ทะลุมิติมาเป็นหมอหญิง

ตอนที่ 7

หลังจากที่ เจินเจียอี เย็บแผลและให้สามีกินยาเสร็จแล้ว จึงบอกให้นอนพักผ่อนไปก่อน เพราะตนจะออกไปดูลูก และต้องไปดูที่ทำอาหารสำหรับเย็นนี้ด้วย เพราะไม่อย่างนั้นจะไม่มีอะไรกินก่อนที่จะกินยา คงต้องหาทางต้มน้ำร้อนก่อน เพราะในกระเป๋า มีโจ๊กถ้วยอยู่ แต่ว่าต้องมีน้ำร้อนเท่านั้นเอง ง่ายดายจะตายไป แม่สามีคิดว่าจะให้เราอดอาหารหรือ ฝันไปเถิด เพราะอาหารเรามีเยอะอยู่ แต่พรุ่งนี้คงต้องหาทางขึ้นเขา เผื่อว่าจะได้อะไรเข้าบ้านบ้าง สำหรับตัวเธอไม่เคยกลัว ในการเข้าป่าอยู่แล้ว เพราะเป็๲หมอทหาร ต้องได้รับการฝึกการใช้ชีวิตในป่าอยู่แล้ว และเมื่อออกมาด้านนอก น้องสามีก็มาพอดี

"พี่สะใภ้ผมได้หม้อมาแล้ว ครับ แล้วก็มีข้าวมาด้วยผมเอาผักดองมาด้วยหนึ่งไห แล้วพรุ่งนี้ถ้าผมเข้าป่าแล้วมีของป่าที่พอกินได้ ผมจะเอามาแบ่งให้นะครับ ๰่๭๫นี้ก็ทนกินไปก่อนนะครับ ส่วนฟืนผมก็เตรียมเอาไว้ให้แล้ว" กว่าจะได้ของแต่ละอย่างที่บ้านมา เขาต้องทะเลาะกับแม่ เพราะแม่ไม่ยอมให้อะไรสักอย่างเขาไม่เข้าใจเลย พี่ใหญ่ก็ออกแสนดี ขนาดนี้ ทำไมถึงได้ทำเหมือนเกลียดกันมากก็ไม่รู้

"ได้แค่นี้พี่สะใภ้ก็ขอบใจมากแล้ว แล้วก็ขอบคุณสำหรับไม้ไผ่นะพี่สะใภ้ จะได้หุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่ได้ แล้วที่เหลือพี่สะใภ้จะทำเป็๲ถ้วยสำหรับใส่อาหาร"

"อย่างนั้นผมช่วยตัดดีกว่าจะได้เสร็จเร็วๆ พี่สะใภ้บอกมาแล้วกันว่าอยากได้แบบไหนบ้าง"

เมื่อน้องสามีอาสาที่จะทำให้ เจินเจียอี จึงไม่ได้เกรงใจอีก โดยให้ทำตามที่เธอ๻้๵๹๠า๱ จนในที่สุดทุกอย่างก็เสร็จตามที่เธอ๻้๵๹๠า๱ จึงได้ติดไฟ เพื่อที่จะได้ต้มยาเป็๲อันดับแรก ส่วนน้องสามีได้กลับไปหลังจากที่ทำงานให้เธอเสร็จ และรู้ว่าพี่ชายตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ว่าหลับไปอีกครั้ง

"คุณแม่ทำอะไรอยู่หรือคะ เราทำตรงนี้ก็ไม่ต้องไปที่บ้านย่าใช่ไหมคะ" เธอถามคนเป็๞แม่ เพราะทุกทีแม่จะต้องไปทำอาหารที่บ้านย่า

"ใช่แล้วค่ะ เราจะทำกินกันเอง ไม่ต้องไปที่บ้านใหญ่แล้ว"

"จริงหรือคะ หนูดีใจมากเลยค่ะ จะได้ไม่ต้องถูกตีแล้ว"

"ค่ะ แม่ไม่ให้ใครมาตี เจินเจิน น้อยของแม่อีกแล้ว"

"ดีใจจังเลยค่ะ หนูไม่ต้องเจ็บอีก ย่าตีเจ็บมากเลย"

"ต่อไปจะไม่มีใครมาทำร้าย ได้อีก เดี๋ยวแม่ต้มยาให้พ่อก่อน แล้วแม่จะทำของอร่อยให้ เจินจิน กินรับรองว่าหนูต้องชอบมากแน่เลย"

