ตอนที่ 6
งานเลี้ยงในเหมันตฤดู (1)
ในขณะที่รอให้คณะแม่ทัพกลับจวนอวี้เยี่ยนและเฉินเวยหนิงก็ได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงจากจวนตระกูลกวน พอรถม้าเดินทางมาถึงหน้าจวนทุกคนถึงกับต้องหยุดงานทุกสิ่งที่ทำ ก่อนจะกุลีกุจอมาต้อนรับอวี้เยี่ยนอย่างแข็งขัน
ใครจะบ้าไม่ต้อนรับบุตรสาวคนโตของสกุลเฉินอย่างดีกันนั่นไม่เท่ากับลบหลู่จวนแม่ทัพหรอกหรือเป็ที่รู้กันดีว่าตอนนี้อำนาจของแม่ทัพบูรพากว้างขวางและมากมีเพียงใดอีกทั้งยังถือว่าเป็สหายสนิท และเป็ผู้ใกล้ชิดกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
แม้ภายในจวนแม่ทัพจะมากไปด้วยอนุและถึงกับมีบุตรสาวคนรองที่หายสาปสูญ ดูวุ่นวายไปสักหน่อย แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าอำนาจที่แม่ทัพบูรพาถืออยู่นั้นคือของจริง
พูดถึงความทรงอำนาจของตระกูลกวนในปัจจุบันสามารถกล่าวได้อย่างเต็มปากว่าที่ตระกูลกวนยังสามารถเชิดหน้าชูตาอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงได้นั่นเป็เพราะโปรดปรานของฮ่องเต้
แต่เดิมตระกูลกวนเป็เพียงตระกูลบัณฑิตไร้ชื่อเสียงผู้นำตระกูลเป็เพียงเ้าเมืองเล็กๆ ที่อยู่ติดกับชายแดน ไม่ได้ยากจนอดสูและไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า อำนาจที่ถือครองอยู่ก็ไร้ซึ่งคนหวั่นเกรงเป็ตระกูลที่อยู่นอกสายตาผู้คน
แต่สิ่งที่มีดีของตระกูลกวนนั่นคือบุตรสาวของพวกเขา อาจเพราะฮูหยินของตระกูลกวนคือหนึ่งในสาวงามที่เลื่องลือบุตรสาวที่คลอดออกมาย่อมลูกไม้ห่างไม่ไกลต้น บุตรสาวคนโตยิ่งเติบใหญ่ยิ่งงดงามและเนื่องด้วยเมืองเล็กๆ ที่แต่เดิมตระกูลกวนอาศัยอยู่นั้นอยู่ติดชายแดนทำให้ในเวลาต่อมาก็พบเจอกับบิดาและฮ่องเต้ที่เสด็จมาประทับที่ชายแดนใน่เวลานั้น
ฮ่องเต้ต้องใจบุตรสาวคนโตที่อายุคราวลูกั้แ่แรกพบและรับนางเป็สนมในวัง แต่เดิมได้รับเพียงตำแหน่งสนมเจี๋ยอวี๋ต่อมาคนภายนอกเริ่มกระซิบกระซาบ เพราะไม่รู้ว่าฝีมือร้ายกาจ หรือลีลาเลิศเลอจึงได้เลื่อนขั้นเป็ถึงสนมเสียนเฟย บ่งบอกความโปรดปรานที่ได้รับ
ตระกูลของสนมกวนเสียนเฟยจึงรุ่งเรืองพุ่งทะยานอำนาจเริ่มมั่นคง มีบางส่วนย้ายจากชายแดนเริ่มมาตั้งรกรากที่เมืองหลวงก่อเป็ตระกูลกวนที่ขุนนางไม่น้อยปรี่เข้าหา ผู้คนเริ่มนับหน้าถือตานับว่าตระกูลกวนได้เชิดหน้าชูคอเข้าได้บ้างแล้ว
ตระกูลกวนชื่นชอบงานเลี้ยงยิ่งดูร่ำรวยมือเติบไม่น้อย เช่นวันนี้หลานชายสามารถเดินได้แล้ว เอ้า จัดงาน! หรือจะวันนั้นที่บุตรสาวฮูหยินเอกแต่งกลอนน่าซาบซึ้งได้โคลงหนึ่งน่าปลื้มใจนัก จัดเทียบเชิญชุมนุมโคลงกลอนเลย! กับเมื่อเร็วๆนี้ ที่บุตรชายคนโตเริ่มขี่ม้าเป็ไม่ได้การ ต้องนัดแนะสหายมาร่วมล่าสัตว์เสียสิ!
