จ้าวลู่ชิงนั่งเท้าคางอยู่ริมหน้าต่าง สองวันแล้วที่นางกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านซานเป่ย หมู่บ้านตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขามีลำธารสองสาย ถ้าหากมาเที่ยวพักผ่อนก็คงสุขใจทว่านางต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่ หมดกันความสุขสบายที่ใฝ่ฝันหา
นางเคยอ่านนิยายพวกทะลุมิติมาในยุคโบราณ นางเอกส่วนใหญ่ชีวิตรันทดต้องมาเกิดในร่างเด็กน้อยแสนอาภัพครอบครัวยากจน ต้องต่อสู้ดิ้นรนใช้ความสามารถที่มีจนกลายเป็บุคคลร่ำรวย
แตกต่างจากนางแรกเริ่มทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูจวนสูงศักดิ์จึงคิดว่าตนเองเป็ลูกรักของเง็กเซียนฮ่องเต้ ทว่าตอนนี้นางน่าสงสารกว่านางเอกพวกนั้นเสียอีก คนเคยสบายแล้วต้องมาตกอับช่างทำใจได้ยากถึงแม้จะสบายแค่ไม่กี่วันก็ตามแต่
จ้าวลู่ชิงพยายามค้นหาดัชนีทองคำสำหรับข้ามมิติเหมือนนางเอกพระเอกในนิยายที่เคยอ่าน บางคนมีระบบสำหรับแลกเปลี่ยนสิ่งของ บางคนมีบ่อน้ำพุวิเศษ แต่นางกลับไม่มีอะไรเลยสักอย่างพยายามค้นหาเท่าไหร่ก็หามันไม่เจอ
สองวันที่ผ่านมานางไม่ได้อยู่เฉย ค้นเรือนจนแทบพลิกแผ่นดินหาว่ามีทรัพย์สินที่ซ่อนอยู่หรือไม่ ปรากฎว่าสิ่งที่นางหาไม่มีอยู่จริง หยกที่แอบซ่อนเอาไว้ในตัวตอนนั้นถูกตรวจค้นเจอแล้วยึดเข้าท้องพระคลังพร้อมกับทรัพย์สินอื่น ๆ ของจวนฝู่กั๋วกง
เื่เงินทองคนตระกูลจ้าวไม่มีผู้ใดฉลาดเลยสักคน ทรัพย์สินที่มีไม่เคยนำมาซ่อนไว้ที่บ้านเกิดของบรรพบุรุษเลยหรืออย่างไร
เฮ้อ! เหนื่อยใจ
่ที่ท่านปู่กับท่านพ่อทำงานรับใช้ราชสำนักได้สร้างคุณูปการเอาไว้มากมาย ฮ่องเต้จึงสั่งไม่ให้บุกค้นและยึดทรัพย์เรือนที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ท่ามกลางหุบแห่งนี้
ถึงจะสั่งให้บุกค้นก็มีค่าเท่าเดิมเพราะที่นี่ไม่มีทรัพย์สินสักเหรียญทองแดง อาหารที่กินกันใน่สองวันที่ผ่านมาก็เป็ของที่หัวหน้าหมู่บ้านนำมาให้
จ้าวลู่ชิงนั่งคิดวิธีหาเงิน ถ้าให้ไปเป็หมอตรวจรักษาคนไข้เพื่อแลกเงิน ฝันไปเถอะ! ชาติที่แล้วนางทำการผ่าตัดให้ผู้ป่วยสองราย รวมแล้วอยู่ในห้องผ่าตัดสองวันสองคืนโดยไม่ได้หยุดพัก ผลสุดท้ายทำให้นางต้องจบชีวิตลงอย่างกระทันหัน
นางเกลียดอาชีพนี้!
