"หว่านหนิง"หว่านหนิงเงยหน้าจากผ้าที่กำลังเย็บให้ลี่หยาง
ลี่หยางวิ่งมากอดหว่านหนิงแนบอกนิ่งนาน เหมือนกับกลัวว่าหว่านหนิงจะหลุดลอยไปจากมือ
"องค์ชายเป็อะไรไป"หว่านหนิงััได้ถึงอารมณ์เศร้าสร้อยนั้น
"เ้าไม่โกรธข้าใช่ไหม"น้ำเสียงเศร้าสร้อย
"หว่านหนิง เข้าใจองค์ชายดีเพคะ"กระชับออ้อมกอดแแ่
"เ้าคราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก ข้ากลัว กลัวเหลือเกิน"หว่านหนิงยิ้มบางๆ
"องค์ชาย ทุกอย่างที่องค์ชายเผชิญเป็สิ่งที่หว่านหนิงจะไม่แยแสไม่ได้"แววปีติเกิดขึ้นที่แววตาเฉยชานั้น
"ไท่จือไม่ใช่คนที่เ้าจะต่อกรด้วยได้เสด็จพ่อก็ใช่คนที่อ่านใจได้เช่นกันถึงเสด็จพ่อจะรู้อยู่แก่ใจหรือเ้าจะมีหลักฐานเอาผิดไท่จือ แต่ไท่จือก็คือลูกเสด็จพ่อและยังเป็ลูกที่ยอมยกตำแหน่งไท่จือให้ เ้าคิดว่าตำแหน่งไท่จือมีไว้เพื่ออะไรกัน ไท่จือกว่าจะเป็ได้ไม่ได้ง่ายและรักษาตำแหน่งไว้ยากยิ่งกว่าสิ่งใด ฉะนั้นไม่ว่าตัวเขาเองหรือเสด็จพ่อที่เพียงจะยืนยันว่าตัดสินใจถูกในการเลือกไท่จือก็จะพยายามช่วยให้ไท่จืออยู่ในตำแหน่งให้ได้"หว่านหนิงพอจะเข้าใจแต่คิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะปกป้องไท่จือจนมองข้ามความผิดของไท่จือได้
"หว่านหนิงเข้าใจแล้วองค์ชายกังวลเกินไปต่อไปหว่านหนิงรอบคอบกว่านี้แน่นอน"ลี่หยางยิ้ม
"เป็ชายาของข้า เ้าต้องลำบากไม่น้อย"หว่านหนิงยิ้มไม่คิดว่าคนเ็าเช่นลี่หยางจะมีคำพูดเช่นนี้หลุดออกจากปากความพูดดทษตัวเองแต่ปนไปด้วยความห่วงใย
"ไม่ไม่ ไม่ลำบากเลยอย่างน้อยหว่านหนิงก็ไม่ต้องแย่งชิงสามีกับใคร เหมือนชายาองค์ชายทั้งหลาย"หนึ่งในข้อดีของการที่แต่งเข้ามาตำหนักร้อยดาว ที่มารดาพร่ำพูดให้ฟัง องค์ชายที่ไร้คนรักใคร่ไร้คน้า จะมีใครมาร่วมแย่งชิงคงไม่มี เ้าจะนายหญิงเพียงหนึ่งเดียวในตำหนักร้อยดาว แต่ภารพกิจที่มารดามอบให้ช่างใหญ่หลวงนักทำอย่างไรให้องค์ชายห้าผู้ไร้คนเมตตาสงสาร ดั่งลูกสุนัขป่า กลับกลายเป็ั แข็งแกร่ง
“แม่ต้องอาศัยเ้าแล้วหว่านหนิงเ้าเป็คนเดียวที่ม่วางใจ”คำพูดของมารดายังติดอยู่ในความทรงจำ
“ทำไมท่านแม่ลูกไม่เข้าใจ”
“จินเฟย นางกล่าวกับข้าก่อนจะเกิดเหตุการณ์ในวันนั้น หากนางต้องตาย ขอให้ข้าดูแลบุตรในครรภืของนางให้ดีไม่ว่าเขาจะเป็องค์หญิงหรือองค์ชาย ลูกของจินเฟย เหมือนประหนึ่งลูกของข้านางคือสหายคนเดียวที่ข้ายอมตายแทนนางได้”
ภาพความทรงจำครั้งยังเล็กที่วิ่งเล่นหยอกเย้ากันจินเฟยฮ่องเต้ และหว่านหวงลู่ทั้งสามคบหากันเป็สหาย แต่ไม่นาน จินเฟยกับรั้งตำแหน่งสนมเอก หว่านหวงลุ่ แต่งออกมาในตระกูลขุนนางใหญ่ หว่านหนิงจดจำคำสอนของมารดาไว้อย่างดี ไร้ผู้แย่งชิง..เป็หนึ่ง..
"เ้า อยากให้มีการแย่งชิงไหมเล่า"พูดที่เล่นที่จริงยิ้มยียวน
"อย่างองค์ชายจะมีใครสนใจ"พูดที่เล่นที่จริง
"เ้าแต่งเข้ามาอยู่ที่นี่ ตำหนักร้อยดาวก็น่าอยู่ขึ้นมาไม่น้อย อย่างนี้เกรงว่า อาจมีใครอยากมาอยู่เป็เพื่อเ้า"จริงด้วยั้แ่ หว่านหนิงอุ่นเตียงให้เมื่อไม่กี่วันมานี้ลี่หยางเปลี่ยนจากซากศพเดินได้เป็บุรุษรูปงาม หว่านหนิงลอบสังเกตเห็นนางกำนัลแอบซุบซิบถึงใบหน้าที่สดใสแช่มชื่นผิดหูผิดตา อีกทั้งยังหล่อเหลาและเสื้อผ้าอาภรณ์ก็ดูผิดแปลกไป ทำหน้าเง้า
"องค์ชายเห็นควรอย่างนั้นก็ตามใจ"หันหน้าหนีไม่สนใจหลี่หยาง
แต่ช้าไปเมื่ออ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดร่างบางไว้ทั้งตัว
"จะไปได้อย่างไรวันนี้ยังไม่ได้ทำหน้าที่ของชายาเลย"กระซิบข้างหูลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดข้างใบหูลิ้นสากเลาะเล็มอยู่ตรงลำคอระหง
"ข้าพร้อมแล้ว"
"หว่านหนิงยังไม่พร้อม"
"เป็เมีย ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามปฏิเสธสามี"อุ้มหว่านหนิงไว้แนบอกสาวเท้ายังแท่นนอนนุ่ม จูบโลมเล้าปากบางก่อนจะวางหว่านหนิงลงบนแท่นนอน
"เ้าไม่ต้องแย่งชิงกับใคร ข้าสัญญาว่าจะมีเ้าคนเดียวตลอดไป"ทาบทับร่างใหญ่ลงบนร่างบอบบาง กดริมฝีปากกับปากบางอย่างนุ่มนวล หว่านหนิงเผลอยิ้มรู้สึกเป็สุขอย่างที่สุด
9K