สหายของอวี้เยี่ยนมีสาวน้อยจากกระกูลกวนผู้หนึ่ง รื่นเริงเป็กันเองชื่นชอบในการพูดคุยกับอวี้เยี่ยนไม่น้อย จึงขยันร่อนเทียบเชิญยามเมื่อมีงานรื่นเริงมาให้นางและอวี้เยี่ยนย่อมไม่ปฏิเสธ
งานในวันนี้นางจำไม่ได้จริงๆ ว่าจัดขึ้นเนื่องในโอกาสใดทว่าผู้คนล้วนรับรู้ จะเื่ไหนตระกูลกวนก็ขยันจัดงานฉะนั้นเลิกคาดเดาเหตุผลไปเสียเถอะ
“อวี้อวี้!”เพิ่งจะเดินพ้นประตูหน้าจวนมา น้ำเสียงเริงร่าสายหนึ่งก็ะโก้องพร้อมร่างเล็กนุ่มนิ่มที่โถมหาเข้ามาในอ้อมอก อวี้เยี่ยนแอบลอบจับบีบแขนอวบอิ่มของเด็กสาวอื้ม ยังนุ่มนิ่มน่ากอดไม่เปลี่ยน
“เ้าแอบจับแขนข้าอีกแล้ว!” กวนเฟยโหรวพูดอย่าวกระเง้ากระงอด
“ข้าไม่เคยแอบจับ” แต่จับให้เห็นจะๆ เลยต่างหาก
กวนเฟยโหรวสะบัดแขนนุ่มนิ่มทิ้งจากมือบอบบาง ก่อนจะคล้องแขนนางไว้แทน
“เจอเ้าทีไรแขนข้าช้ำหมดแล้วดูสิว่าถ้าข้าคล้องแขนเ้าไว้แบบนี้แล้วจะแอบบีบแขนข้าอย่างไร!” กวนเฟยโหรวพูดเสียงเล็กแหลมน่าฟังทำให้อวี้เยี่ยนยิ้มออกมาเล็กน้อย ส่งมือเรียวไปบีบแก้มอ่อนเยาว์นั่นแทน“ข้าทำเช่นนี้แทนก็ได้”
สาวน้อยเริ่มไม่พอใจแล้ว ดึงอวี้เยี่ยนให้ไปคารวะผู้าุโอย่างฮึดฮัดปล่อยเฉินเวยหนิงไว้ลำพังน่าอึดอัด ั้แ่ต้นจนจบกวนเฟยโหรวไม่ได้เอ่ยคำใดกับนางแม้เพียงประโยคเดียวเฉินเวยหนิงกัดฟันอย่างแค้นเคือง ก่อนปรับสีหน้าให้ปกติและเดินตามทั้งสองคนไป
เป็เื่ช่วยไม่ได้ที่เฉินเวยหนิงจำต้องอาศัยอวี้เยี่ยนติดตามมาร่วมงานรื่นเริงอวี้เยี่ยนนั้นมักจะคบแต่สหายที่ฟุ้งเฟ้อ สหายไม่น้อยที่เป็ขุนนางตระกูลมั่งมีอย่างที่เฉินเวยหนิงได้แต่ยิ้มแย้มประจบยามเมื่อเพบจอเข้ากับพวกนาง
ใครใช้ให้มารดานางเป็อนุ และขอบเขตการออกข้างนอกช่างจำกัดเหลือแสนกันดังนั้นยามใดที่มีเทียบเชิญงานรื่นเริงจากจวนต่างๆ ร่อนเทียบมาหาตระกูลเฉินเฉินเวยหนิงมักจะวางความเป็ศัตรูลงกับอวี้เยี่ยน พยายามทำตัวดีใน่นั้นเป็พิเศษ
ไม่สนสายตาที่มองมาอย่างสมเพชของั์ตาเรียวหงส์ของเด็กสาวที่โตกว่าไม่กี่ปีเพราะไม่เช่นนั้นโอกาสที่จะได้ออกงานก็ไม่ง่ายเลยหากไม่อาศัยอวี้เยี่ยน
และเพราะเช่นนี้ นางจึงได้มีโอกาสเจอชวี่ซื่อจื่ออยู่หนนึง และช่างเป็หนเดียวที่ตรึงตราเหลือเกิน
บัณฑิตทั่วไปที่เฉินเวยหนิงเคยพบเจอมานั้น บ้างก็ชอบใส่ชุดสีขาวไม่น้อยที่ใส่ชุดสีอ่อน บวกกับบุคลิกสง่าผ่าเผยของเหล่าคุณชาย เฉินเวยหนิงจึงลอบมองอย่างเพลิดเพลินเริ่มวาดฟันหากนางได้แต่งเข้าตระกูลคุณชายเหล่านี้ ฐานะนางจะเป็อย่างไรกันนะ
