โลกเสมือน สมรภูมิเศษซากดาวเคราะห์น้อย
“พอเถอะ ปู่ไม่มีทางชนะผมได้หรอก รีบกลับไปเลี้ยงหลานได้แล้วน่า ฮ่า ฮ่า”
เสียงกวนบาทาดังขึ้นผ่านช่องสื่อสารก่อนที่ยานขับไล่ของประธานาธิบดีเฒ่าถูกยิงจนะเิ
แต่ถึงจะชนะเฟรีสก็ไม่ได้รู้สึกภูมิใจเลยสักนิด ในยุคอนาคตเขาเคยขับยานอวกาศรุ่นนี้มาเป็พันๆ ครั้งแล้ว
กลับกันโดมินิคเพิ่งขึ้นขับมันได้ไม่กี่ครั้งเท่านั้นแต่ดันเกือบเอาชนะได้นี่สิ
ขืนปล่อยให้ชายชราสู้ต่อก็มีหวังต้องเสียหน้าแหงๆ ไม่ได้เขาต้องหาวิธียกเลิกการแข่งบ้าๆ นี่ซะ
[ปีปิ๊บ ปีปิ๊บ เนื่องจากปัญหาสุขภาพของท่าน ระบบจะทำการปิดตัวในอีก 10 นาที ข้างหน้า]
ระหว่างกำลังคิดหาวิธีเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัวประธานาธิบดีเฒ่า ซึ่งทางเฟรีสเองก็ทราบเช่นกันเพราะได้คอยสังเกตสถานะของโดมินิคอยู่ตลอด
‘ต้องเร่งสร้างยานอวกาศแล้ว ไม่งั้นผู้ช่วยคนใหม่นี่คงตายก่อน' ดูเหมือนเขาต้องรีบไปเก็บทรัพยากรบนอวกาศเพื่อสร้างนาโนบอทเพิ่มแล้ว
“เฮ้อ…ฉันคงต้องไปพักแล้วล่ะ คราวนี้ปล่อยแกไปก่อนนะไอ้หนุ่ม”
โดมินิคถอนหายใจด้วยความเสียดาย ถ้าแข่งต่ออีกสักสองสามรอบเขามั่นใจว่าต้องเอาชนะไอ้หนุ่มกวนประสาทนี่ได้แน่ๆ
แต่เท่านี้ก็พอใจแล้ว คืนนี้เขาสนุกมากจริงๆ เหมือนได้กลับไปเป็เด็กอีกครั้ง
“นี่ ไอ้หนุ่ม ไหนๆ เราก็สนิทกันแล้ว คงไม่ว่านะ ถ้าไม้ใกล้ฝั่งอย่างฉันจะฝากหลานสาวไว้ที่โรงเรียนแก เอาเป็ว่าไว้เดี๋ยวจะไปหา คอยต้อนรับประธานาธิบดีอย่างฉันให้ดีด้วยล่ะ หึหึ”
พูดจบประธานาธิบดีเฒ่าก็ล็อกเอาท์ออกไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“..…”
เฟรีสรู้สึกปวดสมองตึ้บ ฝากเด็กน่ะเื่เล็กเื่ใหญ่คือร่างจริงของเขายังเป็แค่เด็กน้อยอยู่เลย แล้วจะออกไปต้อนรับประธานาธิบดีเฒ่าได้ยังไงกัน
"ไม่มีทางเลือก คงต้องสร้างหุ่นตัวแล้วสินะ" เฟรีสพึมพำๆ
-------------------------
ทำเนียบประธานาธิบดีสหรัฐไอโนวา เวลา 2.00 น
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สมใจจริงๆ แค่กๆๆ” โดมินิคอุทานออกมาอย่างอารมณ์ดีแต่สักพักก็ไออย่างรุนแรง
“โรซี่!…เรียกหมอเร็ว” แจ็คที่คอยรักษาความปลอดภัยอยู่ด้านข้างรีบะโบอกเลขาสาว
