เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ยอดเขาสูงสุดของดันเจี้ยนดินแดนลับ‘แดนจิ้งจอกทมิฬ’ เป็นพื้นที่ราบกว้างใหญ่ไพศาลขนาดเท่าสนามฟุตบอล

        ณใจกลางของที่ราบนั้น มีพระราชวังที่สร้างจากหินตั้งตระหง่านโดยมีสัตว์อสูรป่าร่างยักษ์คอยเฝ้ารอบด้าน

        เมื่อหวังเฉินและปิงชิงร่อนลงสู่ยอดเขาการมาเยือนของแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสามคนก็ดึงดูดความสนใจของสัตว์อสูรป่าด้านนอกพระราชวังทันที

        “โฮก!”

        เสียงคำรามโหยหวนดังกึกก้องจิ้งจอกทมิฬสิบตัวที่สูงกว่าสามเมตร รูปร่างกำยำราวกับบานประตูก็กรูกันเข้ามาจากสี่ทิศทางพร้อมอาวุธในมือ

        เมื่อเห็นสัตว์อสูรป่าเหล่านี้ปรากฏตัวหวังเฉินก็เลิกล้มความคิดที่จะสั่งสอนปิงชิง แล้วหันไปมองสัตว์อสูรป่าเหล่านั้นแทน

        “น่าเกลียดจริงๆ!”

        เมื่อแรกเห็นเขาก็อดไม่ได้ที่จะเบะปาก

        จิ้งจอกทมิฬนักรบที่เขาเจอครั้งแรกในดินแดนลับยังพอจะมีเค้าโครงของจิ้งจอกอยู่บ้าง

        แต่เจ้าพวกนี้มันจิ้งจอกทมิฬกล้ามโตชัดๆ!

        “ดูเหมือนว่าความคิดที่จะเจอภูตจิ้งจอกในแดนจิ้งจอกทมิฬคงจะพังทลายลงแล้วสิ!”

        ขณะที่คิดในใจหวังเฉินก็ใช้ทักษะสำรวจไปยังสัตว์อสูรป่าที่กำลังล้อมเข้ามาไม่นานนักเขาก็ได้ข้อมูลของพวกมัน

        [สัตว์อสูร: ผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬ]

        [เลเวล: 60]

        [รูปแบบการต่อสู้: โจมตีระยะประชิด]

        [ทักษะ: ขย้ำ, พุ่งชน, ล่อลวง…]

        [ประเภท: สามัญ]

        …

        เมื่อเห็นข้อมูลของผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬเหล่านี้หวังเฉินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

        สัตว์อสูรป่าเลเวล60ก็คุ้มค่ากับความหนาวเย็นที่เขาต้องเผชิญมาตลอดทางเพื่อขึ้นมาบนยอดเขาแห่งนี้

        “พวกเธอสองคนอย่าแย่งฉันนะ ขอให้ฉันได้ยืดเส้นยืดสายบ้างเถอะ!”

        หวังเฉินสั่งสอนเจ้าตัวเล็กอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้ผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬโจมตีเขาก็ก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่ผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬราวกับสายฟ้าแลบ

        คมดาบพริบตา!

        ชั่วพริบตาเขาก็พุ่งเข้าใส่ร่างของผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬตัวหนึ่งราวกับลูกกระสุนปืน

        “โฮก!”

        ด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬร่างมหึมาแทบไม่ทันได้ตอบสนองทำได้เพียงคำรามออกมาหนึ่งครั้ง

        วินาทีถัดมา

        ชิ้ง!

        แสงเย็นวาบผ่านกระบี่ฟันเลื่อยก็ฟันคอของมันขาดสะบั้น

        สังหารในดาบเดียว!

        หลังจากสังหารผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬตัวหนึ่งแล้วหวังเฉินก็ไม่หยุดพักเขาใช้ปลายเท้าดีดตัวพุ่งเข้าใส่ผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬตัวอื่นๆ ต่อไป

        คมดาบพริบตาโจมตีต่อเนื่องสองครั้ง!

        วิชาลมวายุคลั่ง!

        สองทักษะพุ่งออกไปติดๆกัน เพียงชั่วพริบตาผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬทั้งสิบก็ถูกสังหารทั้งหมดภายใต้การโจมตีอันบ้าคลั่งของหวังเฉิน

        “เจ้านายสุดยอดไปเลย!”

        ปิงชิงที่เฝ้ารออยู่ห่างๆเห็นฉากนี้ก็ส่งเสียงชื่นชมออกมาอย่างกระตือรือร้น

        ทว่าในแววตาของมันที่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นอย่างต่อเนื่องบ่งบอกชัดเจนว่ามันแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะเข้าร่วมการต่อสู้แล้ว

        “ทำหน้าที่เป็นกองเชียร์ที่ดีให้ฉันก็พอ!”

        หวังเฉินไม่หลงระเริงกับคำชื่นชมเขาจ้องปิงชิงด้วยแววตา ‘ดุดัน’

        ถ้าเจ้าตัวเล็กนี่ลงมือละก็ความตั้งใจที่จะขยับแข้งขยับขาของเขาในวันนี้ก็คงต้องเป็นอันยกเลิก

        “ก็ได้เจ้าค่ะ!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาปิงชิงก็แสร้งทำเป็นผิดหวังแล้วหันหน้าหนีทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงจับจ้องไปยังบริเวณที่ไม่ไกลนักอย่างลับๆ

        ในขณะนั้น

        ผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬที่เฝ้าอยู่นอกวังเมื่อพบว่าพวกพ้องของตนถูกจัดการอย่างง่ายดายแววตาที่แดงก่ำก็เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

        “กรร กรร กรร!”

        เสียงคำรามอันดุดันดังขึ้นหลายครั้งเพียงชั่วพริบตาผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬที่เหลืออีกยี่สิบกว่าตัวก็วิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

        พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเสียงย่ำเท้าบนพื้นดินดังสนั่นดุจกลองศึก แผ่รัศมีแห่งความข่มขู่

        ทว่าเมื่อเห็นฉากนี้แววตาของหวังเฉินกลับปราศจากความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

        บัดนี้เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวกระบี่ฟันเลื่อยในมือเฉียงลง พลังเวทมนตร์อันรุนแรงเริ่มหมุนวนรอบกาย

        วินาทีถัดมาเขาก็สะบัดกระบี่ฟันเลื่อยฟันออกไปข้างหน้า

        ชิ้ง!

        จากคมดาบของกระบี่ฟันเลื่อยมีพลังลมปราณขนาดมหึมาที่แข็งแกร่งและมีความยาวถึงสามเมตรพุ่งออกไป

        ผ่าจันทรา!

        ในพริบตาพลังลมปราณขนาดมหึมาก็ปะทะเข้ากับผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬที่พุ่งเข้ามา

        ชิ้ง!

        สะบั้น!

        พลังลมปราณขนาดมหึมาที่แหลมคมได้ผ่าร่างของผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬสามตัวแรกขาดสะบั้นก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่จิ้งจอกที่อยู่ด้านหลังอีกหลายตัวอย่างต่อเนื่อง

        ฉัวะ!

        เสียงปะทะอันรุนแรงดังกึกก้องผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬที่ถูกพลังลมปราณขนาดมหึมาพุ่งชนต่างกระเด็นถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้

        กลางอากาศพวกมันกระอักเลือดไม่หยุดบริเวณที่ถูกพลังลมปราณขนาดมหึมาพุ่งชนปรากฏรอยยุบอย่างเห็นได้ชัดและดูเหมือนจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว

        “สมแล้วที่เป็นทักษะระดับ A!”

        “สังหารสัตว์อสูรป่าเลเวล 60 จำนวนหกตัวได้ในดาบเดียว!”

        เมื่อเห็นพลังของผ่าจันทราหวังเฉินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ก้าวเท้าออกไปอย่างไม่ลังเลพุ่งเข้าใส่ผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬที่เหลืออีกครั้ง

        ไม่นานนักภายใต้การสังหารอย่างบ้าคลั่งของเขา ผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬบนยอดเขาต่างไร้ทางสู้ถูกเขาเปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์ไปจนหมดสิ้น

        “เฮ้อ!”

        หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหวังเฉินก็สะบัดเลือดบนกระบี่ฟันเลื่อยทิ้ง แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกเขารู้สึกสดชื่นราวกับได้อาบน้ำชำระร่างกาย

        ร่างกายที่แข็งทื่อเพราะลมหนาวเมื่อครู่ตอนนี้ก็ไม่มีอาการติดขัดอีกต่อไปแล้ว

        “ไปกันเถอะ ต่อไปเราจะไปจัดการราชันย์จิ้งจอกทมิฬ เมื่อทำได้ละก็เป้าหมายของเราที่มาที่นี่ก็จะสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว”

        เขาเรียกปิงชิงและซูซูแล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังพระราชวัง

        แต่ในตอนนั้นเอง…

        “เจ้านาย เจ้านาย ดูสิเจ้าคะ!”

        ปิงชิงส่งเสียงเรียกอย่างตื่นเต้นพลางยื่นกรงเล็บมังกรขนาดใหญ่มาข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจราวกับจะอวดของขวัญ

        “หืม?”

        หวังเฉินได้ยินดังนั้นก็หยุดเท้าด้วยความสงสัย

        เขาหันไปมองและเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในกรงเล็บมังกรของปิงชิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

        บนกรงเล็บมังกรมีกล่องใบเล็กกะทัดรัดเปล่งประกายสีทองแดงวางอยู่

        “หีบสมบัติทองแดง?!”

        เมื่อเห็นเช่นนั้นหวังเฉินก็ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะได้ของดีในครั้งนี้

        “สมแล้วที่เป็นดันเจี้ยนดินแดนลับป่าเถื่อน!อัตราการดร็อปหีบสมบัติช่างแตกต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง!”

        ขณะที่คิดในใจเขาก็รับหีบสมบัติมา แล้วเปิดออกอย่างไม่ลังเล

        ทันใดนั้นหีบสมบัติก็กลายเป็นจุดแสงแล้วหายไปเหลือเพียงแสงสว่างลูกเดียวที่ลอยอยู่ตรงหน้าเขาอย่างโดดเดี่ยว

        เมื่อเห็นฉากนี้หวังเฉินก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

        แน่นอนว่าเขาได้รับผลตอบแทนขั้นต่ำสุดจากหีบสมบัติเท่านั้น

        “ได้มาแค่ชิ้นเดียวเอง เจ้านายนี่ไม่มีดวงเลยจริงๆ เจ้าค่ะ!”

        ปิงชิงน้อยที่อยู่ข้างๆพูดอย่างรังเกียจ พลางพูดย้ำเติมความซวยของเจ้านายของตนอย่างหนัก

        หวังเฉินได้ยินดังนั้นก็กลอกตาอย่างไม่พอใจเขาฉีกม้วนคัมภีร์ตรวจสอบแล้วเล็งไปที่แสงสว่างนั้น

        [อุปกรณ์: รองเท้าจิ้งจอกทมิฬ]

        [ประเภท: เกราะ]

        [ระดับ: ทองแดง]

        [เงื่อนไข: เลเวล 60]

        [คุณสมบัติ: ความว่องไว +30]

        [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ 5%]

        …

        “ขยะชัดๆ!”

        เมื่อเห็นคุณสมบัติของอุปกรณ์ชิ้นนี้หวังเฉินก็เบะปากอย่างดูถูก

        อุปกรณ์เลเวล60เพิ่มคุณสมบัติได้น้อยกว่าอุปกรณ์เงินเลเวล 20 ที่เขาเคยใช้ก่อนหน้านี้เสียอีก

        คงต้องเก็บไว้ขายเป็นเศษเหล็กในตลาดการค้าแล้วล่ะ

        “ไปกันเถอะ!”

        เขาเก็บรองเท้าจิ้งจอกทมิฬไปอย่างไม่ใส่ใจเรียกปิงชิงและซูซู แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังพระราชวังกลางยอดเขา

        ไม่นานนัก

        เมื่อไม่มีผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬขัดขวางหวังเฉินก็มาถึงประตูพระราชวังได้โดยตรง

        เขาจ้องมองประตูพระราชวังที่สูงเจ็ดแปดเมตรแล้วเตะเปิดออกอย่างไม่ลังเล