เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

แสงสลัวรางของรุ่งอรุณวันใหม่ยังไม่ทันทาบทับเส้นขอบฟ้า ชาญก็ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความหนาวชื้นปนกลิ่นดินโคลนในห้องเช่าแคบ ร่างชราขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ คอยระวังไม่ให้เกิดเสียงดังจนรบกวนการนอนหลับของแก้มที่ยังคงซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง ชาญเดินไปที่ระเบียงแคบๆ นอกห้องเช่าเพื่อล้างหน้าแปรงฟันด้วยน้ำประปาที่ไหลอ้อยอิ่งจากท่อพีวีซีเก่า ชาญทอดสายตามองดูเศษเงินสดใบสุดท้ายในกระเป๋าเงินด้วยใจที่หนักอึ้ง เงินเก็บส่วนใหญ่ถูกส่งมอบไปเพื่อจ่ายค่าไถ่ภาพแบล็คเมล์จนหมดสิ้น และส่วนที่เหลือก็ใช้ไปกับการมัดจำห้องเช่าและซื้อพัดลมตัวเก่าเมื่อวาน ชาญไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหางานทำทันทีในเช้าวันนี้เพื่อประทังชีวิตคนสองคน

ชาญเดินกลับเข้ามาสวมเสื้อยืดสีซีดที่มีรอยปื้นสีขาวปนเทาของคราบปูนเก่าแห้งกรัง สวมกางเกงยีนส์หนาเนื้อหยาบสีซีดจางที่สวมใส่ยามเข้าไซต์งานก่อสร้างมานับสิบปี ชาญหยิบกล่องเครื่องมือช่างไม้และช่างปูนใบเก่าที่ทำจากไม้หนาหนักซึ่งวางแอบอยู่มุมห้องขึ้นมาปัดฝุ่น ชาญลูบไล้เกรียงเหล็กฉาบปูนและเกรียงใบโพธิ์คู่ใจด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ ช่างฝีมือปูนระดับหัวหน้าที่เคยรับเหมางานและคุมไซต์ก่อสร้างบ้านเดี่ยวหรูหราเช่นเขา บัดนี้ต้องหวนคืนสู่จุดเริ่มต้นต่ำสุดในฐานะกรรมกรก่อสร้างรับจ้างรายวันเพื่อหนีความตาย

ขณะที่ชาญกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องเช่า แรงฉุดรั้งเบาๆ จากด้านหลังทำให้ชาญต้องหันกลับไปมอง ร่างอวบอิ่มของแก้มในชุดนอนกระโปรงซาตินบางสีอ่อนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจ้องมองชาญด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นกลัวการถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในที่แปลกถิ่น

"พ่อจ๋า... จะไปไหนคะ... อย่าทิ้งแก้มไว้คนเดียวเลยนะ..." แก้มเอ่ยปากพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นสะอื้นเบาๆ

ชาญเอื้อมมือหนาไปลูบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมใจ

"ไม่ร้องนะแก้ม พ่อไม่ได้ทิ้งแก้มไปไหนลูก พ่อแค่จะออกไปหางานทำที่ไซต์ก่อสร้างห้างวัสดุก่อสร้างใหญ่ท้ายซอยน่ะ เงินเก็บพวกเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว พ่อต้องรีบหาเงินมาซื้อข้าวปลาอาหารและของใช้จำเป็นให้แก้มนะลูก นอนพักผ่อนอยู่ที่ห้องเช่านี่แหละ ปิดประตูล็อกสลักให้แน่นหนา พ่อทำงานเสร็จตอนเย็นจะรีบกลับมาหาทันที" ชาญเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่น

ทว่า แก้มกลับส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน แววตาแฝงความดื้อรั้นและห่วงใยในตัวพ่อผัวชราอย่างเปี่ยมล้น

"ไม่ได้ค่ะพ่อ แก้มไม่ยอมให้พ่อทำงานเหน็ดเหนื่อยตากแดดตากลมคนเดียวแน่ๆ แก้มจะไปด้วย แก้มจะไปช่วยพ่อทำงานผสมปูน แบกอิฐ หรืออะไรก็ได้ที่แก้มพอจะทำได้ แก้มไม่อยากนั่งกินนอนกินไร้ประโยชน์อยู่ในห้องแคบๆ นี้ในขณะที่พ่อต้องก้าวขาแก่ชราไปตรากตรำทำงานหาเงินมาเลี้ยงดูแก้ม" แก้มยืนกรานน้ำตาคลอเบ้า

ชาญสะอึกในอกกับคำพูดกตัญญูและห่วงใยชู้รักของสะใภ้ ชาญพยายามพูดจาหว่านล้อมทักท้วงชี้แจงถึงความโหดร้ายและตรากตรำของไซต์งานก่อสร้างปูนที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงคอนกรีต แดดร้อนระอุ และคนงานกรรมกรชายที่พูดจาหยาบโลน ทว่าแก้มกลับก้าวเดินไปหยิบเสื้อแขนยาวลายสก็อตเนื้อหนา สวมกางเกงขายาวผ้าฝ้ายป่าน และหยิบหมวกฟางปีกกว้างที่แขวนไว้ข้างผนังขึ้นมาสวมใส่ทันทีเพื่อยืนยันคำตอบ ชาญจนใจและลึกๆ ก็แอบรู้สึกอบอุ่นในใจที่มีแก้มเคียงข้าง ชาญพยักหน้ารับคำและพากันเดินก้าวออกจากตึกห้องเช่ามุ่งหน้าสู่ไซต์ก่อสร้าง

ระหว่างทางเดินเท้า ชาญและแก้มแวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งถุงเล็กข้างทาง ชาญป้อนหมูปิ้งรสชาติหวานเค็มส่งให้แก้มกินพลางแบ่งกันเคี้ยวกลืนระหว่างเดินก้าวเดิน สัมผัสความอบอุ่นของหมูปิ้งร้อนๆ ช่วยให้ร่างกายที่ระบมล้าของทั้งสองมีพลังเพิ่มขึ้นบ้างชั่วคราว ลมหนาวชื้นยามเช้าโชยพัดผ่านร่าง ชาญใช้ไหล่กว้างกั้นบังลมให้สะใภ้เดินตามรอยเท้าของเขาในเงามืดสลัว

เมื่อเดินทางไปถึงไซต์ก่อสร้างห้างวัสดุก่อสร้างท้ายซอย บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงเครื่องจักรทำงานดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นละอองสีเทาของซีเมนต์ฟุ้งกระจายในอากาศจนสลัวราง ชาญเดินเข้าไปพบหัวหน้าคนงานเพื่อสมัครงานรับจ้างรายวัน ภายในเพิงสังกะสีของหัวหน้าคนงานมีโต๊ะไม้เก่ารกรุงรังด้วยพิมพ์เขียวก่อสร้าง เครื่องคิดเลข และควันบุหรี่กลิ่นฉุนกึก หัวหน้าคนงานสแกนสายตามองดูร่างชราของชาญและกวาดสายตามองร่างอวบอิ่มของแก้มที่แต่งกายมิดชิดสวมหมวกฟางบดบังใบหน้าสวยด้วยความสงสัยระคนจับผิด

"ลุงอายุขนาดนี้จะไหวเร้อ? แล้วนั่นใคร? พาผู้หญิงขาวๆ มาเดินไซต์งานปูนทำไมกัน?" หัวหน้าคนงานพ่นน้ำลายลงพื้นปูนดินแดงพลางถามเสียงกร้าว

"นี่แก้ม... เป็นลูกสะใภ้ผมเองครับหัวหน้า ผมอดีตเป็นช่างฝีมือปูนฉาบและก่อสร้างทั่วไป ทำงานปูนได้ทุกประเภท ส่วนสะใภ้ผมจะคอยช่วยงานเบาๆ ผสมทราย ขนน้ำ ขนอิฐครับ รบกวนหัวหน้าช่วยรับพวกเราไว้ทำงานประทังชีพด้วยเถอะครับ คิดค่าแรงขั้นต่ำทั่วไปก็พอครับ" ชาญยกมือไหว้หัวหน้าคนงานด้วยความนบนอบ ก้มศีศษะลงต่ำเพื่อแลกกับโอกาสทำงาน

หัวหน้าคนงานหัวเราะหึๆ ก่อนจะพยักหน้ารับคำอย่างเสียไม่ได้

"เออๆ งั้นลุงไปช่วยแบกกระสอบปูนซีเมนต์ตรงท้ายกระบะรถบรรทุกไปส่งที่เครื่องผสมปูนใหญ่ตรงนู้น ส่วนผู้หญิงให้ไปช่วยขนทรายและตักน้ำใส่เครื่องผสมล่ะกัน ค่าแรงวันละสามร้อยห้าสิบห้าบาท ไม่มีโอที มีปัญหาก็ออกไปได้เลย" หัวหน้าคนงานสั่งเสียงกร้าว

ชาญพยักหน้ารับคำ ขยับหิ้วกล่องเครื่องมือไปแอบไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ชั่วคราว จากนั้นจึงจัดการก้าวเดินตรงไปยังท้ายรถบรรทุกสิบล้อที่จอดอยู่กลางแดดจ้า ชาญใช้สองมือหยาบกร้านเอื้อมไปแบกประคองกระสอบปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ขนาดห้าสิบกิโลกรัมขึ้นพาดบนบ่าชรา น้ำหนักที่กดทับลงมาทำให้ข้อกระดูกและกล้ามเนื้อหลังของชาญส่งเสียงลั่นประท้วง ชาญต้องก้มตัวล่ำเกร็งหน้าท้องรีบก้าวเท้าเดินนำกระสอบปูนไปส่งที่เครื่องผสมปูนท่ามกลางแสงแดดระอุที่เริ่มแผดเผาผิวหนังจนแสบร้อน ฝุ่นปูนสีเทาฟุ้งเข้าจมูกจนชาญต้องไอคอกแคก ชาญหวนรำลึกนึกถึงสมัยวัยหนุ่มที่เคยแบกปูนเหล่านี้อย่างสบายเพื่อส่งเสียเอกเรียนหนังสือจนจบวิศวะปูน ทว่าวันนี้เขากลับต้องมาตรากตรำแบกปูนอีกครั้งเพื่อชดใช้บาปกรรมชู้รัก

ในขณะเดียวกัน ชาญหันมองแก้มที่คอยเดินไปใช้จอบตักทรายเม็ดละเอียดใส่ในบุ้งกี๋พลาสติกสีดำ แก้มจับด้ามจอบเหล็กด้วยมือเรียวบางที่เคยขาวเนียนนุ่มนิ่ม ค่อยๆ ยกตะกร้าขนทรายเทลงเครื่องผสมปูนอย่างยากลำบาก และเดินหิ้วถังน้ำพลาสติกใบใหญ่จากก๊อกน้ำสาธารณะมาส่งที่เครื่องผสมปูน น้ำประปากระฉอกสาดเปียกหน้าตักกางเกงและรองเท้าผ้าใบของเธอจนชื้นแฉะเปื้อนฝุ่นดินแดง เหงื่อเม็ดเป้งเริ่มผุดพรายเต็มใบหน้าสวยขาวนวลและซึมผ่านเสื้อแขนยาวลายสก็อตจนเปียกชื้นแนบเนื้อ ชาญปวดใจจนแทบไม่อยากมองภาพนั้น ชาญอยากเข้าไปทำแทนเธอทั้งหมดทว่าภาระหน้าที่และสายตาของกรรมกรก่อสร้างคนอื่นๆ ที่ลอบมองหน้าอกอวบหยุ่นและสะโพกกลมกลึงของแก้มยามก้มตัวตักทรายและพากันกระซิบกระซาบหัวเราะคิกคัก ชาญจึงต้องตวัดสายตาคมกริบและเคร่งขรึมของอดีตหัวหน้าช่างปูนจ้องจิกคนงานเหล่านั้นจนพวกมันพากันหันหลังหลบตาแสร้งทำทำงานต่อ

เวลาผ่านพ้นไปจนถึงช่วงสาย แสงแดดแผดเผาไซต์งานก่อสร้างปูนจนร้อนอบอ้าวประหนึ่งทะเลทราย แก้มเริ่มมีอาการเหนื่อยล้าอย่างเด่นชัด ผิวขาวจัดที่โผล่พ้นแขนเสื้อและลำคอเริ่มแดงก่ำจากฤทธิ์แดดกล้า แก้มพยายามยกกระป๋องปูนขนาดหนาหนักที่บรรจุปูนผสมเสร็จเพื่อนำไปส่งให้ช่างฉาบปูนหน้าร้านค้า

มือสองมือของแก้มสั่นระริกด้วยความอ่อนแรงจากกล้ามเนื้อที่ไม่เคยผ่านงานหนัก ขาเรียวสวยก้าวเดินบนทางดินปูนขรุขระอย่างทุลักทุเล ทันใดนั้น แก้มสะดุดเข้ากับเศษแผ่นเหล็กก่อสร้างจนเสียหลักหวิดล้มพังคลืนลงพื้นปูนคอนกรีต กระป๋องปูนเอียงวูบปูนฉาบเหลวสาดกระเซ็นเปื้อนขากางเกง

ชาญที่ลอบเฝ้าสังเกตอยู่ตลอดเวลา ทิ้งกระสอบปูนในมือทันควันและถลาตัวก้าวพรวดเข้าไปโอบอุ้มประคองร่างบางไว้ได้ทันท่วงที ชาญรีบคว้าจับหูกระป๋องปูนรับแรงน้ำหนักทั้งหมดมาไว้ที่มือตัวเอง ใบหน้าชราแดงก่ำด้วยความร้อนและเหนื่อยหอบ จ้องมองหน้าลูกสะใภ้รักที่บัดนี้ตื่นตระหนกตกใจและอ่อนล้าจนแทบจะหมดสติคาอ้อมกอดท่ามกลางฝุ่นปูนคละคลุ้ง ชาญประคองกระชับร่างนุ่มไว้แน่นพลางส่งสายตาห่วงใยสุดซึ้งปลอบโยนขวัญที่กระเจิงของสะใภ้รักในอ้อมแขนชรา

"พ่อจ๋า... แก้มขอโทษค่ะ... แก้มไม่มีแรงเลย..." แก้มกระซิบน้ำตาคลอเบ้า ซบหน้ากับอกชื้นเหงื่อของชาญ

ชาญโอบร่างบางขึ้นเบาๆ สบตาประสานกันในระยะประชิดท่ามกลางฝุ่นละอองคอนกรีตหมุนวน อารมณ์รักและเห็นใจปะปนเสียงฟันเฟืองเครื่องผสมปูนที่กำลังหมุนวนครืดคราดประหนึ่งเสียงเต้นของหัวใจชราที่ยังคงมีแรงต้านทาน ชาญจ้องมองดวงหน้าซูบแดงของสะใภ้รัก รู้ดีว่าสายสัมพันธ์นี้เหนียวแน่นกว่าสลักตึกปูนใดๆ ก่อนที่เสียงหัวหน้าคนงานจะตะโกนด่าสาดมาแต่ไกลให้รีบทำงานต่อ ชาญจึงพยุงตัวแก้มก้าวเดินไปหาที่หลบแดดนั่งพักชั่วครู่ใต้ร่มสังกะสี ชาญตักน้ำประปาเย็นเฉียบจากกระติกน้ำสังกะสีสาธารณะใส่แก้วพลาสติกมายื่นป้อนให้แก้มดื่มจนหมดแก้ว ชาญกระซิบเสียงอ่อนโยนบอกให้เธอนอนพักผ่อนตรงนี้สักสิบนาที ส่วนตัวเขาจะรีบออกไปตักกองทรายและขนปูนส่วนที่เหลือให้เสร็จสิ้นเพื่อไม่ให้โดนหักค่าแรงในวันแรก