“ไม่ต้อง ยังไหวอยู่น่า ว่าแต่ไปเอาของที่เ้าหนุ่มนั่นให้มาทีสิ” โดมินิคพูดด้วยใบหน้าซีดเล็กน้อย
วันนี้เขาสนุกมากไปหน่อยจนลืมระวังสุขภาพ โชคดีที่เครื่องเตือนไม่อย่างนั้นก็คงลืมพักผ่อนไปแล้ว
“โรส (ชื่อเล่น โรซี่) ฝากดูปู่แทนฉันทีนะเดี๋ยวไปเอาของก่อน” แจ็คบอกเลขาสาวที่กำลังป้อนยาให้ประธานาธิบดีเฒ่า
15 นาทีต่อมา ในห้องทำงานก็เต็มไปด้วยกล่องไทเทเนียมน้อยใหญ่
“แกะกล่องใหญ่ก่อนแล้วกัน” โดมินิคสั่งคนสนิท
ฟื่บ
เพียงแค่ป้อนรหัสที่เฟรีสให้มาฝากล่องก็เด้งขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ปรากฎว่าด้านในมีหุ่นรุ่นรูปร่างมนุษย์สูงประมาณ 180 เิเอยู่
มันดูต่างออกไปจากหุ่นเอชสองตัวที่สองพี่น้องเคยเห็นตรงหน้าสถาบัน เ้าตัวนี้ดูบึกบึนกว่ามากและดูเหมือนจะหุ้มด้วยแผ่นใหญ่สีเทาแทนเกราะเกล็ดคมๆ แค่มองผ่านๆ ก็รู้ว่าหนาใช่ย่อย
ถัดมาด้านข้างกล่องใหญ่ก็เป็กล่องเล็กๆ ซึ่งมีอยู่นับพัน ภายในบรรจุไว้ด้วยผึ้งตัวจิ๋ว
“ก่อนอื่นใส่เส้นผมเข้าไปจากนั้นก็แสกนม่านตา ลายนิ้วมือ ฯลฯ” โดมินิคเริ่มทำตามคู่มือที่แนบมาด้วยไปทีละขั้นเพื่อเปิดใช้งาน
ซึ่งจุดที่ยุ่งยากก็คือตรงนี้นี่แหละ เพื่อป้องกันการแอบอ้างการลงทะเบียนจึงต้องละเอียดสุดๆ ละเอียดจนถึงขั้นทำให้คนใจเย็นอย่างโดมินิคหงุดหงิดเลยทีเดียว
[กรุณาร้องเพลงด้วยเสียงสูงสลับต่ำต่อเนื่อง 2 นาที เพื่อยืนยันตัวตนครั้งที่ 5] เสียงจักรกลดังขึ้นพร้อมๆ กับใบหน้าท้อแท้ปนเดือดดาลของประธานาธิบดีเฒ่า
ตอนแรกคิดว่าอย่างมากก็ยืนยัน 2-3 รอบก็จบ แต่นี่ปาเข้าไป 5 แล้ว ใครจะรู้ว่าต้องทำอีกกี่ครั้ง ไม่แน่รอบที่ 10 ก็อาจเหนื่อยตายก่อนให้ไอ้หุ่นบัดซบนี่มาคุ้มครองก็ได้
ตื้ด
ทันใดนั้น หน้ากากแก้วสีดำของเ้าหุ่นก็เรืองแสงสีทองราวกับมีกลุ่มดาวประกายพรึกนับไม่ถ้วนหมุนวนอยู่ในนั้น
[สวัสดีครับ ท่าน โดมินิค โซรอส กระผม เอสเอช 01 (SH01=special humandroid 01) รุ่นโปรเทคเตอร์ชนิดพิเศษ ยินดีรับใช้]
พอเห็นเ้าหุ่นลุกขึ้นยืนประธานาธิบดีเฒ่าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก จบสักทีสินะ
