หญิงรับใช้นำทางหลิวอี้มาถึงเรือนที่อยู่ในแม่น้ำ ต้องใช้สะพานในการเดินข้ามไป หลิวอี้รู้สึกชอบเรื่อนที่อยู่ในแม่น้ำแบบนี้บรรยากาศคงจะดีหน้าดู
“คุณหนู ข้าพาเขามาแล้วเ้าค่ะ”
“ให้เขาเข้ามาได้"
ประตูเปิดออก หลิวอี้เดินเข้าไปคนเดียว เขามองสำรวจภายในห้อง ภายในห้องตกแต่งเรียบง่าย มีฉากกั้น ข้างหลังน่าจะเป็เตียงนอน
“คุณชายมองพอหรือยัง”
หลิวอี้พึ่งนึกได้ว่าเขากำลังเสียมารยาท
“ข้าขอโทษแม่นางจริงๆ พอดีข้าคิดว่าเรือนของท่านช่างงดงามและน่าอยู่ยิ่งนัก”
“เชิญคุณชายนั่งลงก่อน”
หลิวอี้นั่งลงเบาะนั่งตรงข้ามกับนางมีโต๊ะกันระหว่างพวกเขาทั้งสอง
“คุณชายจะรับน้ำชาหรือว่าสุรา”
“ข้าขอรับน้ำชาจะดีกว่า”
นางรินชาใส่ถ่วยให้เขา หลิวอี้ยกขึ้นมาและชิมรสชาติของชา
“ชาดีมาก”
“คุณชายรู้ตัวหรือไม่ท่านเป็คนที่แปลกมาก”
“ทำไมเ้าถึงคิดว่าข้าแปลก”
“พอท่านเข้ามาถึงห้องของข้าท่านกับไม่ได้มองดูข้าแต่ท่านกับมองดูภายในเรือนของข้าแถมยังชมว่าเรือนของข้างดงาม”
“มันแปลกตรงไหน ก็เรือนของท่านงดงามมากจริงๆ”
“นี่ท่านยังไม่รู้ตัวอีก ข้าเป็ถึงหญิงสาวที่งดงาม หากเป็บุรุษคนอื่นเข้ามาถึงห้องของข้าพวกเขาจะมองดูข้าเป็อันดับแรกและชมข้าก่อน แต่ท่านไม่ใช่”
“นี่ท่านกำลังโมโหที่ข้าไม่ชมว่าท่านงดงามก่อนที่จะชมเรือนของท่าน”
“ข้าไม่ได้โมโห ข้าแค่แปลกใจ”
“ท่านก็เป็หญิงสาวที่งดงามมาก”
ได้ยินคำชมจากเขาจึงทำให้นางมีความมั่นใจขึ้นมา
“ท่านเชิญข้ามาทำไม”
“ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้ากำลังจะตาย”
หลิวอี้ไม่พูดอะไรเขานั่งจิบชาทำเป็ไม่ได้ยิน
“ท่านอยากจะได้อะไรท่านบอกกับข้ามา”
“ถือว่าแม่นางฉลาด สิ่งที่ข้าอยากจะได้ก็คือหินกำเนิดปราณจำนวนหนึ่งหมื่นก้อน”
จือเหยาถึงกับตัวเกร็งในตอนแรกเพราะหากว่าเขาขอขึ้นเตียงกับนาง นางจะทำยังไง แต่พอได้ยินคำพูดของเขาที่บอกว่า้าหินกำเนิดปราณนางก็แปลกใจเล็กน้อย
“ได้ ข้าจะมอบให้ท่าน แต่ตอนนี้ท่านตอบคำถามข้ามาก่อน”
“คำถามที่ท่านถามข้าว่าข้ารู้ได้ยังไงว่าท่านกำลังจะตายใช่หรือไม่”
“ใช่”
“คนที่มีสายเืครึ่งเทพแบบท่านมักจะอายุสั้น”หลิวอี้พูดเสร็จก็จิบชาด้วยความสบายใจ
ส่วนคนที่กำลังตกตลึงอยู่ตอนนี้คือจือเหยา เพราะไม่เคยมีใครรู้ความลับข้อนี้ของนางมาก่อน แล้วชายคนนี้เป็ใครถึงรู้ความลับของนาง
“ท่านเป็ใครกันแน่ ท่านรู้ความลับของข้าได้ยังไง”
“ข้าเป็ใครไม่สำคัญ ส่วนที่ข้าทำไมถึงรู้ความรับของเ้าข้าเพียงแค่มองข้าก็รู้ คนที่มีสายเืครึ่งเทพแบบท่านฝึกฝนยังไงก็คงจะไปหยุดอยู่ที่ระดับปรมาจารย์ขั้นสูง ไม่สามารถฝึกฝนไปยังขั้นต่อไปได้”
จือเหยาถึงกับตัวสั่นนางไม่คิดว่าเขาจะรู้เื่ของคนที่มีสายเืครึ่งเทพขนาดนี้
หลิวอี้เห็นนางเงียบไปจึงพูดขึ้นมาอีก
“ใช่ว่าจะไม่มีทางรักษา”
“ท่านจะบอกว่าท่านมีวิธีรักษา”
“ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะรักษาท่านได้ ยกเว้นข้าคนนี้”
จือเหยาหัวเราะออกมา
“ท่านอายุเพียงแค่ 17-18 ปีระดับพลังกำเนิดระดับต่ำ แต่ท่านบอกว่าจะมารักษาข้า ขนาดข้าไปหาหมอที่โด่งดังที่สุดของทุกทวีปพวกเขายังบอกกับข้าว่าไม่มีวิธีรักษา”
“ท่านไม่เชื่อก็ไม่เป็ไร ข้าให้โอกาสคนแค่เพียงครั้งเดียว และข้าก็ให้ท่านไปแล้ว หากว่าท่านอยากจะได้โอกาสที่สอง ท่านคงจะต้องใช้ชีวิตของท่านมาแลกข้าถึงจะยอมช่วย วันนี้ข้าขอตัวลาก่อน”
หลิวอี้เอาหินกำเนิดปราณใส่ในแหวนมิติจากนั้นก็ออกจากเรือนของจือเหยาไป
จือเหยานางนั่งคิดทบทวนคำพูดของหลิวอี้ นางรู้สึกว่านางตัดสินเขาเร็วเกินไป นางน่าจะลองดูสักครั้งก่อน น่าจะดีกว่าที่ไม่ลงมือทำอะไรเลย
จือเหยาเดินออกจากเรือน
หลิวอี้กำลังเดินกลับไปที่เรือนของเขา อยู่ๆก็มีลูกธนูพุ่งมาจากด้านหลังของเขาและปักไปที่กลางหลัง
มือธนูที่อยู่ด้านหลังเห็นทุกอย่าง ลูกธนูพุ่งปักไปที่หลังของหลิวอี้ แต่หลิวอี้กับไม่เป็อะไร เหมือนกับว่าลูกธนูพุ่งผ่านร่างกายของหลิวอี้ไปเฉยๆ
มือธนูได้ง่างสายธนูอีกรอบ จังหวะที่เขากำลังจะปล่อยสายธนู เขารู้สึกว่ามีอะไรพุ่งผ่านลำคอของเขาไป เขาจึงได้นำมือมาจับที่คอของเขา จากนั้นหัวของเขาก็หลุดออกจากตัวและตกลงไปที่พื้น จากนั้นตัวของเขาก็ล้มลงไป
ที่ตรงนี้ไม่ได้มีแค่เพียงหลิวอี้กับชายมือสังหาร แต่ยังมีจือเหยาที่นางได้เห็นทุกอย่าง แต่ที่นางไม่เห็นก็คือใครเป็คนสังหารมือธนู
689
![กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/d374e2dab4b18a9e502bc39e8c472662.webp)
