[เหลือเวลา 350 วัน]
เสียงลมเย็นๆ พัดผ่านถนนสายเล็กๆ ในเมือง ท้องฟ้าวันนี้โปร่งกว่าทุกวัน มีแสงแดดอ่อนๆ ทอดผ่านกิ่งไม้ที่ปลิวไสวไปตามสายลม อากาศกำลังดี นทีเดินทอดน่องไปตามทางเท้าหลังจากที่แยกกับมุกเมื่อเช้า
วันนี้เขารู้สึกแปลกไปเล็กน้อย บางทีอาจเป็เพราะบทสนทนาในมื้อเช้าที่ผ่านมา คำถามของมุกยังคงก้องอยู่ในหัว
“ถ้าคนที่นายต้องหาในจดหมายนั่นเป็ฉันจริงๆ ล่ะ?”
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาเริ่มคิดถึงความเป็ไปได้อย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่เพราะคำพูดของเธอ แต่เป็เพราะ…เขาเริ่มรู้สึกว่าแต่ละวันของเขาเต็มไปด้วยเธอ
แต่ถ้าเป็มุกจริงๆ ล่ะ? ทำไมตัวเขาถึงยังลังเล? หรือเป็เพราะยังมีอีกหลายสิ่งที่ยังไม่แน่ใจ
[เย็นวันเดียวกัน - คาเฟ่เล็กๆ ใกล้มหาวิทยาลัย]
หลังจากที่เดินเล่นไปเรื่อยๆ นทีก็หยุดอยู่หน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ร้านเล็กๆ ที่เขามักจะมานั่งฆ่าเวลาหรือทำงานอ่านหนังสือ
“นที?”
เสียงหนึ่งเรียกชื่อเขาเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันไปเจอ เมย์
วันนี้เธอดูสงบกว่าปกติ ผมดำยาวถูกรวบไว้บางส่วน เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคดูเรียบร้อยเหมือนทุกครั้ง แต่แววตาของเธอดูเหมือนมีเื่ให้คิด
“บังเอิญจัง” นทีทัก “มาคนเดียวเหรอ?”
“อืม เพิ่งเสร็จงานเลยแวะมานั่งพัก” เมย์ตอบ “แล้วนายล่ะ?”
“ก็เดินเล่นเรื่อยๆ แล้วก็มานั่งที่นี่”
“ถ้างั้น…” เมย์ลังเลเล็กน้อย “นั่งด้วยกันไหม?”
“แน่นอน” นทีตอบอย่างไม่คิดมาก
ทั้งสองคนเลือกที่นั่งมุมร้าน เงียบสงบและไม่พลุกพล่านเหมือนที่นั่งตรงกลางร้าน กาแฟหอมกรุ่นถูกวางลงบนโต๊ะ เมย์จิบกาแฟไปพลาง เปิดสมุดบันทึกของเธอไปพลาง
“เธอดูเครียดจัง” นทีพูดขึ้น
เมย์เงยหน้าขึ้นก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ก็นิดหน่อย… เื่งาน แล้วก็บางอย่างที่ยังคิดไม่ตก”
“เื่ส่วนตัวเหรอ?”
“อืม…” เมย์พยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“ถ้าอยากเล่าให้ฟังได้นะ” นทีพูดเสียงเรียบ
เมย์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบางๆ “นายก็ยังเป็นายสินะ”
“หมายถึง?”
“หมายถึงนายเป็คนที่ฉันคุยด้วยแล้วสบายใจ” เมย์พูด “แม้ว่านายจะดูเป็คนไม่คิดอะไรมาก แต่ก็เข้าใจคนอื่นดี”
นทีเลิกคิ้ว “ฉันเหรอ?”
“ใช่” เมย์หัวเราะเบาๆ “บางครั้งฉันก็สงสัยนะ ว่าคนอย่างนายน่ะ มีเื่อะไรให้ต้องคิดจริงจังบ้างไหม?”
“ตอนนี้ก็มีอยู่เื่หนึ่ง” นทีตอบพลางจิบกาแฟ
“เื่อะไร?”
“เื่ที่ฉันต้องหาคำตอบให้ได้ภายใน 365 วัน”
เมย์มองเขาด้วยแววตาสงสัย ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ฟังดูน่าสนใจนะ”
[่ค่ำ - ถนนริมแม่น้ำ]
หลังจากที่แยกกับเมย์ นทีเดินไปตามถนนริมแม่น้ำ อากาศเย็นลงเล็กน้อยจากเมื่อตอนกลางวัน แสงไฟจากโคมไฟข้างทางส่องสะท้อนลงบนผิวน้ำ
เขาหยิบจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กางออกดูอีกครั้ง แม้ว่าจะอ่านมันมาหลายครั้งแล้วก็ตาม
“นายมีเวลาแค่ 365 วัน ถ้าไม่สารภาพรักกับเธอ นายจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”
“ใครกันแน่ที่เขียนจดหมายนี้?” นทีพึมพำกับตัวเอง
ความเป็ไปได้เริ่มผุดขึ้นมาในหัว มุก? เมย์? หรือใครอีก?
และถ้าเขาเลือกผิดล่ะ…?
[หน้าหอพักของนที]
“นที!”
เสียงเรียกดังขึ้นเมื่อเขากำลังจะเปิดประตูห้องพัก หันไปก็เจอ อิงฟ้า ยืนอยู่
“โอ๊ะ บังเอิญจัง” นทีพูด “มาทำอะไรที่นี่?”
“ฉันเอาของมาให้” อิงฟ้าพูดพลางยื่นถุงให้
“หืม? อะไรน่ะ?”
“ของฝากจากบ้านแม่ฉัน” อิงฟ้าพูด “แม่ฝากมาให้นายด้วย”
“จริงดิ?” นทีรับถุงมาพลางมองเธออย่างสงสัย “ทำไมแม่เธอถึงฝากของมาให้ฉัน?”
“ก็…” อิงฟ้าดูเหมือนจะลังเล “แม่ฉันบอกว่านายเป็เพื่อนที่ดี”
“อ้อ อย่างนั้นเองเหรอ” นทีพยักหน้า ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “งั้นฝากขอบคุณแม่เธอด้วยนะ”
อิงฟ้ามองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ “แล้ว… นายเป็ยังไงบ้าง?”
“หมายถึง?”
“หมายถึงเื่ที่นายกำลังคิดอยู่”
นทีชะงักไป “เธอรู้ด้วยเหรอว่าฉันมีเื่ให้คิด?”
“ฉันไม่รู้หรอก แต่นายดูเป็คนที่เก็บอะไรไว้เยอะ”
นทีเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ก็นิดหน่อย…”
“ถ้าอยากให้ช่วยก็บอกได้นะ” อิงฟ้าพูดเสียงเรียบ “ฉันอาจไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่ฉันฟังได้”
นทีมองเธอแล้วยิ้มบางๆ “ขอบใจนะ”
52
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)