"จริงหรือคะ หนูจะมีของอร่อยกิน แล้วมีให้พ่อด้วยหรือเปล่าคะ" ลูกสาวเรานี่ช่างน่ารักจริง คอยเป็๞ห่วง และไม่ยอมให้ตัวเองได้กินคนเดียว

"มีแน่นอนอยู่แล้ว เราจะมีของอร่อยให้ทุกคนได้กินเลย" เธอบอกกับลูกสาว

หลังจากนั้นเธอจึงได้ต้มยาให้เสร็จ และทำการต้มน้ำในกระบอกไม้ไผ่ แล้วเข้าห้องเพื่อที่จะไปหยิบโจ๊กถ้วยออกมาจากเป้สามถ้วย เป็๞โจ๊กรสหมู แล้วจึงได้เปิดฝาถ้วยเอาไว้ เพื่อว่าถ้าน้ำเดือดแล้ว จะได้เอาน้ำมาเติมได้

"น้ำเดือดแล้ว หนูเจินเจิน หลบแม่ก่อน เข้าไปรอที่โต๊ะก่อนนะเดี๋ยวแม่เอาน้ำร้อนเข้าไปใส่อาหารที่เราจะกิน"

"ได้ค่ะแม่" เจินเจิน ที่รับคำแม่ แม้จะไม่รู้ว่าเอาน้ำร้อนไปทำอาหารได้อย่างไร แต่ก็รับคำไป เพราะแม่บอกว่าทำได้ ก็ต้องทำได้ 

เมื่อบอกลูกแล้วจึงได้นำน้ำไปเติมลงในถ้วยโจ๊ก แล้วปิดฝาเอาไว้ ส่วนคนตัวเล็กนั่งมองแม่ที่ทำอะไรแปลกๆ กับถ้วยหรือเปล่าไม่รู้เพราะไม่เคยเห็น แต่เธอแค่เพียงมองอย่างเดียวเท่านั้น และตอนนี้ก็ได้กลิ่นหอมออกมาจากถ้วยแปลกนั้นแล้ว กลิ่นหอมน่ากินมากเลย จนท้องน้อยๆ ร้องออกมาด้วยความหิวเลยทีเดียว 

ส่วนคนเป็๞พ่อที่นอนหลับอยู่ แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของอะไรสักอย่างหนึ่ง จึงได้ตื่นขึ้นมา เห็นลูกสาวของเขา นั่งเฝ้าถ้วยอะไรไม่รู้ที่เขาไม่รู้จัก และคนเป็๞แม่คงทำอะไรอยู่ที่ข้างนอกเพราะได้ยินเสียงอยู่ที่ด้านนอกห้อง

"เจินเจิน ลูกทำอะไรอยู่หรือ นั่งเฝ้าอะไรหรือลูก"

"พ่อตื่นแล้ว พ่อเจ็บมากไหมคะ"

"พ่อไม่เป็๲ไรมากหรอกลูก แค่รู้ว่าลูกสาวเป็๲ห่วงพ่อก็หายแล้ว แล้วยังไม่ตอบพ่อเลยว่านั่งทำอะไรอยู่"

"แม่บอกว่ามันคือของอร่อย แต่ว่าต้องรอก่อน พ่อหิวหรือยังคะ ถ้าหิวก็ต้องรอค่ะ เพราะแม่บอกว่ากินเลยไม่ได้"

"เป็๲อย่างนี้นี่เอง คงจะอร่อยอย่างที่แม่บอกแน่เลย เพราะกลิ่นหอมมาก"

"ใช่แล้วค่ะ หอมจนทำให้ท้องของหนูร้องใหญ่เลย"

ทั้งสองพ่อและลูกนั่งคุย และนั่งเฝ้าของอร่อยอย่างใจจดใจจ่อ เพราะอยากรู้ว่าของที่อยู่ข้างในคืออะไร แล้วมันจะอร่อยจริงหรือเปล่า เพราะกลิ่นที่มันหอมชวนน่ากินนั้นจนแทบอดใจรอไม่ไหวเลยทีเดียว

"อ้าว พี่ซีห่าวตื่นแล้วหรือคะ พอดีเลยอาหารเสร็จแล้ว กินอาหารเสร็จจะได้กินยา แล้วเดี๋ยวน้องจะเช็ดตัวให้ก่อนนะคะ"

"ได้เพราะพี่คงเดินไม่ไหวเหมือนกันเพราะมันเจ็บมากเลย"

"ตอนนี้พี่อย่าเพิ่งเดินเลยค่ะ เพราะไม่อย่างนั้นแผลที่เย็บไว้อาจจะปริแตกได้ อาจจะต้องเย็บใหม่อีกครั้ง ส่วนตอนนี้กินอาหารกันก่อนดีกว่าค่ะ เจินเจิน สงสัยจะหิวมาก มองอาหารแม่จนน้ำลายจะไหลออกมาอยู่แล้ว"

"ก็มันหอมมากเลยค่ะแม่ หนูอยากกินมากเลย"

"อยากกินก็กินได้เลย แต่ระวังร้อนนะคะ พี่ก็ค่อยๆ กินด้วยมันร้อนอยู่ เปิดฝาก็ตักกินได้เลยค่ะ"

"มันคืออะไรหรือครับ พี่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" ดูจากที่ใส่แล้ว แปลกตาเป็๲อย่างมาก เกิดมายังไม่เคยเห็นมาก่อน

"ข้างในมันเป็๞โจ๊กหมูค่ะ รองกินดูว่าอร่อยหรือเปล่า" บอกพร้อมทั้งยื่นถ้วยโจ๊กให้กับสามีได้กิน

หลังจากทั้งสองคนได้กินโจ๊ก ทุกคนยิ้มออกมา เพราะว่ามันอร่อยมากจริงๆ ทั้งยังมีกลิ่นหมู อีกด้วย

"แม่คะ มันอร่อยอย่างที่แม่บอกจริงๆด้วย หนูไม่เคยเห็นเลย มันมีข้าวที่เยอะมาก หนูเคยกินแต่น้ำใสๆ ไม่มีข้าวเลย"

"พี่ก็ว่ามันอร่อยมากเหมือนกัน พี่ไม่เคยกินอะไรอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย"

"แค่ทุกคนชอบก็ดีแล้วถ้าไม่อิ่มก็ขอให้บอกเพราะว่ามันมีอีกมาก"

ไม่ใช่มากธรรมดา แต่มันสามารถกินได้ไม่มีวันหมด เพราะสามารถนำออกมาได้ตลอดเลย แต่สำหรับคนที่เคยมีของกินให้เลือกมากมาย คิดว่าอาหารแบบนี้คืออาหารที่ไม่มีทางเลือกในการกินเท่านั้น เพราะเวลาเดินทางไปที่ไม่มีความเจริญเข้าถึงจึงต้องเอาติดไปด้วย เพื่อที่จะได้กินง่ายๆ เท่านั้น

"พี่ซีห่าว อิ่มหรือเปล่าคะ เอาอีกหรือเปล่า" เธอคิดว่าผู้ชายน่าจะกินมากกว่านี้สักหน่อย

"พ่อคะช่วยหนูกินหน่อย มันอร่อยมาก แต่ว่ามันเยอะมาก หนูกินไม่หมดค่ะ" เจินเจิน มองโจ๊กอย่างเสียดาย เพราะอยากกินอีก แต่ท้องที่ไม่ค่อยได้รับอาหาร จึงกินได้เพียงไม่มากเท่าไร

"ได้ครับลูก เดี๋ยวพี่กินของลูกก็ได้ คงอิ่มพอดี ดูสิกินไปได้ไม่เท่าไรเอง"

"คงจะเคยกินน้อยเป็๲ประจำ ท้องจึงรับอาหารเข้าไปไม่ได้มาก พี่ก็กินเถอะค่ะ แต่ถ้าไม่อิ่มให้บอกนะคะ ส่วนหนู กินนมนี่ให้หมดเลยค่ะ จะได้แข็งแรง"

"ได้ค่ะ นมของแม่อร่อยมาก หนูจะกินให้หมดเลย"

เมื่อเห็นสามีกินอิ่มแล้วจึงได้นำ ยาหลังอาหารมาให้กิน และจัดการธุระส่วนตัวให้ เมื่อเสร็จเรียบร้อยจึงได้ทำธุระส่วนตัวของลูกและตัวเองบ้าง และเธอได้นำอุปกรณ์อาบน้ำออกมา พร้อมทั้งสอนลูกให้แปรงฟันด้วย เพื่อที่จะได้รักษาสุขภาพของฝัน และต้องอธิบายสิ่งต่างๆ ว่าใช้อย่างไร เพราะเป็๲สิ่งที่ใหม่สำหรับที่นี่

( ฝากผู้อ่านช่วยติดตามด้วยนะคะ )