ทะลุมิติ ตามมารักนาย(Yaoi)

   เฉินวางร่างอันไร้วิญญาณของวินลงที่เตียงและดึงผ้ามาห่มไว้ เขาสั่งให้อันวาดูแลร่างของวินไม่ให้คลาดสายตา ส่วนตัวของเขาเองจะเป็นคนออกไปตามหาวิญญาณของวินด้วยตัวเอง 

    ณ ใต้ร่มไม้ข้างสนามบาส วินปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและไร้ผู้คนเดินไปมา เขามองไปรอบๆด้วยสายตาที่สงสัย

    "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย แผล? แผลที่ตัวเราหายไปไหนหมด เมื่อกี้เรายังนอนอยู่บนเตียงอยู่เลย แล้วทำไมมาโผล่ที่นี่ได้?" วินพยายามเดินไปตามหาใครสักคนเเต่ก็ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย จู่ๆแสงสว่างสีขาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของวินพอดี ร่างสีแดงก่ำปรากฏตัวขึ้น วินพยายามเพ่งสายตามองเข้าไปในแสงนั้น ก็พบว่ามีร่างของชายคนนึงนืนอยู่ ชายคนนั้นหน้าตาคุ้นมากๆ เขายื่นมือมาดึงเเขนของวินไว้ จนวินเองก็ตกใจเล็กน้อยเพราะดูท่าทางเขาคนนั้นจะรีบร้อนมากๆ

    "มาอยู่ที่นี่เอง..ไปกับฉันวิน!!"

    "ไปไหน..แล้วนี่คุณเป็นใครกันเนี้ย..เเล้วนี่จะพาผมไปไหนกันน่ะ"

    "มันไม่ใช่เวลาที่จะมาตอบคำถามอะไรพวกนี้นะ...รีบมากับฉันก่อนเถอะน่ะ..เร็วเข้า!!"

    "เดี๋ยวนะ..ทำไมเสียงของคุณมันคุ้นๆ เหมือนผมเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ไหนมาก่อนเลย"

    "ฉันจะตอบคำถามนายทั้งหมด หลังจากที่นายไปกับฉันเดี๋ยวนี้ เราไม่มีเวลาเเล้วนะ!!" วินชะงักทันทีเมื่อคิดได้แล้วว่าเสียงนี้คือเสียง…

    "เฉิน!!..นั่นนายใช่ไหม?" คำพูดของวินทำให้เฉินกระตุกในใจ เขาหยุดชะงักทุกอย่างพร้อมกับลอบกลืนน้ำลายเล็กน้อย 

    "ฉันบอกแล้วไงว่าจะตอบนายทีหลัง..เเต่ตอนนี้นายต้องไปกับฉันก่อน"

    "นายจริงๆด้วย ทำไมนายถึงอยู่ในสภาพนี้! สีผิวของนายมัน!!!"

   "หยุดถามได้แล้ว!! ตามฉันมาเดี๋ยวนี้!!"

   "นี่นาย...เป็นอะไรไปน่ะเฉินทำไมเนื้อตัวนายถึงได้เป็นสีเเดงแบบนี้..ถ้านายไม่ยอมตอบ ฉันก็จะไม่ไปกับนายเด็ดขาด"

   "เเต่ถ้านายไม่ไปกับฉันตอนนี้ นายจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้วนะ!!"

   "อะไรนะ?..ฟื้นงั้นหรอ นายหมายความว่ายังไงเฉิน ฉันเป็นอะไร?"

   "เลิกถามซักทีได้ไหม!!"

    "ไม่!! ขอร้องแหละตอบฉันมา ทำไมนายถึงบอกว่าฉันจะไม่ฟื้นอีก นี่ฉัน!!...ฉันตายแล้วงั้นหรอ" วินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความสติแตก เพราะเขารับไม่ได้ที่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองตายไปแล้ว วินมองมือทั้งสองข้างของตนเองด้วยสายตาที่สะเทือนใจมาก น้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาท่วมเบ้าตานั้นทำให้เฉินยอมปล่อยมือของวินลง

    "ใช่..นายตายไปแล้ว นายโดนทำร้ายจนเสียเลือดมาก ทำไมนายถึงไม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาล!!"

    "ฉันไม่กล้าไป เพราะกลัวว่าถ้านายรู้ นายจะออกมาช่วยฉันจนตัวเองเจ็บหนักกว่าเดิมไงล่ะ อีกอย่างฉันมีเเรงไม่พอที่จะเดินไปถึงโรงพยาบาล ฉันเลยเลือกที่จะกลับมารอนายที่ห้องไง ก็นายบอกฉันเองว่าอีกสองวันนายก็จะออกมาแล้ว แล้วนี่นายหายไปไหนมา ทำไมถึงปล่อยให้ฉันรอจนฉัน….ฮือฮือ จนฉันตายแบบนี้!!! ฮือฮือ!!"

    "โถ่เว้ย!! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ!! นี่นายโดนใครทำร้ายมา ทำไมนายถึงได้มีสภาพเป็นอบบนี้!!ฮ้ะ?"

    "ตอนฉันกลับจากไปเยี่ยมนายที่โรงพยาบาล ฉันเจอพวกบอสระหว่างทาง แล้วพวกนั้นก็…."

    "ทำร้ายคนไม่มีทางสู้ได้มากถึงขนาดนี้เลยงั้นหรอ..นี่พวกมันไม่กลัวความตายเลยสินะ!!!นายมากับฉัน ฉันจะพานายกลับไปในที่ของนาย"

    "เดี๋ยว!! ถ้านายบอกว่าฉันตายแล้วจริงๆ..แล้วทำไมนายถึง….?"