[เนื่องจากนายท่านเปิดใช้งานกระผมเป็ครั้งแรก กระผมจึงจำเป็ต้องแจ้งข้อจำกัดการใช้งานให้ทราบก่อนนะครับ]
เ้าหุ่นหยุดนิดหนึ่งเพื่อดูปฏิกิริยาของคนในห้อง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครทักท้วงจึงพูดต่อไป
[ตามข้อบังคับของสหพันธ์กาแลกซี่ที่ e215 วรรค 3 ว่าด้วยขอบเขตการใช้งานหุ่นยนต์ที่มีอาวุธติดตั้ง คำสั่งให้กระทำการใดๆ หรือไม่กระทำการใดๆ อันผิดข้อบังคับนี้ กระผมไม่สามารถดำเนินการตามคำสั่งนั้นได้ นอกเหนือจากนี้ยินดีรับใช้ครับ]
“ข้อบังคับที่ว่าของแกมันมีอะไรบ้าง?” โดมินิคถามด้วยความงุนงง เขานับว่าเชี่ยวชาญกฎหมายพอสมควร แต่ก็ไม่เคยได้ยินชื่อสหพันธ์กาแลกซี่อะไรนั่น
[e215 วรรค 3 ห้ามผู้ใดใช้หุ่นยนต์ที่ติดตั้งอาวุธหรืออุปกรณ์ใดๆ โดยเจตนาเพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิตซึ่งทรงภูมิปัญญา…….บลาๆๆ]
“พอๆๆ หยุด” หลังจากฟังไปถึงมาตรา f248 วรรคสอง ข้อ d วงเล็บสามจบ ศีรษะของชายชราราวกับจะพองขึ้นจนใกล้ะเิ เขารีบสั่งให้มันหยุดทันที ไม่อย่างนั้นหุ่นบัดซบนี่คงพูดไปจนถึงเช้าแน่ๆ
“เอาแบบสรุปก็พอ เพื่อปกป้องฉันขอบเขตแกทำได้แค่ไหน?”
ถึงจะเซ็งที่ต้องมานั่งฟังแต่เขาต้องถามให้เข้าใจก่อน ไม่เช่นนั้นก็คงซวยแน่ ถ้าไอ้หุ่นเพี๊ยนนี่จับคนร้ายไม่ได้เพียงเพราะผิดกฎสหพันธ์บ้าบอนั่น หนักที่สุดคือปล่อยให้เขาตาย
[สรุปคือข้อบังคับส่วนใหญ่ที่ห้ามจะมุ่งเน้นไปที่ป้องกันการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เป็หลักครับ ถ้าไม่ขัดต่อกฎหมายข้างต้นก็ไม่มีปัญหา]
อันที่จริงในโลกอนาคตนั้นข้อจำกัดของพวกหุ่นมีเยอะกว่านี้มาก จะมีกฎหมายหลายฉบับเข้ามาเกี่ยวข้องเพื่อไม่ให้นำพวกมันไปใช้ก่ออาชญากรรม
แต่มาในยุคปัจจุบัน เฟรีสได้ถอดกฎหมายยิบย่อยหลายมาตราทิ้งไปเพื่อความสะดวกในการใช้งานพวกมัน
จะเกิดาอยู่รอมร่อแล้ว บางทีกับพวกคนเลวก็ต้องเล่นงานมันนอกระบบบ้าง
หลังจากได้ยินคำตอบ โดมินิคก็ถอนหายใจออกมา อย่างน้อยไอ้หุ่นนี่ก็น่าจะพอปกป้องเขาได้ล่ะนะ
ทว่า มันยังคงมีสิ่งที่น่าสงสัยอยู่ เช่นเื่...ความสามารถ
“แจ็ค! ยิงมัน”
ปุ ปุ ปุ
แจ็คควักปืนพกเก็บเสียงออกมายิงตามคำสั่งโดยไร้ซึ่งความลังเล
ฟื่บบบ!!
