คอร์สที่1 เมนูสุดท้าย “ร้านคาเฟ่ของผม”
เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนหลังจากที่งานเฉลิมฉลองพระชนมายุจบลงผมจำอะไรไม่ได้เลยั้แ่ดื่มเหล้ากับยัยแม่ทัพบ้านั่นนี่ยังไม่รวมถึงว่าผมกลับมาที่ห้องของผมในหอสมุดลิเทียร์ได้ยังไงอีกนะ? แถมฟื้นขึ้นมาไอััแปลกๆที่ริมฝีปากกับความหวานที่ติดปลายลิ้นนี่อีก...ชีวิตนี้มันจะมีปริศนาอะไรเยอะแยะกันน้า?
พอไปถามสองคนนั้นคำตอบที่ได้ก็มีเพียงแค่ว่าไม่รู้ไม่ทราบ บอกว่าผมกลับมาก่อนพวกเขาด้วยแต่ไอไม่รู้ไม่ทราบเนี่ย...ทำไมคุณเพื่อนต้องทำสีหน้าแปลกๆมีเลศนัยแบบนั้นด้วยล่ะครับ?
อ้อไม่ใช่ว่าผมไม่ไปถามยัยแม่ทัพนั่นนะ แต่คำตอบที่ได้เองก็เหมือนกับผมเลยน่ะสิทำให้พวกเราไม่รู้ว่าหลังจากที่พวกเราดื่มกันไปแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนแรกมันก็อยากรู้อยู่หรอก...แต่เพราะจำไม่ได้กันสักทีพวกเราก็เลยช่างมันแล้วก็ต่างคนต่างอยู่กันนั่นแหละครับ
ส่วนทางด้านของพี่อเล็กซ่าดูเหมือนว่าเพราะพวกผมไปกระตุ้นแบบนั้นเข้าทำให้ฝ่ายมาควิสแชมเชียร์และท่านพ่อกับท่านพี่อเล็กเซียก็มาถึงบทสรุปเสียที...เพราะท่านพ่อกับพี่อเล็กเซียแกยกเลิกเื่การเตรียมการเป็ฝั่งเดียวกับมันแล้วยังไงละครับรวมถึงยังเตรียมที่จะย้ายข้างมาสนับสนุนเฟอร์อย่างเต็มตัวเสียด้วย
นี่ยังไม่รวมที่ขุนนางในฐานอำนาจอื่นที่ย้ายข้างมาฝั่งเฟอร์อีกนะแต่ก็นั่นแหละ เื่ไกลตัวผม ผมเองก็ไม่ค่อยจะใส่ใจนัก
แต่่เวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาพวกผมสามคนเองก็เหนื่อยกันมากละนะครับ...ทั้งเื่ที่ต้องช่วยคลูสทำเครื่องพิมพ์ทั้งเื่ที่ต้องออกแบบแล้วก็สั่งทำเฟอร์นิเจอร์ในร้านอีก...แต่ที่หนักที่สุดคือหลังจากจบงานไม่กี่วัน...เฟอร์ก็ดันปิ๊งไอเดีย...อยากทำสีย้อมผมขาย...กลายเป็่ที่วุ่นวายที่สุดในชีวิตของพวกเราไปเลยล่ะครับ...
แต่สุดท้าย...ทุกอย่างก็เฉียดเส้นตายมาได้อย่างฉิวเฉียดล่ะนะ...
ผมยืนอมยิ้มอยู่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่งที่ห่างจากหอสมุดมาเพียงสอง่ตึกป้าย'LaNostra Libertà'สีแดงที่อยู่เหนือร้านทำเอาผมฉีกยิ้มกว้างผิดกับอีกสองคนที่ทำหน้าเซ็งๆอยู่ด้านหลังผม พร้อมกับคนในชุดพ่อครัวอีกสามคนที่ยืนอยู่หลังพวกเรา
“ทำไมชั้นจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยฟ่ะ...” ผู้ดูแลหอสมุดหนุ่มเอ่ยอย่างเซ็งจิตพลางดันแว่นให้เข้าที่แล้วมองมาที่ผมอย่างอาฆาต
“เอาน่าคลูส...เ้าก็ถือซะว่าช่วยเพื่อนไปละกัน”ดยุคหนุ่มกล่าวแล้วตบไหล่อีกฝ่ายด้วยความปลง
“แต่เมื่อคืนชั้นไม่ได้นอนนะโว๊ย...”
“เราก็ไม่ได้นอนกันทั้งสามคนนั่นแหละ...”
“แล้วทำไมไอบ้านั่นมันยังฟิตอยู่เลยฟ่ะ!”คลูสว่าแล้วชี้มาที่ผม โดยมีเฟอร์ยักไหล่ไม่รู้ตอบกลับไปส่วนผมก็หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองร้านขนมของตนที่กำลังจะเปิดในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้
“เอาล่ะครับ...มาเตรียมเปิดร้านกันเถอะครับ!”
ร้านคาเฟ่ของผม...เตรียมเปิดให้บริการแล้วครับ!
760