จวบจนร่างสูงโดดเด่นร่างหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาในครรลองสายตาเพื่อมาคารวะผู้าุโของตระกูลเฉิน เฉินเวยหนิงจึงสามารถมองเห็นบุรุษโดดเด่นผู้นี้ได้อย่างแน่ชัด
เป็บุรุษหนุ่มร่างสูงโปร่ง ที่หล่อเหลาเหลือแสนอย่างที่เฉินเวยหนิงไม่เคยพบเจอผู้ใดเทียบเคียงเรียกได้ว่านอกจากชินอ๋องที่โดดเด่นในเื่รูปลักษณ์จนเป็ที่โจษจันที่เฉินเวยหนิงเคยพบเจอโดยบังเอิญบ้างแล้วนั้น บุรุษผู้นี้ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน
ท่าทางดูไม่ใช่ขุนนางสายบู๊ กระนั้นกลับสวมชุดสีดำทั้งตัวท่ามกลางบัณฑิตชุดขาว ร่างสูงโปร่งจึงโดดเด่นเป็พิเศษร่วมกับความสงบนิ่งที่เขาเผยออกมา และใบหน้าหล่อเหลาที่แสนนิ่งเฉย ก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมพิศวงหญิงทุกนางในงานล้วนเพ่งพิศมาที่เขาแต่เพียงผู้เดียว
ชายหนุ่มที่โดดเด่นขนาดนี้ ชื่อเสียงย่อมต้องไม่ธรรมดา
“ชวี่ฮุ่ยิคารวะท่านแม่ทัพ” ชายหนุ่มค้อมตัวพอเป็พิธี เอ่ยกับบิดาก่อนจะเดินถอยออกมาบิดาเห็นเช่นนั้นก็รับคารวะ เขาหัวเราะเบาๆ เอ่ยถามอย่างแคลงใจ “ชวี่ซื่อจื่อถึงกับมางานรื่นเริงเช่นนี้ด้วยช่างหาได้ยาก”
“ท่านพ่อมาเยือนเช่นกัน ซื่อจื่อเช่นข้าย่อมต้องติดตามมาด้วย”
แม่ทัพบูรพายามเมื่อได้ยินชื่อผู้นำตระกูลชวี่ ถึงกับร้องเหอะออกมาดูก็รู้ว่าทั้งสองตระกูลไม่ค่อยสนิทชิดเชื้อกันเสียเท่าไหร่
“ควรบอกบิดาของท่านไว้สักหน่อยก็ดี เลิกถวายฏีกาบ้าบอที่ให้ร้ายกองทัพข้าได้แล้วหากข้าไม่มีหลักฐานใดๆ ออกมาสู้ น่ากลัวว่าตอนนี้คุกหลวงคงไม่ต่างกับจวนตัวเอง” แม่ทัพบูรพาเอ่ยหยอกอย่างไม่จริงจัง
ชวี่ฮุ่ยิเพียงมองดวงตาคมกริบของแม่ทัพบูรพาอย่างนิ่งเฉยตอบกลับเสียงเรียบ “ท่านพ่อเพียงมีข้อสงสัยในเื่ที่ดูจะมีผลกระทบกับฮ่องเต้หากท่านไม่มีความเกี่ยวข้อง หลักฐานที่ท่านมีสามารถเอายื่นหักล้างกันได้ทุกอย่างล้วนต้องถูกตรวจสอบอยู่แล้วหากพบความน่าสงสัย”
และบทสนทนาก็เหมือนจะจบอยู่เพียงเท่านั้น เมื่อบิดาดูไม่อยากจะเสวนาต่อร้องเหอะอีกครั้งก่อนเดินไปทางอื่น
และใน่เวลานั้นเฉินเวยหนิงก็ได้สบกับดวงตาคมเข้มงดงามของชวี่ซื่อจื่อใจดวงน้อยช่วยไม่ได้ที่เต้นระรัว ทว่าอึดใจต่อมาก็พบว่าเขาไม่ได้มองมาที่นาง
เฉินเวยหนิงหันหลังไป เจออวี้เยี่ยนที่มองชวี่ซื่อจื่ออยู่พบว่าดวงตาชวี่ฮุ่ยิตกอยู่บนร่างของอวี้เยี่ยน เฉินเวยหนิงก็ตกตะลึงไปเขาไม่ได้ชายตามองนางเสียด้วยซ้ำ
ในครานั้นอวี้เยี่ยนมีใจปฏิพัทธ์ต่อชินอ๋องลึกล้ำ ทำให้ดูคล้ายไม่ใส่ใจชวี่ซื่อจื่อเท่าใดเมื่อฟังบทสนทนาปะทะของทั้งคู่เมื่อครู่ อวี้เยี่ยนก็ดูไม่ชมชอบซื่อจื่อผู้นี้เข้าไปอีกเฉินเวยหนิงเห็นเพียงชายหนุ่มหญิงสาวจ้องตากันไปมาก่อนอวี้เยี่ยนจะสะบัดหน้ากลับมา เดินตามบิดาไป
เฉินเวยหนิงเห็นชวี่ซื่อจื่อมองร่างอวี้เยี่ยนไปจนลับตาก่อนจะมาสบตานาง ค้อมหน้าทักทายเล็กน้อย ก่อนเดินจากไปเช่นเดียวกันการพบกันในวันนั้นเป็เช่นนี้
เฉินเวยหนิงเม้มริมฝีปาก รังสังหรณ์แห่งความไม่เข้าท่าเริ่มประดังเข้ามาต้อนนี้อวี้เยี่ยนคล้ายไม่ใส่ใจชินอ๋องแล้ว คงไม่ได้หันกลับมาชื่มชมชวี่ซื่อจื่อของนางหรอกกระมั้ง?
“น้องเวยหนิง ยังฟังข้าพูดอยู่หรือไม่?”
“เ้าคะ?” เฉินเวยหนิงรีบเงยหน้า พบว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในงานรื่นเริงหัวสมองที่คิดถึงชวี่ซื่อจื่อเมื่อครู่เริ่มกลับมามองเื่ราวตรงหน้า พบว่าตอนนี้นางกำลังนั่งร่วมอยู่กับอวี้เยี่ยนกวนเฟยโหรว แล้วกลุ่มหญิงสาวอีกสองสามคนที่เหมือนเพิ่งมานั่งสนทนากัน
กวนเฟยโหรวเป็คล้ายเป็ตัวแทนเ้าของงานรื่นเริงในวันนี้ทุกคนล้วนเกรงใจ ยามเมื่อหญิงสาวรวมกลุ่ม บทสนทนาคล้ายวนเวียนอยู่ไม่กี่เื่
ไม่เื่บทกลอน ก็วาดภาพ กล่าวเอ่ยเชยชมความงดงามของแต่ละนางเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เขยิบหัวข้อมาเป็บุรุษตระกูลใดที่ตอนนี้ยังไม่วิวาร์ น่าจับตามองผู้ใดที่่นี้โดดเด่น
“ข้ากำลังเอ่ยถึงเื่บทโคลงกลอนใน่นี้ที่ค่อนข้างนิยมเห็นน้องเวยหนิงเชี่ยวชาญด้านนี้ไม่น้อยจึงขอเป็การถามไถ่ เพราะอวี้เยี่ยนดูไม่อยากตอบคำถามนี้ของข้าเลยข้าจึงจนปัญญาแล้ว” หวังซือเจีย สาวงามจากตระกูลหวังเริ่มเอ่ยถึงอวี้เยี่ยน
“นอกจากเื่เขียนอักษร อย่างอื่นอย่ามาถามข้า” ั์ตาเรียวหงส์ของอวี้เยี่ยนเหลือบมองดวงตากลมโตของหวังซือเจียพลางลอบเบ้ปาก“ข้าเอ่ยร่ายกลอนให้เ้าได้ แต่กลัวหูคุณหนูหวังจะรับบทกลอนพิลึกของข้าไม่ไหว”
หวังซือเจียยิ้มลำบากใจ ท่าทางเหมือนโดนรังแก “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
หวังซือเจีย ในกาลก่อนคือคู่ปรับตัวฉกาจของเฉินชิงเหลียน หากเฉินชิงเหลียนงดงามดั่งดอกเหมยหวังซือเจียจะถูกเปรียบเปรยว่างดงามสูงส่งแบบโบตั๋น
นางเป็บุตรีสายตรงของภรรยาเอก ตระกูลหวังเป็ตระกูลบัณฑิตที่เป็ขุนนางมาหลายชั่วอายุคนบิดานางคือพระอาจารย์ขององค์รัชทายาท มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างไม่น้อยว่ารัชทายาทดูต้องใจคุณหนูตระกูลหวัง แต่ฮองเฮาต้องตากับคุณหนูอีกตระกูลมากกว่าหวังสือเจียจึงอดตำแหน่งชายารัชทายาทไป
ต่อมาหวังซือเจีย้าตำแหน่งที่สูงส่งไม่น้อยไม่กว่าชายารัชทายาทนั่นคือการเป็ชายาชินอ๋อง
ในกาลก่อน นอกจากอวี้เยี่ยนที่ตอแยชินอ๋องไม่เลิกหวังซือเจียคืออีกคนที่ถูกห้วงรักทำร้าย ในคราแรกนางเพียง้าตำแหน่งชายาชินอ๋องในเวลาต่อมา นางกลับตกหลุมรักชินอ๋องเข้าจริงๆ
อวี้เยี่ยนรำพึงรำพัน บางคราการเกิดมาโดดเด่นทรงเสน่ห์เกินไปก็นับเป็ข้อเสียเช่นเดียวกัน ผู้ไม่ถูกนิยมชมชอบก็มีความทุกข์ใจที่ไม่ถูกชมชอบผู้ถูกชมชอบมากเกินไปก็มีความทุกข์ใจที่ถูกชมชอบมากเกินไป
“ว่าแต่คุณหนูเฉิน ได้ยินว่าแค่ไปเที่ยวก็ถึงกับพลัดตกธารน้ำได้”ครานี้เป็สหายผู้หนึ่งของหวังซือเจีย นางพูดพร้อมหัวเราะคิดคัก “พี่ชายท่านไปตรากตรำที่ชายแดนเพื่อปกป้องการรุกรานพวกต่างแดนถ้ากลับมาพบว่าน้องสาวที่อยู่ในจวนเฉยๆ กลับพลัดตกน้ำจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ไม่รู้คุณชายเฉินจะรู้สึกอย่างไร”
“เขาจะเอาสารพัดสิ่งของมาเกลี้ยกล่อมให้ข้าไม่ขวัญเสียจนเกินไปน่ะสิ”อวี้เยี่ยนไม่สนเสียงนกเสียงกา จิ้มขนมมากินคำเล็กๆ อื้ม หวานกลมกล่อมไม่เลว “ไม่เหมือนพี่ชายเ้าหรอกมั้งได้ยินว่าเป็คนของหน่วยกรมราชทัณฑ์ขั้นต้น แต่ เอาของชาวบ้านมาแล้วไม่จ่ายเงินเสียงเลืองลือมาจนถึงในจวนเลยล่ะ”
“เ้า!” สาวน้อยผู้นั้นแทบจะกระโจนเข้าใส่อวี้เยี่ยน
“พอแล้วเสี่ยวฟาง” หวังซือเจียเอ่ยห้ามสหาย “อย่าเสียมารยาทกับคุณหนูเฉินรีบกล่าวขออภัยเดี๋ยวนี้”
อวี้เยี่ยนมองบทละครตรงหน้าอย่างจรรโลงใจ เื่เกี่ยวกับนางพลัดตกน้ำมารดานางค่อนข้างจะปกปิดข่าวได้อย่างไม่มีเบาะแส สิบส่วนที่ล่วงรู้เื่ราวเหล่านี้คือต้องมีเส้นสายไม่น้อยและตระกูลหวัง ก็เส้นสายเยอะมาแต่ไหนแต่ไร
สามงามชนชั้นสูงย่อมมาพร้อมความร้ายกาจแสนแยบยล วัดกันตรงที่ใครจะแยบยลและต้อนกลับได้รุนแรงกว่ากัน
“ขออภัยคุณหนูเฉิน”
“ไม่เป็ไร ข้าเข้าใจว่าเสี่ยวฟางปกติอาจไม่ได้รับการอบรมที่ดีอะไรจึงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ไปบ้าง” อวี้เยี่ยนทำท่าท้อใจ “ปกติข้าก็ถูกสาวน้อยใหญ่ริษยาบ้างอยู่แล้วคาดไม่ถึงว่าเสี่ยวฟางก็เป็ไปด้วย”