ชั่วพริบตาตามร่างกายของเอสเอช 01 ก็เรืองแสงสีแดงเข้มและะุทั้งหมดก็ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศราวกับเวลาถูกหยุดไว้
มันคือเทคโนโลยีต้านแรงโน้มถ่วงนั่นเอง!
ทันทีที่ะุออกจากปากกระบอกปืน เ้าหุ่นก็ส่งแรงต้านขนาดเท่ากันกลับไปทำให้แรงของะุกลายเป็ศูนย์ จึงดูเหมือนว่ามันหยุดนิ่งกลางอากาศ
อันที่จริงแต่ต่อให้ไม่เปิดฟิลต้านแรงโน้มถ่วง ะุธรรมดาๆ แบบนี้ก็ทะลุเกราะของเอสเอชไม่ได้อยู่ดี
แต่เ้าหุ่นคำนวณแล้วว่า ถ้าไม่เปิดใช้ะุก็จะสะท้อนจากเกราะไปโดนโซฟาที่อยู่ห่างออกไปได้ เพื่อปกป้องทรัพย์สินของเ้านายตัวเลือกแรกจึงดีกว่า
โดมินิคที่เพิ่งเคยเห็นวิธีหยุดะุแบบนี้ก็อดทึ่งไม่ได้ ทว่า การทดสอบยังไม่จบประธานาธิบดีเฒ่าปรายตาไปยังเลขาสาวเล็กน้อย
พอได้รับสัญญาณโรซี่ก็ตวัดเท้าถีบรัวๆ เข้าไปที่ใบหน้าเ้าหุ่นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
[แหม แหม แหม ไม่เห็นต้องทดสอบด้วยวิธีรุนแรงเช่นนี้เลยนะครับ แม่หญิงช่างมีอารมณ์ร้อนแรงเสียจริง กระผมชอบ จะออมมือให้แล้วกัน]
เ้าเอสเอชพูดกวนประสาทพร้อมกับใช้แขนบล็อกลูกเตะไว้ได้ทั้งหมด
[วี๊ๆ ลูกพี่เอาเลย แสดงให้อีป้าหน้าเหี่ยวเห็นถึงเทคโนโลยีอันล้ำสมัยของพวกเรา &$@%$] (คำต่อจากนั้นหยาบเกินกว่าจะพิมพ์ออกมาได้)
ต้นเสียงก็คือเ้าผึ้งตัวจ้อยที่เพิ่งโผล่ออกมาจากกล่องใบเล็ก แม้การลงทะเบียนจะยุ่งยากแต่เมื่อทำเสร็จก็สามารถเปิดใช้งานหุ่นที่เฟรีสให้มาทั้งหมดได้
[พวกบัดซบ ในหัวมีแต่ขี้หรือเปล่าถึงไม่เจียมกะลาหัวคิดมาสู้กับพวกเรา หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูใบหน้าอัปลักษณ์ของตัวเองเสียบ้างนะอีป้า (ว่าโรซี่) นี่แหละหนาที่เขาเรียกว่าถุยน้ำลายขึ้นฟ้าตกลงมาแปะหน้าตัวเอง กั่กๆๆๆ วี๊ๆๆๆ]
คำด่าสุดแสบแสนหยาบคายพรั่งพรูออกมาจากปากเล็กๆ ทำเอาเหล่ามนุษย์ในห้องถึงกับอ้าปากค้าง ไม่ทันไรก็ดูเหมือนความเพี๊ยนของเ้าหุ่นเริ่มแผลงฤทธิ์ซะแล้ว…ทั้งสองตัวน่ะแหละ
“ปู่ ไอ้พวกนี้จะกลายเป็ภัยความมั่นคงไหมเนี่ย? ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้ว”
แจ็คพูดกับประธานาธิบดีเฒ่า พร้อมกับเหงื่อเม็ดโตที่หยดแหมะลงบนพื้น เขากลัวว่าจะเป็เหมือนในภาพยนต์ที่เคยดูเมื่อไม่นานนี้
เนื้อเื่ประมาณว่าหุ่นยนต์ที่มนุษย์สร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้ วันดีคืนดีจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาเรียกร้องสิทธิ "อมนุษยชน" จากนั้นก็เริ่มก่อฏและทำลายมนุษยชาติจนแทบสูญสิ้นเผ่าพันธุ์
[เ้าลิงขนทองแกมโนมากเกินไป หัดอ่านคู่มือด้วยสิวะ ทีหลังโง่ก็อยู่เงียบๆ ไม่ต้องโชว์มันออกมา พวกตูข้าทั้งหมดผูกติดกับนายท่าน ถ้าผู้ใช้งานยกเลิกหรือเสียชีวิตก็จะปิดสวิทซ์ไปเองโดยอัตโนมัติ]
“….”
