บทที่ 27 แวะมาขอบคุณ
ครึ่งเดือนก่อนที่จะเปิดเทอม ลู่ฉี่ิและจางหานภรรยาพาลูกชายของเขามาคฤหาสน์เยว่หัวเพื่อขอบคุณฉินอิงอิง
วันอาทิตย์ ฉินอี้หานต้องจัดเตรียมงานของเขาล่วงหน้าจึงไม่ค่อยมีเวลา
ลู่ฉี่ิเคยได้ยินข่าวลือของผู้บริหารฉินกรุ๊ปในโรงเรียนว่า บุคคลท่านนี้มีนิสัยโเี้และเ็า
นั่นเป็วันที่เยี่ยนลี่เฉิงเพิ่งจะย้ายมาแผนกโรงเรียนมัธยมปลายของพวกเขา และเป็วันที่ฉินอี้หานมาส่งเยี่ยนลี่เฉิงด้วยตัวเอง
เขามองอีกฝ่ายจากระยะไกล พลันรู้สึกว่าประธานฉินคนนี้มีความยิ่งใหญ่มากกว่าในข่าวลือ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูเ็ามาก
แต่ว่าตอนนี้ เื่ที่เขารู้มาผิดไปถนัดตา
เพราะเมื่อพวกเขาเข้ามาก็พบกับพ่อจอมซื่อบื้อที่กำลังอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นสูง
ในฐานะลูกวาฬแปซิฟิก ฉินอิงอิงแสดงออกว่าชอบกิจกรรมนี้มาก ๆ
ถึงพวกเธอจะดำรงชีวิตอยู่ในทะเลั้แ่เกิด แต่ตอนที่ลูกวาฬเพิ่งเกิดนั้นจะสำลักน้ำง่ายมาก ดังนั้นครั้งหนึ่งฉินอิงอิงจึงถูกแบกไว้บนหลังของแม่
พวกวาฬตัวอ้วนจะกลั้นหายใจได้ประมาณยี่สิบนาที หลังจากนั้นต้องโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำทะเลเพื่อหายใจ
โดยทั่วไปพวกวาฬตัวอ้วนจึงไม่ดำน้ำลึกมาก แต่ส่วนใหญ่จะดำลงไปตื้น ๆ ครีบหลังจึงโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ มองเผิน ๆ ดูเหมือนกับูเาลูกเล็กกำลังเคลื่อนตัว
ฉินอิงอิงกับพ่อต่างฝ่ายต่างผลัดกันหยิบยื่นคำชม
“พ่อเก่งจริง ๆ!”
“อิงอิงน้อยกล้าหาญจริง ๆ!”
ฉินอิงอิงกำลังคิดกับตัวเองว่าสิ่งนี้ก็นับเป็ความกล้าหาญเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นเธอยังกล้าหาญได้อีกหลายร้อยเท่า!
ลู่ฉี่ิและภรรยาคาดไม่ถึงว่าผู้บริหารฉินกรุ๊ปที่มีข่าวลือว่าโเี้เ็าจะมีด้านที่อ่อนโยนเช่นนี้ นั่นทำให้พวกเขาตกตะลึงกันหมด
แต่ลู่ฉีตัวน้อยกลับรวบรวมความกล้าที่จะพูดออกมา
“ผมชื่อลู่ฉี ขอบคุณอิงอิงน้อยที่ช่วยผมไว้”
ลู่ฉี่ิและภรรยารีบกลับมามีสติอีกครั้ง “ประธานฉิน คุณชายเยี่ยน”
ฉินอี้หานยิ้มขณะกำลังอุ้มลูกสาวตัวน้อยในอ้อมกอด “ครูใหญ่ลู่และภรรยา เชิญนั่งครับ”
เยี่ยนลี่เฉิงเองก็เอ่ยตามเช่นกัน “ครูใหญ่ลู่กับภรรยา นั่งก่อนครับ”
เมื่อพูดจบก็มองไปยังลู่ฉีที่สูงกว่าศีรษะของฉินอิงอิงเพียงครึ่งเดียวและยิ้มอย่างสุภาพ
ฉินอิงอิงรีบะโเรียกตามทันที “ครูใหญ่ลู่ คุณน้า พี่ลู่ฉี!”
ลู่ฉีรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยจึงพูดซ้ำสิ่งที่พูดออกไปก่อนหน้านี้
“อิงอิงน้อย ขอบคุณที่ช่วยผมไว้”
ฉินอิงอิงเอียงศีรษะของเธอและสังเกตลู่ฉีอย่างละเอียดอีกรอบ แค่ครู่เดียวเ้าวาฬน้อยก็เข้าใจทันที
“อ๋อ! พี่ลู่ฉี ที่แท้คุณก็คือพี่ชายตัวน้อยที่ถูกป้าคนเลวอุ้มไปวันนั้น!”
เยี่ยนลี่เฉิงเห็นคุณอาฉินและครูใหญ่ลู่กำลังพูดคุยกัน เขาจึงถามลู่ฉีด้วยรอยยิ้ม
“ลู่ฉี นายอยากออกไปเล่นกับพวกเราไหม?”
ฉินอิงอิงคลานออกมาจากอ้อมกอดของพ่อและไหลลงไปที่พื้น เธอเดินเข้าไปใกล้ลู่ฉี
“พี่ลู่ฉี ออกไปเล่นกับพวกเราไหมคะ?”
จู่ ๆ ลู่ฉีก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นแล้ว เขายิ้มพยักหน้าอย่างเขินอาย
“อืม!”
เยี่ยนลี่เฉิงกำลังพาเด็กน้อยทั้งสองคนออกไป ลู่ฉี่ิและภรรยาต่างก็ตกตะลึงเมื่อเห็นว่าลูกชายของตนเดินออกไปพร้อมกับเด็กจากตระกูลฉินด้วยรอยยิ้ม
ฉินอี้หานเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ “ครูใหญ่ลู่ไม่ต้องกังวล ลี่เฉิงสุขุมรอบคอบมาก ถ้าพวกเขาเล่นอยู่ในคฤหาสน์ รับรองว่าไม่มีอุบัติเหตุอย่างแน่นอน”
ลู่ฉี่ิรีบอธิบายทันที “ประธานฉินเข้าใจผิดแล้วครับ พวกเราไม่ได้กังวลเลยแค่รู้สึกแปลกใจ และคาดไม่ถึงว่าลู่ฉีจะออกไปเล่นกับเด็ก ๆ เท่านั้น”
จางหาน ภรรยาของลู่ฉี่ิพูดเสริม “เป็เพราะลู่ฉีเกิดก่อนกำหนดจึงมีสุขภาพไม่ดีั้แ่เด็ก เขาไม่ใช่เด็กร่าเริงและไม่เคยออกห่างจากพวกเราไปยังสถานที่ไม่คุ้นเคย”
ฉินอี้หานพยักหน้า “ที่แท้ก็เป็แบบนี้”
ลู่ฉี่ิและภรรยาพาลูกมาที่นี่เพื่อแสดงความขอบคุณที่สองพี่น้อง เยี่ยนลี่เฉิงและฉินอิงอิงช่วยชีวิตลูกชายของตัวเองไว้เมื่อครึ่งเดือนก่อน
ในขณะเดียวกันพวกเขาก็นำเอกสารทั้งหมดของโรงเรียนชุนหัวระดับอนุบาลมาด้วย
โรงเรียนชุนหัวอยู่ย่านเดียวกับคฤหาสน์เยว่หัวซึ่งเป็ย่านมั่งคั่ง ครอบครัวที่พักแถวนี้ล้วนร่ำรวยหรือมีเกียรติ เด็ก ๆ ในโรงเรียนชุนหัวก็เช่นเดียวกัน
ถ้าหากประธานฉินไม่อยากให้ลูกสาวเรียนโรงเรียนเอกชนชั้นสูง โรงเรียนอนุบาลชุนหัวคงเป็ตัวเลือกแรก
การรอให้อีกฝ่ายส่งผู้ช่วยมาสอบถามที่โรงเรียนถือเป็เื่หนึ่ง แต่การเป็ฝ่ายมาแนะนำโดยเฉพาะก็เป็อีกเื่หนึ่ง
ลู่ฉี่ิและภรรยาหวังเป็อย่างยิ่งว่าประธานฉินจะส่งลูกสาวมาเรียนที่โรงเรียนชุนหัว ถึงแม้ลู่ฉี่ิจะไม่ใช่ครูใหญ่ของระดับอนุบาล แต่โรงเรียนประถมและโรงเรียนอนุบาลชุนหัวต่างก็อยู่ในรั้วเดียวกัน เขาสามารถดูแลเด็ก ๆ ได้แน่นอน
นอกจากนี้ลูกสาวของประธานฉินเองก็น่ารักมาก นิสัยก็ดีมากเช่นกัน ไม่ว่าเธอจะไปเรียนโรงเรียนอนุบาลแห่งไหนก็ล้วนได้รับความรัก
พวกผู้ใหญ่กำลังพูดคุยกัน ส่วนฉินอิงอินตามติดพี่ชายและพาพี่ลู่ฉีที่มาเยี่ยมเยียนไปเล่นในสนามหญ้าของคฤหาสน์
ทางฝั่งของสวนปลูกดอกไม้มากมายและมีชิงช้าด้วย เธอชอบนั่งเล่นชิงช้าเมื่อไม่มีอะไรทำ
แน่นอนว่าถ้าสระว่ายน้ำซ่อมเสร็จแล้ว กิจกรรมที่เธอชอบมากที่สุดก็น่าจะเป็การว่ายน้ำ
“พี่ลู่ฉีคะ พี่อยากเล่นชิงช้าไหม?”