“น้องสาวเ้าอยู่ด้านในหรือไม่”
“อยู่เ้าค่ะ” จ้าวลู่ชิงขานตอบ รีบลุกเดินออกไปจากห้องเห็นพี่ชายยืนรอจึงถามว่า “มีอันใดหรือเ้าคะ”
“ท่านอาหนิงเอ๋อมาหาเ้า”
“ตอนนี้ท่านอาอยู่ที่ใด”
“นั่งรออยู่ในศาลา”
จ้าวลู่ชิงเดินไปยังเรือนด้านหน้า ไม่มีบ่าวรับใช้ ทำให้เรือนกว้างขวางจนน่ากลัว หันไปทางใดก็เงียบสงบแม้แต่เงินซื้อชามาต้อนรับแขกก็ไม่มี อย่าว่าแต่ซื้อชาเลยเงินซื้อข้าวมาเลี้ยงปากท้องก็ยังไม่มี เหตุใดนางถึงได้แร้นแค้นเช่นนี้กันนะ
ไม่รู้ว่าพวกบ่าวที่ถูกทางการจับกุมให้เป็ทาสหลวงเป็เช่นไรกันบ้าง ซูเจินจะสามารถช่วยทุกคนได้หรือไม่ ของมีค่าที่นางให้ไปถ้านำไปขายสามารถช่วยบ่าวทั้งหมดได้ ส่วนที่เหลือก็แบ่งกันไปตั้งต้นชีวิตใหม่
“หลานต้องขออภัยที่ไม่มีน้ำชามาต้อนรับท่านอา” จ้าวลู่ชิงรินน้ำจากกาใส่จอกต้อนรับแขก
“เ้ามิต้องกังวล อีกสักประเดี๋ยวท่านพ่อจะนำของที่ซื้อมาจากเมืองกลับมาให้”
“หลานขอขอบคุณท่านอาและครอบครัวที่ดูแลพวกเราในยามทุกข์ยาก”
“พวกเราเป็คนแซ่จ้าวเหมือนกัน ผู้ใดมีเื่เดือดร้อนจะทนเฉยอยู่ได้อย่างไร อีกอย่างท่านลุงก็ช่วยเหลือบ้านข้าอยู่เสมอ”
จ้าวลู่ชิงชื่นชมท่านปู่ที่รู้จักผูกมิตรกับหัวหน้าหมู่บ้าน หมู่บ้านซานเป่ยมีคนแซ่จ้าวเกินครึ่ง บรรพบุรุษเป็เครือญาติกันทั้งนั้น ในความทรงจำเดิมนางจำได้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านเป็สหายกับท่านปู่ และยังเป็คนมีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่นอยู่เสมอ
“ท่านอามาพบข้ามีเื่อันใดหรือเ้าคะ”
จ้าวหนิงเอ๋อถูมือแย้มรอยยิ้มเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่
“ผลไม้บนเขาที่เ้าจ้างอากับชาวบ้านบางส่วนดูแล ตอนนี้ผลของมันกำลังโต แต่ว่าเงินที่เ้าให้อาเอาไว้สำหรับจ่ายค่าแรงหมดแล้ว พวกเรายังจะจ้างชาวบ้านอยู่อีกหรือไม่” ก้มหน้าเกาศีรษะ
จ้าวลู่ชิงค้นความทรงจำร่างเดิม เมื่อสามปีที่แล้วบนูเารกร้างลูกที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านถูกนางซื้อแล้วจ้างชาวบ้านแผ้วถางและลงกล้าผลไม้หลายชนิด
ดวงตาจ้าวลู่ชิงเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิมกับแหล่งที่มาของต้นกล้าผลไม้ ครั้นเมื่ออยู่ในโลกเดิมนางฝันเห็นเ้าของร่างเดิมอยู่บ่อยครั้ง แต่ละครั้งที่ฝันเห็นพวกตนทั้งสองจะนั่งพูดคุยกันประมาณเกือบครึ่งชั่วยาม [1] ในความฝันเวลาที่พวกนางนั่งคุยกันจะมีผลไม้วางอยู่ด้วย