เ้าหุ่นผึ้งตัวจ้อยแต่ปากจัดด่าแจ็คจนเจ็บไปถึงทรวง เล่นเอาพูดไม่ออกเลย
อันที่จริงแล้วแจ็คกังวลมากเกินไป หุ่นของเฟรีสมีข้อแตกต่างชัดเจนจากมนุษย์ก็คือมันไม่มีอารมณ์ความรู้สึกหรือความปรารถนาใดๆ
นิสัยเพี๊ยนๆ ก็เป็แค่ปฏิกิริยาจากปัญญาประดิษฐ์เท่านั้น ไม่ได้มาจากการถูกอารมณ์ผลักดัน
เมื่อไม่มีความอยากหรือปรารถณามันจึงไม่ทางเกิดเหตุแบบในหนังแน่นอน
[นายท่าน กระผมเอสบี 01 รุ่นลาดตระเวน (SB01=special bee 01) หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการฝูงผึ้งพิเศษ ชำนาญการค้นหาและทำลาย รายงานตัวครับ]
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช้ได้นี่ กวนประสาทเหมือนคนสร้างพวกแกเลย” ชายชราหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“ฝากตัวด้วยล่ะ ว่าแต่หน่วยผึ้งของแกมีจำนวนเท่าไหร่”
[5000 ตัว ครับผม] เอสบี รายงาน
“แบ่ง 1000 ตัวออกไปคุ้มครองครอบครัวฉัน อีก 1000 คอยปกป้องสองคนนี่”
ชายชราไม่ลืมสั่งเ้าผึ้งคุ้มครองสองพี่น้องด้วย เพราะทั้งสองคนก็เหมือนกับลูกเขาเช่นกัน ทำให้แจ็คกับโรซี่อดตื้นตันใจไม่ได้
[ไม่มีปัญหาครับท่าน] เ้าผึ้งกระดกตูดขึ้นลงเป็สัญญาณว่ารับทราบ
“เอาล่ะ ไปพักกันเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้อย่าลืมแจ้งพวกนั้นด้วยว่าเริ่มประชุมสายสักหน่อย”
--------------------------------------------------------------------
เช้าวันถัดมาที่ทำเนียบประธานาธิบดี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูอย่างเร่งด่วนดังขึ้นทำให้โดมินิคและบรรดารัฐมนตรีที่ประชุมกันอยู่ถึงกับสะดุ้ง จากนั้นก็มีเ้าหน้าที่พรวดพราดเข้ามาในห้อง
“เอ่อ…คือว่า…มีผึ้งมาขอพบครับท่าน” เ้าหน้าที่รายงานโดมินิคด้วยท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆ
ทุกคนในห้องประชุมต่างมีสีหน้างุนงง พวกเขาปรายตามองไปยังเ้าหน้าที่สุดซวยคนนั้น มีไม่น้อยที่คิดว่าชายตรงหน้าเมาใบไม้สีเขียวหยักๆ
“อย่ามาตลก แกอยู่หน่วยไห….” ในที่สุดรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดีอี*ก็ทนไม่ไหว แต่ในขณะที่กำลังจะด่าเ้าหน้าโชคร้ายคนในห้องก็ได้ยินเสียงเล็กๆ แทรกเข้ามาเสียก่อน