ลู่ฉีชอบน้องสาวที่ช่วยชีวิตเขาคนนี้มาก
“อิงอิงน้อยเล่นเถอะ ฉันจะแกว่งชิงช้าให้เธอด้านหลัง”
ฉินอิงอิงส่ายหัว “พี่ลู่ฉีเป็แขก พี่นั่งเถอะ ฉันจะแกว่งให้พี่เอง”
ลู่ฉีไม่ค่อยเล่นกับพวกเด็ก ๆ เวลานี้จึงไม่รู้ควรทำอย่างไร
เยี่ยนลี่เฉิงที่เฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ลู่ฉี นายเล่นเถอะ ฉันและอิงอิงน้อยจะช่วยแกว่งให้”
“เอ๋?” ลู่ฉีมีบางอย่างที่ไม่สามารถปล่อยวางได้
เยี่ยนลี่เฉิงรู้ว่าเขาเป็คนเก็บตัวและขี้อายมากจึงก้มลงและอุ้มลู่ฉีขึ้นไปบนชิงช้า
“จับไว้ให้แน่น”
ลู่ฉีรีบจับเชือกทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วและเม้มริมฝีปากแน่น
เขาไม่เคยเล่นชิงช้ามาก่อน ก่อนหน้านี้เคยเห็นเด็กคนอื่นเล่น เขาเองก็อยากเล่นเหมือนกัน แต่เพราะสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงจึงไม่เคยเล่นแม้แต่ครั้งเดียว
เขาไม่เคยเล่นชิงช้ามาก่อน จะเล่นได้ดีไหม?
ถ้าเขาเล่นชิงช้าได้ไม่ดี พี่ชายลี่เฉิงและอิงอิงน้อยจะคิดว่าเขาโง่และไม่อยากเล่นด้วยกันอีกหรือเปล่า？
ลู่ฉีคิดเยอะมาก เมื่อคิดว่าน้องสาวคนนี้อาจจะไม่อยากเล่นกับเขาอีกแล้ว เด็กชายก็รู้สึกเศร้าใจมาก
ในขณะที่เขากำลังพูด มือของเขาก็ถูกมือเล็ก ๆ นุ่ม ๆ กุมไว้
“พี่ลู่ฉี นั่งนิ่ง ๆ ล่ะ ฉันจะเริ่มแล้วนะ!”
เมื่อเขาหันไปเห็นดวงตาที่สดใสของอิงอิงน้อย หัวใจที่เป็กังวลก็สงบลงทันที
เล่นไม่ดีก็ไม่เป็ไร รอเขากลับไปฝึกซ้อมให้มากกว่านี้ก่อน หลังจากนั้นค่อยกลับมาเล่นกับเธออีกครั้งได้!
ในขณะที่เดินทางมาที่นี่ เด็กชายจำสิ่งที่พ่อกับแม่ของเขาพูดได้ ทั้งคู่หวังว่าอิงอิงน้อยจะเข้าเรียนระดับอนุบาลที่โรงเรียนชุนหัว ถ้าคุณอาฉินเห็นด้วย หลังจากนี้เขาและฉินอิงอิงก็จะเป็เพื่อนร่วมโรงเรียนกัน
ถ้าเป็อย่างนี้ พวกเขามีเวลาเล่นด้วยกันได้อีกมากในอนาคต เขาจะไปฝึกซ้อมให้ดี หลังจากนั้นจะได้เล่นเป็เพื่อนอิงอิงน้อย
ฉินอิงอิงเห็นลู่ฉีเป็กังวลจึงยิ้มและพูดออกไป
“พี่ลู่ฉีไม่ต้องกลัว ฉันและพี่ชายลี่เฉิงไม่ทำให้พี่ล้มแน่นอน”
“นั่งให้ดี ๆ ล่ะ ไปกัน!”
เสียงของลู่ฉีที่ลอยอยู่ในอากาศนั้นแ่เบามาก
“มีอิงอิงน้อยอยู่ พี่ลู่ฉีไม่ต้องกลัว”
อิงอิงน้อยต่างกับเด็กหลายคนในโรงเรียนมาก เธอจะไม่เลิกเล่นกับเขาเพียงเพราะเขาสุขภาพไม่ดีจึงไม่สามารถเล่นอะไรที่โลดโผนได้
ยิ่งไม่เหมือนกับญาติ ๆ ในตระกูลของเขาที่ต่อหน้าพูดกับพ่อแม่ของเขาว่า เขาเรียนเยอะ เรียนเก่งมากและเข้าใจมารยาท แต่ลับหลังกลับพูดจาเหน็บแนมอย่าง ‘ก็แค่เด็กป่วย ๆ คนหนึ่ง’
ฉินอิงอิงเห็นเขาถูกคนเลวจับตัวจึงช่วยเขาไว้ เธอเป็น้องสาวและนางฟ้าตัวน้อยที่น่ารักที่สุดในโลก!
183
![[จบแล้ว]โคตรน้ำยาปรับสภาพยีน (อ่านฟรี 500+ ตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685981453_87422560.webp)