ผลไม้แปลกตาทำให้จ้าวลู่ชิงในยุคโบราณสนใจพวกมันจึงซักถามถึงแหล่งที่มาและการปลูกรวมไปถึงการดูแลรักษา แพทย์หญิงในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ชอบค้นหาและศึกษาในเื่สมุนไพรคิดว่าวิธีการปลูกไม้ผลน่าจะคล้ายคลึงกับการปลูกสมุนไพรจึงถ่ายทอดวิธีปลูกมั่ว ๆ ออกไป
จากความทรงจำร่างเดิม เมื่อพวกตนฝันถึงกันพอตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนก็จะมีเมล็ดพันธุ์ผลไม้ที่ทานเข้าไปวางอยู่ ภาพที่จ้าวลู่ชิงคนเดิมใเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเมล็ดพันธุ์วางอยู่บนเตียงนอนทำให้นางอดหัวเราะไม่ได้
ไม่คิดว่านางจะจำวิธีที่ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างมั่ว ๆ ได้ เมล็ดพันธุ์ที่ได้มาอย่างน่าเหลือเชื่อถูกนำไปทดลองเพาะในลังไม้ที่บรรจุดินไว้จนเกือบเต็ม แค่เพียงสิบห้าวันเมล็ดก็เจริญเติบโตเป็ต้นกล้า พอเห็นเช่นนั้นนางก็รีบไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อถามถึงเื่การซื้อที่ดิน
หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่ามีูเารกร้างหนึ่งลูกตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน นางจึงรีบไปดูพอเห็นว่าพื้นที่มีลำธารไหลผ่านก็ตัดสินใจซื้อ และจ้างชาวบ้านในหมู่บ้านมาแผ้วถางที่ดิน พอแผ้วถางที่ดินเสร็จนางก็ให้ชาวบ้านช่วยกันขุมหลุมสำหรับปลูกไม้ผลตามที่สหายในความฝันแนะนำ
ระหว่างที่ชาวบ้านกำลังจัดเตรียมที่ดินสำหรับเพาะปลูกนางก็ปรับเปลี่ยนผืนดินว่างเปล่าใกล้กับเรือนไผ่เป็เรือนเพาะชำ นางเพาะเมล็ดพันธุ์ที่ได้มาในลังไม้กับสาวใช้ แค่เพียงสิบห้าวันเมล็ดพันธุ์ก็กลายเป็ต้นกล้าสีเขียวอ่อนจนสาวใช้ข้างกายใกับการเจริญเติบโตของมัน ปล่อยต้นกล้าไว้อีกประมาณห้าวันแล้วค่อยนำไปปลูกในแปลง
จ้าวลู่ชิงให้ชาวบ้านมาขนต้นกล้าในลังไม้ไปบนูเาที่ถูกเตรียมพร้อมสำหรับปลูก ต้นกล้าผลไม้มีทั้งหมดสี่ชนิด นางแบ่งพื้นที่สำหรับปลูกผลไม้ตามเมล็ดพันธุ์ที่ได้
พอลงต้นกล้าเสร็จนางก็จ้างบุตรชายคนรองของหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านบางส่วนให้คอยดูแลรดน้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ย จำได้ว่านางคอยประคบประหงมต้นกล้าพวกนั้นเป็อย่างดีจนถึงวันที่ต้องกลับจวนฝู่กั๋วกงนางก็ตั้งให้จ้าวหนิงเอ๋อเป็หัวหน้าคอยควบคุมดูแลคนงานและสวนผลไม้แห่งนี้แทนนาง พวกตนทั้งสองจะติดต่อกันผ่านทางจดหมาย เงินค่าแรงนางก็ให้คนนำมาส่งที่หมู่บ้านสี่เดือนครั้ง
หมายเหตุ
(1) ครึ่งชั่วยาม ประมาณหนึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วยามประมาณสองชั่วโมง
1K