ครานี้อวี้เยี่ยนยิ้มผ่อนคลาย ทว่าวาจากับเสียดหูชอบกล “คงต้องฝากคุณหนูหวังให้เสี่ยวฟางลองมาร่ำเรียนมารยาทกับท่านบ้างแล้วสหายสนิทที่อยู่เรือนเดียวกัน จะนิสัยแตกต่างกันเช่นนี้ คนเขาจะเล่าลือว่าลำเอียงให้คุณหนูหวังร่ำเรียนเพรียบพร้อม แต่กับสหายที่เติบใหญ่มาในเรือนเดียวกัน ไม่ได้รับการอบรมที่ดีนี่คือไม่ใช่ไม่ใส่คนหรอกหรือ”
หวังซือเจียเริ่มมีสีหน้าดูไม่ได้ พร้อมกับเสี่ยวฟางที่โมโหจนหน้าดำหน้าแดง
เสี่ยวฟางคือบุตรีของแม่นมหวังซือเจีย ในตระกูลหวังด้วยพบว่ามีบุตรีเพียงคนเดียวกลัวว่าสาวน้อยจะเหงาไร้สหาย จึงนำบุตรีของแม่นมมาเลี้ยงเป็สหายของหวังซือเจียคล้ายคุณหนูอีกคนของตระกูลหวัง แต่ก็ไม่สามารถนับได้ว่าเป็ชนชั้นสูงที่แท้จริงแต่เหมือนเป็หญิงรับใช้ส่วนตัวของหวังซือเจียเสียมากกว่า
กวนเฟยโหรวไม่ได้พูดอะไรสักคำ มองดูสองสาวงามเอ่ยวาจาปะทะคารมณ์อย่างสนุกสนาน
เฉินเวยหนิงที่ถูกถามเพียงประโยคเดียวก่อนทุกคนจะเมินการมีตัวตนอยู่ของนางไป นางก้มหน้าลงมองดูถ้วยชาที่เริ่มเย็นชืดการถูกมองข้ามไร้ตัวตน จะทำอย่างไรก็รู้สึกไม่ดี ใบหน้าหวานภายใต้การก้มหน้ากัดฟันอย่างอัดอั้น
ก่อนสายตานางจะเหลือบไปเห็นร่างสีดำที่เดินดิ่งตรงไปคารวะผู้าุโของตระกูลกวน
เป็ร่างที่ถึงจะไม่สนใจสิ่งใด แต่เขากลับโดดเด่นเกินไปจนต้องเลี้ยวตามองใบหน้านิ่งเฉยอันเป็เอกลักษณ์ ความเย็นเยียบเคลือบไว้บนใบหน้าหล่อเหลาเขาไม่มองใครทั้งสิ้น เพียงคารวะผู้าุโอย่างสง่างาม
“ชวี่ซื่อจื่อ?” เฉินเวยหนิงรำพันขึ้นมาทำให้วงสนทนาร้อนแรงเมื่อครู่เงียบเสียงลงไปชั่วขณะ ถึงขนาดที่หวังซือเจียยังยอมอ่อนถอยเสี่ยวฟางถึงกับหุบปาก หญิงสาวจากตระกูลหวังเริ่มจัดเสื้อให้เรียบร้อยอย่างไม่รู้ตัวหวังซือเจียมีรอยแดงระเรื่อตรงแก้มอ่อนจาง ดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย
เฉินเวยหนิงเห็นหญิงสาวในวงสนทนาเป็เช่นนี้ก็ลอบคิดในใจว่าแย่แล้ว ตรงนี้มีหวังซือเจียอยู่ด้วยเป็หญิงสาวที่งดงามราวกับนางเซียน เป็ความงามที่บุรุษหมายปองมากมายหากให้ชวี่ซื่อจื่อมาเห็นนางเข้า…
ยังไม่ทันที่นางจะคิดได้จนจบ ก็เห็นชวี่ซื่อจื่อที่คารวะผู้าุโเสร็จเรียบร้อยหันมาทางกลุ่มของพวกนางเขากวาดตามองพร้อมชะงักเล็กน้อย
ก่อนที่ร่างสูงจะทำให้เฉินเวยหนิงหัวใจเต้นระรัวโครมครามใบหน้าเด็กสาวขึ้นแดงจัดจ้าน เมื่อเขามองเพ่งมาทางนี้
และก้าวเท้าเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว!
----------------------------------------------
ค้อมคารวะหมด ไม่สนลูกใคร ชวี่ฮุ่ยิเองจย้า 555
8K