   "อะไร?"

   "ทำไมนายถึงมองเห็นฉันล่ะ...หรือว่านายก็…." เฉินกลับคืนสภาพปกติและเดินเข้ามาจับมือวินเอาไว้ พร้อมกับดึงวินเข้ามากอด เพราะสิ่งที่เขากำลังจะพูดต่อไปนี้ มันจะเป็นตัวชี้วัดว่าวินจะยังรักเขาอยู่หรือไม่นั่นเอง

   "ฉันเห็นนายน่ะมันไม่แปลกหรอก...เเต่นายไม่ควรมองเห็นฉันในสภาพนี้!!"

   "นายหมายความว่า..ฉันงงไปหมดแล้วนะเฉิน"

   "ก่อนที่นายจะรู้จักฉันมากไปกว่านี้ ฉันขอถามอะไรนายซักอย่างได้ไหม?"

   "นายพูดอะไรของนายน่ะเฉิน นายจะถามอะไรฉันงั้นหรอ?"

   "ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับนาย นายเคยมีความสุขหรือมีความรู้สึกรักฉันบ้างไหม?"

   "ทำไมนายถามฉันแบบนั้นล่ะ นี่นายจะบอกอะไรฉันกันแน่เฉิน"

    "ตอบมาเถอะน่ะ อยู่กับฉันนายมีความสุขบ้างไหมหรือนายเคยรักฉันบ้างหรือป่าว?"

    "ฉัน….คือว่า...ฉัน…"

    "ถ้านายไม่อยากตอบก็….."

    "มี!!" เฉินเงยหน้าขึ้นมามองวินด้วยใบหน้าที่มีความสุข เขาดึงวินไปกอดอีกครั้งเเต่ครั้งนี้แน่นกว่าเดิม

    "นายพูดจริงๆใช่ไหม..ช่วยพูดคำนั้นกับฉันอีกครั้งได้ไหม"

    "ได้..ฉันมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับนาย ฉันรักนายเฉิน!!" เฉินน้ำตาไหลพรากพร้อมกับค่อยๆคลายกอดออกจากวินและเปลี่ยนเป็นมาจับมือวินไว้แน่น เขายกมือของวินมาไว้ที่อกข้างซ้ายของเขา 

    "สัมผัสมันดูซะสิ แล้วนายจะรู้" วินพยายามสัมผัสถึงสิ่งที่เฉินต้องการจะสื่อ เเต่สิ่งที่แปลกไปคือวินรู้สึกได้ว่า เฉินไม่มีการเต้นของหัวใจแบบคนปกติทั่วไป วินกดมือลงแน่นขึ้นเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจเฉิน ซึ่งคำตอบที่ได้กลับมานั้นมันก็ชักเจนแล้วว่า..

    "ทำไม? หัวใจนายมันไม่เต้นล่ะเฉิน นี่นาย.!!!นาย..ตายไปแล้วงั้นหรอ?"

    "ใช่..ฉันตายมาเป็นพันๆปีแล้ววิน"

    "ตายมาเป็นพันๆปีงั้นหรอ?..นี่นายจะแกล้งอะไรฉันอีกเนี้ย?"

    "ฉันพูดความจริงวิน สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ ฉันไม่รู้ว่ามันจะทำให้นายเกลียดฉันไปเลยหรือป่าว เเต่เรื่องมาถึงขั้นนี้เเล้ว ฉันคงจะปิดนายไม่ได้อีกต่อไป"

    "............."

    "ที่นายเห็นตัวฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะว่า ยี่คือร่างกายที่แท้จริงของฉันเอง...ความจริงแล้วฉันไม่ใช่มนุษย์แบบนายหรอก เเต่ฉันเป็น….."

    "นาย..เป็นอะไรงั้นหรอเฉิน?"

    "ฉันเป็น...ยมทูตวิน ฉันคืออาเฉิน คนรักของนายจากชาติก่อน ฉันถึงต้องตามมาหานายถึงชาตินี้ไง ชาติก่อนนายคืออาตง เราสองคนรักกันมาก จนกระทั่งวันที่นายรู้ว่าฉันไม่ใช่มนุษย์ นายก็พยายามหนีฉันไป"

    "ไม่จริง!!..ฉันกำลังฝันอยู่ ฉันต้องตื่น ฉันต้องตื่นเดี๋ยวนี้!"

    "นี่คือความจริงวิน นายต้องกลับไปกับฉันตอนนี้และต้องเดี๋ยวนี้ด้วย" เฉินดึงมือของวินวิ่งเข้าไปในแสงสีขาวนั้น เพียงไม่กี่อึดใจวินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องพักส่วนตัวของเขาด้วยอาการเหงื่อท่วมตัว เขามองไปรอบๆห้องเพื่อจะตามหาตัวของเฉินมาเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น เเต่เมื่อมองไปรอบๆห้องก็ไม่เจอเฉินอยู่เลย เพราะคนที่อยู่กับเขาในห้องตอนนี้ก็คือ อันวา อาจารย์ที่พาเขาไปเยี่ยมเฉินที่โรงพยาบาลนั่นเอง อันวานั่งมองหน้าวินด้วยรอยยิ้ม เเต่วินนั้นกลับสงสัยว่าทำไมอันวาถึงรู้จักห้องของเขาได้ ทั้งๆที่นอกจากเฉินแล้ว เขาไม่เคยพาใครมาที่ห้องเลย วินจะเริ่มสืบหาความจริงจากอันวายังไง แล้วอันวาจะบอกอะไรวินบ้าง มาตามอ่านกันต่อใน Ep หน้านะคะ