะก็ไม่รู้นะคะมันมีของไม่ดีติดมา" มนต์ชญารีบอธิบาย
"ของไม่ดีบ้าอะไรของเธอ พี่แพรวครับพี่เอาคนของพี่ออกไปทีครับ" คีตะอารมณ์เสียและไม่โอเคกับมนต์ชญาเป็อย่างมาก
"อะไรกันน่ะคีย์" แพรวพราวเข้ามาถามไถ่เหตุการณ์
"พี่ไปถามคนของพี่เองครับและกรุณาเอาเขาออกไปด้วยครับ" คีตะขึงขังเอาจริงว่าเขาไม่ชอบใจมนต์ชญา
"น้ำมนต์มันมีอะไรกัน ไปคุยกับพี่ตรงนั้นไป"
"น้ำมนต์แกเอ้ยฉันเตือนแกแล้วว่าอย่าไปยุ่ง" กำปั่นฝากหน้าที่ให้สต๊าฟอีกคนแล้วเดินตามแพรวพราวและมนต์ชญาไปด้วยที่จุดพักของทีมงานด้านหลังเวที
"ไหนเล่ามาซิเธอไปทำอะไรจนคีย์เขาโกรธขนาดนั้น" แพรวพราวถาม
"ก็ยัยผู้หญิงที่ชื่อมิกกี้นั่นไงคะพี่แพรว ที่เป็คนส่งเค้กมาให้คุณคีตะเมื่อวันก่อนแต่เจ๊แขเป็คนทานเค้กเข้าไปแล้วออกอาการแปลกๆ"
"หมายความยังไงน้ำมนต์"
"น้ำมนต์สงสัยว่าในเค้กมันต้องมีอะไรใส่มา เพราะเขาพยายามถามว่าคุณคีตะได้ทานไหมและครั้งหน้าจะส่งมาอีก แต่พอถามเื่เจ๊แขเขากลับตอบว่าไม่เคยรู้จักเจ๊แข วันที่เขามา เขาจะมาหาคุณคีตะ"
"แต่แกไปจู่โจมถามเขาแบบนั้นถ้ามันมีอะไรจริงเขาไม่บอกแกหรอกแล้วที่สำคัญแกทำให้คีตะเขาไม่พอใจ" กำปั่นบอกเพื่อนรักด้วยความหวังดี
"แต่ฉันหวังดีนะ ยัยมิกกี้นั่นไม่น่าไว้วางใจนะคะพี่แพรว ดีไม่ดีิญญาผู้หญิงชุดดำผมยาวกับมิกกี้น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกัน"
"พี่เชื่อน้ำมนต์นะแต่คีตะไม่เชื่อแน่" แพรวพราวหนักใจ
"ถ้าผู้หญิงคนนั้นเข้าใกล้คุณคีตะอีกน่าจะมีเื่ไม่ดีเกิดกับคุณคีตะได้ในภายหลังนะคะ" มนต์ชญาย้ำเตือนอยากให้แพรวพราวระวัง
"พี่แพรวครับ ผมขอไม่ให้ยัยเด็กคนนี้มาทำงานใกล้ๆผมอีกนะครับ" สักพักใหญ่คีตะก็เดินเข้ามาโวยวายกับแพรวพราว โดยที่มนต์ชญาและกำปั่นเองก็ยังอยู่บริเวณนั้น
"ทำไมน่ะคีย์ ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรสงสารเด็กมัน" แพรวพราวขอร้องเขา
"รบกวนและวุ่นวายกับแฟนคลับผมแบบนี้ผมไม่โอเคครับเื่ก่อนหน้านี้ผมยังให้อภัยแต่นี่มันชักจะมากไป ทำเกินหน้าที่ไปแล้ว"
"ได้ค่ะ น้ำมนต์ลาออกค่ะพี่แพรว ขอโทษนะคะที่วุ่นวาย" มนต์ชญาเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงคีตะตำหนิเธอกับแพรวพราว
"ต่อไปนี้คุณจะเป็ยังไงมันก็เื่ของคุณ น้ำมนต์ขอโทษแล้วก็ขอบคุณพี่แพรวมากๆนะคะที่ให้โอกาสน้ำมนต์ทำงาน น้ำมนต์ลาค่ะ" มนต์ชญาเองก็เริ่มไม่ปลื้มกับซุปตาร์หนุ่มแล้วเหมือนกันที่ว่าเธอแรง
"ไม่เอาน่าน้ำมนต์" แพรวพราวไกล่เกลี่ย
"พี่แพรวจะไปง้อทำไมครับแค่พนักงานชั่วคราว ทีมงานหรือเด็กฝึกงานมีเยอะแยะ"
"ฉันจะปล่อยให้ผีมันเกาะติดคุณไปแบบนี้แหล่ะ"
"พูดอะไรของเธอยัยเด็กบ๊อง"
มนต์ชญากับกำปั่นเดินออกไปหยิบกระเป๋าเป้และกำลังกลับด้วยความโมโห
"เดี๋ยวเราไปหางานใหม่กันได้ปั่นไม่ต้องห่วงหรอก"
"เออๆ ว่าไงว่าตามกัน"
"เดี๋ยวน้ำมนต์" แพรวพราวเดินมาตามทั้งคู่
"ถ้าเธอไปใครจะช่วยปราบผีล่ะ" เื่เดียวที่แพรวพราวกังวล
"น้ำมนต์คงช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ แต่เอานี่ติดตัวไว้แล้วกันค่ะยามขับขันน่าจะพอช่วยบรรเทาได้บ้าง" มนต์ชญายื่นขวดน้ำมนต์ขนาดย่อมให้แพรวพราว
"จะให้พี่ปราบพี่ด้วยน้ำมนต์ขวดนี้ด้วยตัวเองจริงๆหรือ" แพรวพราวเสียงอ่อย
"เขาไล่ขนาดนี้แล้วน้ำมนต์ไปดีกว่าค่ะ สวัสดีค่ะ" มนต์ชญายืนยันและกล่าวลาพร้อมเพื่อนรัก ทั้งคู่เดินออกไปแบบไม่หันกลับไปมองอีก
"แล้วฉันจะไล่มันไปได้ไหมเนี่ย หวังว่าผีตัวนั้นคงไม่กลับมาอีกนะ" แพรวพราวมองตามตาละห้อยและชูขวดน้ำมนต์ขึ้นมาดู
...........................
57