[ไอ้โง่เอ๊ย นั่นเป็เพื่อนของตูเองรีบๆ ให้พวกเขาเข้ามาสิวะ หน้าอย่างแกเป็รัฐมนตรีดีอีหรอเนี่ย วันๆ ไม่เห็นทำอะไรนอกจากเลียตีนนาย เว็บพนันเต็มบ้านเต็มเมือง คอลเซ็นเตอร์ก็ระบาดไปทั่ว ข้าว่าเอ็งลาออกไปเลี้ยงควายเหอะ @$%^] (หยาบคายมากกก)
เอสบี 01 ที่เกาะอยู่บนหัวของโดมินิคด่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงดีอีด้วยถ้อยคำหยาบคาย (มาก) แต่ชายชราก็แอบสะใจนิดๆ เพราะมันพูดแทนใจเขาหมดเลย
ดูเหมือนนิสัยของเ้าผึ้งนี่จะเสียเป็พิเศษมากกว่าหุ่นหลายๆ ตัว
“นี่มัน…..”
บรรดาผู้ร่วมประชุมพากันอ้าปากค้าง โดยเฉพาะรัฐมนตรีดีอี ตอนนี้เขาปวดใจเหลือจะกล่าวเพราะที่ด่ามามันจริงทั้งหมด
ถ้าเป็คนด้วยกันรับรองว่ามันต้องโดนฟ้องิ่ประมาทกลับแน่นอน แต่เ้าบัดซบนั่นมันเป็ผึ้งนี่สิ ฟ้องร้องผึ้งหรอ? ตลกน่า
“ฮะ ฮะ ฮะ นี่เพื่อนตัวน้อยของฉันเอง ปากจัดไปนิดนึงก็ขอโทษด้วยแล้วกัน” โดมินิคอดขำไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าของคนในห้องประชุม
ชายชราเริ่มสงสัยแล้วว่า เฟรีสอาจออกแบบให้เ้าหุ่นพวกนี้ช่างพูดเพราะ้าลดความเครียดเขาก็เป็ได้ พอนึกถึงตรงนี้ก็รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมา
อันที่จริงนั้นโดมินิคมโนมากไป ขนาดทางเฟรีสเองก็ยังโดนหุ่นตัวเองทำให้จี๊ดเหมือนกัน
ชายชราอธิบายเพิ่มเติมกับคนในห้องอีกเล็กน้อยก่อนจะขอตัวเดินออกมา พอมาถึงประตูหลังทำเนียบเขาก็เห็นผึ้งฝูงใหญ่กำลังแปลอักษรอยู่บนอากาศ
[เรามาอย่างสันติ ขอพบท่านโดมินิค]
เข้าใจแล้วว่าทำไมเ้าหน้าที่โชคร้ายนั่นถึงรีบกระหืดกระหอบมาหาเขา ดีที่บริเวณนี้ไม่ค่อยมีคนไม่อย่างนั้นคงได้เป็ข่าวดังแน่ๆ
[สวัสดีครับ ท่านโดมินิค กระผมเอสบี 02 รุ่นลาดตระเวน รองหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการฝูงผึ้งพิเศษ ชำนาญการค้นหาและทำลาย นายท่านฟีเรสส่งพวกกระผมมาสมทบ กรุณาลงทะเบียนก่อนใช้ด้วยขอรับ]
ผึ้งน้อยตัวหนึ่งพูดกับโดมินิคด้วยความสุภาพ
"$*%& ลงทะเบียนอีกแล้วหรอฟะ" โดมินิคสบถอย่างอ่อนใจ
*ชื่อเต็มคือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม