ระบบฝึกฝนในโลกยุทธ์ภพ

ชายหนุ่มหน้าตาย กำลังเดินลงบันได “เห้อ…ต้องตายงานให้เสร็จในเทอมนี้ไม่งั้นโดนแม่ฆ่าแน่” กู้ชิงกำลังจะก้าวลงบันไดขั้นสุดท้าย จู่ๆพื้นใต้ขาก็เกิดหลุมสีดำ 

กู้ชิงที่กำลังตัดพ้อกับชีวิตไม่ได้มองสิ่งที่อยู่ใต้ขา เท้าซ้ายก้าวลงหลุมสีดำ “อ๊ากกกกกก” กู้ชิงร้องเสียงหวยหวง ตึม กู้ชิงลงมาถึงพื้น เอามือกำหัวที่กำลังมึนหลังจากได้สติ กู้ชิงใช้สายตามองต้นไม้นานาชนิดที่รอบไว้ สายตากระทบไปยังแผงจอที่ปรากฎต่อหน้าเขา

 “ยินดีด้วย คุณคือผู้โชคดีที่ได้ทะลุมิติมา”ตัวหนังสือปรากฎในแผงควบคุม ยังไม่พอให้กู้ชิงได้ทำความเข้าใจสถานการในปันจุบัน ก็ปรากฎตัวหนังสือใหม่ “ทางเราจะให้พลังพิเศษแก่คุณ โปรดสุ่มเพื่อเอาพลังพิเศษ” หลังจากผ่านไปสักพัก 

กู้ชิงลุกขึ้นก้าวเดินไปหาแผงควบคุม “แกเป็๞ใครส่ง ฉันมาที่นี้เพื่ออะไร” สิ่งที่ตอบแทนเค้าคือตัวหนังสือ “โปรดสุ่มเพื่อเอาพลังพิเศษ” ชายหนุ่มถามอีกครั้ง “ฉันถามว่าแก่เป็๞ใคร!” “โปรดสุ่มเพื่อเอาพลังพิเศษ” ชายหนุ่มเวียงหมัดไปยังแผงควบคุม แขนของชายหนุ่มได้ทะลุแผงควบคุม ตัวอักษรเปลี่ยนไป“ขอขอบคุณที่สุ่ม” วงล้อได้หมุน กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง 

“ขอแสดงความยินดีด้วยท่านสร้างเขนแดนที่สามารถควบคุมเวลาให้1วันเป็๞5วันได้ *ขนาดจะมีขนาดเท่ากับบ้าน1หลังไม่สามารถเพิ่มขนาดได้ *ท่านสามารถขยายเวลาได้ความเข้มข้นของลมปราณ” กู้ชิงมองตัวอักษรที่ปรากฎบนแผงควบคุม จากนั้นเอยปาก 

“ฉันไม่สนพลังอะไรของแก ตอบคำถามว่าแกเป็๞ใครและส่งฉันมาที่นี้เพื่ออะไร” เสียง เกี้ยวกราดดังออกมาจากปากของกู้ชิง หลังจากผ่านชายหนุ่มกำลังจะกำหมัดวิ่งเข้าไปต่อยไปซักพัก จู่ๆก็เกิดแสงจ้าเข้ามาในตาชายหนุ่ม กู้ชิงใช้มือบังแสงที่กระทบไปยังดวงตา แสงค่อยๆหายไป 

กู้ชิงเอามือออกพบว่าตรงหน้า เป็๞ต้นไม้สูงใหญ่มีอายุไม่น้อยกว่า100ปี แผ่กิ่งก้างเป็๞ร่มเงาหลบแสงแดด ชายหนุ่มหันหน้ามองไปรอบตัวเพื่อหาแผงควบคุม กู้ชิงพยายามหาริบๆแต่ไม่เห็นแม้แต่เสี้ยวเดียวของแผงควบคุม 

กู้ชิงคำรามด้วยความโกรธใช้กำปั้นต่อยไปยังต้นไม้สูงใหญ่เพื่อนะบายความไม่พอใจ ผลัวะ!! ใบไม้ตกลงมากระทบเสื้อ ใต้เท้าเต็มไปด้วยใบไม้สีเขียว จากต้นไม้ที่มีกิ่งก้างแผ่ใบด้วยงาม ณ ชั่วเวลานี้ใบไม้จำนวณมาดได้ร่วงลงจากร่มเงาที่ค่อนบังแดดให้ชายหนุ่ม ตอนนี้ไม่เหลือร่มเงาให้ชายหนุ่มแม้แต่น้อย

 ผ่านไปค่อนวันกู้ชิงสงบใจเล็กได้มองดูมือที่เปื้อนไปด้วยเ๧ื๪๨ ฉีกเสื้อมาใช้พันมือไม่ให้เ๧ื๪๨ออกมากว่านี้ กู้ชิงใช้สายตามองไปรอบๆ เจอต้นไม้เล็กใหญ่ล้อมรอบ ด้านหลังเป็๞ต้นไม้ที่ต่อยไป “ถ้าแกจะปล่อยกลางป่าก็ควรให้แผนนี้หน่อยรึเปล่าฟระ!” งั้นคงต้องใช้วิธีโบราณแล้วสิน่ะ” 

 กู้ชิงเดินไปยังต้นไม้ยืนแขนไปยังกึ่งไม้ที่มีระดับเตี้ยใช้มือหักกิ่งไม้ เพื่อใช้มันนำทาง ชายหนุ่มเอากิ่งไม้วางในแนวตั้งและปล่อย ปลายแหลมกิ่งไม้ชี้ไปยังทิศตรงข้ามต้นไม้ใหญ่ “ทางนี้สิน่ะ” กู้ชิงเก็บกิ่งไม้ ก้าวเท้าเดินไปยังทิศที่กิ่งไม้ทำทางให้ “นี้มันป่าลึกนี้หว่า” 

หลังจากเดินมา3ชั่วโมงชายหนุ่มแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับลงดิน “วันนี้คงจะออกจากป่าไม่ได้ ต้องนอนบนต้นไม้สิน่ะ รีบหาอาหารก่อนมืดดีกว่า” หลังจากเดินหาอาหาร30นาทีก็พบต้นไม้สูงต้นหนึ่งที่มีผลไม้รูปร่างคล้ายฝรั่งแต่มีผิวเรียบ สีฟ้า แผ่หมอกออกมาจางๆ “มันจะกินได้รึเปล่า กินแล้วจะตายมั้ยเนี่ย เก็บไว้ก่อนก็ดี ดีกว่าไม่มี”

หลังจากกู้ชิงตัดท้อกับชีวิต ก็ได้ใช้มือปืนต้นไม้ “แฮะ แฮะ ทำไมต้นไม้ต้นนี้มันสูงจังว่ะ” กู้ชิงสามารถปืนถึงผลไม้ได้ก่อนมืด แต่มีสภาพที่เปียกโชคไปด้วยเหนื่อย ชายหนุ่มผล็อยหลับไปจากอาการเหนื่อยล้าจากเดินมาทั้งวัน แถมต้องปืนต้นไม้ที่สูงอีก 

รุ่งเช้าแสงแดงส่องผ่านกิ่งไม้มากระทบเปลือกตาของชายหนุ่ม เปลือกตากระตุกและลืมตาขึ้น ส่องสายตามองไปยังรอบๆ ชายหนุ่มมองไปยังข้างล่างเพื่อดูว่ามีสัตว์อะไรหรือไม่ “โชคดีจัง ไม่มีสัตว์อะไรอยู่รอบๆ” เสียงโครงครางของกระเพาะดังขึ้นมา

 ชายหนุ่มมองไปยังผลไม้ที่มีรูปร่างคล้ายฝรั่ง กู้ชิงครุ่นคิดอยู่สักพัก ใช้มือเด็ดผลไม้ออกม1ลูก ดมกลิ่ง “หอม” หลังจากดมกลิ่น กระเพาะก็ส่งเสียงดังกว่าเดิม กู้ชิงเสี่ยงดวง “ตายเป็๞ตาย” หลังจากสิ้นสุดคำสุดท้ายกู้ชิงใช้ปากกัดผลไม้ รสชาติหวานกระจายทั่วปาก กลิ่นหอนชดชื่นอบอวนอยู่ภายในปาก “อร่อยสุด!!” กู้ชิงคว้าผลไม้ที่มีทั้งหมดบนต้นไม้มากิน 

หลังจากกินไปได้สักพักกู้ชิงรู้สึกว่าอวัยยะต่างๆทำงานดีขึ้นสามารถมองเห็นได้ไกลขึ้น มีแรงยกดับเบิลได้50กิโล หลังจากอึ่งอยู่สักพักมองผลไม้ในมือ “หรือว่านี้จะเป็๞ผลไม้วิเศษกัน ไอ้แผงวงจรนั้นก็บอกว่าโลกนี้มีพลังลมปราณ ผู้ฝึกฝน คงไม่แปลกที่จะมีผลไม้วิเศษ เรานี้ดวงดีจริงๆฮ่าๆ รีบกินให้หมดดีกว่า” 

หลังจากพยายามยัดผลไม้ลงท้องให้มากที่สุด สุดท้ายเหลือแค่3ลูก กู้ชิงใช้เสื้อคุมห่อเอาไว้ “ได้เวลาเดินทางต่อแล้วสิน่ะ วันนี้แหละต้องออกจากป่าให้ได้” 

กู้ชิงปืนลงจากต้นไม้ก้าวเดินทางต่อ หลักจากเดินได้ครึ่งวันแสงที่กระทบกับบางสิ่งบางอย่างได้เข้าส่องมายังหน้าของกู้ชิง เพ่งตามองสิ่งที่กระทบกับแสงแดด “นั้นแม่น้ำนิ!” จากฝีเท้าที่เคยเคลื่อนที่ช้าแต่นอนนี้กลับเคลื่อนที่ไว ยังกับมี3ขา “แม่น้ำล่ะ ถ้าเดินตามแม่น้ำไปต้องเจอหมู่บ้านแน่”

 กู้ชิงเดินเลียบแม่น้ำไปเรื่อยๆ ระหว่างเดินตามแม่น้ำก็สอดส่องสายตาเพื่อหาอาหารสำหรับวันนี้และพรุ่งนี้ แสงแดดสีส้มใกล้จะเปลี่ยนจนจะเหลือเพียงแสงจันทร์ ด้านหน้าข้างแม่น้ำปรากฎต้นไม้ใหญ่สูงเท่าตึก60ชั้นบนกิ่งกางมีเถาวัลย์สีแดงอยู่ยั้วเยี้ยใต้ต้นไม้มีกระท่อม เล็กหลังหนึ่ง ตัวกระท่อมมีลักษณะเก่า มีเถาวันเกี่ยวกับประตู เถาวันมีรูปร่างแปลกประหลาก มีสีแดงมีจุดาดำสองจุดคล้ายลูกตา กู้ชิงใช้มือดึงปลายเถาวัลย์ที่เกาะประตูออก ออกแรกผลัดประตู

 ภายในมีเก้าอี้ไม้สภาพขาหักที่ข้าง และโต็ะตัวหนึ่งบนนั้นกู้ชิงพบกับหนังสือเล่มหนึ่งและกระเป๋าที่ว่างเปล่า1ใบ ชายหนุ่มหันไปปิดประตู เดินมานั่งบนเกาอี้สายตามองไปยังหนังสือหน้าปกเขียนว่า [วิธีโครงจรพลังปราณสัตว์เลื้ยง] เสียงกรีดร้องเกิดขึ้นภายในใจชายหนุ่ม “สัตว์เลื้ยงนำไมต้องมีสัตว์เลื้ยงด้วย” 

หลังจากสงบจิตสงบใจได้แล้วกู้ชิงใช้มือคว้าผลไม้ที่เก็บมาเมื่อเช้ายัดใส่ปาก หลังจากกินอาหารเสร็จ กู้ชิงใช้เสื้อมาทำเป็๞หมอน “อย่างน้องคืนนี้ก็หลับสบาย”

 กู้ชิงสะดุ้งตื่นมากลางดึกเนื่องจากได้ยินเสียงสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังเดินป่วนเปรี๊ยงอยู่รอบกระท่อม ชายหนุ่มใช้สายตามองผ่านช่องไม้ บนกำแพงกระท่อม ขนทุกเส้นบนร่างกายชายหนุ่มลุก มือไม้สั่น ภาพสะท้อนที่เกิดขึ้นในดวงตาคือสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างใหญ่มีหัวคล้ายสิงโต แต่มีปากที่ยาวมีมีหางที่แหลงดุลดั้งกระบี่บนหน้าผากมีมุกสีแดงโลหิตอยู่กลางหน้าผากแต่สิ่งที่ทำให้กู้ชิงขนลุกหวาดกลัวคือสิ่งที่อยู่บนร่างของมันร่างกายเต็มไปด้วยใบหน้ามนุษย์ไม่ว่าจะเป็๞ชายหรือหญิง เด็กหรือคนแก่ ทุกใบหน้าแสดงสีหน้าเ๯็๢ป๭๨ ดวงตาของใบหน้าหันมางมองกระท่อม

 ถ้าจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้คือ ช่องบนกำแพงกระท่อมที่กู้ชิงมองอยู่ สายตาทุกคู่จับจ้องสายตาของกู้ชิง จู่ใบหน้ามนุษย์ทุกอันบนร่างกายก็ยิ้มพร้อมเปร่งเสียงพร้อมกัน “มาอยู่ด้วยกันเถอะ” กู้ชิงรีบขยับร่างกายออกจากกำแพงมุดไปอยู่ใต้โต็ะด้วยร่างกายที่สั่นเทา “มันตัวบ้าอะไรหว่ะ””ใครก็ได้ช่วยด้วย” “มาอยู่ด้วยกันเถอะ”เสียงค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อย “มาอยู่ด้วยกันเถอะ”เสียงหยุดอยู่ที่หน้าประตูกระท่อมไม้

 กู้ชิงรวบรวมความกล้าสบสายตาไปยังประตูไม้ตรงหน้า “มาอยู่ด้วยกันเถอะ” เสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงพูด หน้ากู้ชิงซีดคล้ายผีเนื่องจากมีดวงตาขนาดใหญ่จ้องมายัง เสียงที่คล้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กออกมาจากปากที่คล้ายจริงจิ้งจอก “เจอตัวแล้ว.ฮี่.ฮี่.ฮี่.แค่นี้ก็มีเพื่อนครบ450คนแล้ว ฮี่ฮี่ฮี่” มือขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยขนได้ผ่านประตูพุ่งเข้ามาคว้าตัวกู้ชิง

สีหน้ากู้ชิงว่างเปล่า แต่ขณะนั้นเถาวัลย์สีแดงที่อยู่ภายในห้องก็พุ่งเข้ามาพันแขนของสัตว์ประหลาด ยังไม่พอมีเวลาให้สัตว์ประหลาดกับกู้ชิงตั้งสติ เถาวัลย์ที่อยู่ใต้ต้นไม้ก็ได้พุ่งเข้าไปรัดลำตัวของสัตว์ประหลาด จุดสีดำสองจุดที่กู้ชิงคิดว่าเป็๲แค่ลวดลายก็ได้มีปรากฏดวงตาขึ้นมา ดวงตาสีดำมีรูปร่างเป็๲แนวตั้งคล้ายงู สัตว์ประหลาดได้ใช้หางที่แหลมดุลกระบี่แทงไปยัง เถาวัลย์ที่พันลำตัวสายตนทุกคู่ได้ละสายตาจะกู้ชิง ไปสบสายตาของเถาวัลย์ “แกบังอาจมารบกวนเวลาหาเพื่อนของข้าได้ ข้าจะฉีดแกให้เป็๲ชิ้นเลย!” 

สัตว์ประหลายพุ่งเข้าโจมตีเถาวัลย์ โดยใช้หางที่แหลมแทงไปยังกึ่งกลางระหว่างดวงตา เถาวัลย์หลบได้อย่างง่ายดาย พร้อมสวนกลับ ใช้เถาวัลย์รัดให้สัตว์ประหลาดทั้งล้มลง พร้อมใช้ปลายเถาวัลย์รวมเป็๲หอกแทงไปยังหัวของสัตว์ประหลาย  

สัตว์ประหลายพลิกตัวหลบไดทันพร้อมใช้หางแทงไปยังเถาวัลย์อีกครั้ง เถาวัลย์ไม่หลบแค่ให้เถาวัลย์สวนหนึ่งมาเป็๲โล่อีกส่วนหนึ่งแทงไปยังหัวอีกครั้ง ฉึบ หางของสัตว์ประหลาดสามารถทำล้ายเถาวีลย์ได้แต่ต้องแลกมาด้วยชีวิตของมัน เถาวัลย์ใช้ส่วนหนึ่งของร่างกาย ควักมุกสีแดงโลหิตออกมา 

กู้ชิงมองไปยังศพของสัตว์ประหลายมองไปยังเถาวัลย์สีแดงพร้อมย่อยออกจากกระท่อมไปอย่างเงียบๆ จู่เถาวัลย์ได้หันมามองกู้ชิงพร้อมโยนมุกสีแดงโลหิตไปที่เท้าของกู้ชิง ชายหนุ่มยังไม่ได้ทำความเข้าใจกับสถานการเถาวัลย์ก็ได้ใช้เถาวัลย์รัดเอาศพของสัตว์ประหลายและบินจากไป กู้ชิงมองไปยังทิศทางที่เถาวัลย์บินจากไปและมองไปยังมุกที่อยู่ตรงพื้น “หรือว่าเถาวัลย์นั้นเป็๲มิตร” “จะเก็บมุกไว้เลยมั้ย? สัตว์ประหลายตัวนั้นให้เราด้วยนิ” กู้ชิงเอื้อมมือไปหยิบไข่มุก 

ทันทีได้นิ้ว๼ั๬๶ั๼ ไข่มุกได้เป็๲เป็๲ของเหลวคล้ายโลหิตเคลื่อนที่จากมือไปยังดวงตาอย่างรวดเร็วกู้ชิงพยายามปิดตาแต่ไม่ทัน ของเหลวได้เข้าไปภายในตาของกู้ชิง “อ๊าก!!!!”เสียงกรีดร้องดังออกมาจากปากของชายหนุ่ม กู้ชิงล้มลงนอนหดตัวกรีดร้องอย่างทรมาณ ความเป็๲ปวดที่กู้ชิงได้รับมากเกินที่จะทนเราไว้ได้ จนสลบไป จิ๊บๆ รุ่งเข้านกกระจอกตัวน้อยบินลงมาเกาะหน้า

 กู้ชิงรู้สึกหนักบนใบหน้าใช้มือกวัดสิ่งที่ทับออก หลังจากลุกขึ้นนั่ง ข้างหน้าพบรอยเ๣ื๵๪ที่ยังไม่แห้งสนิทจำนวนมาก "อั๊ก" กู้ชิงพยายามนึกเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นเมื่อวานจู่กุมหัวด้วยความเ๽็๤ป๥๪ “เมื่อวานของเหลวสีโลหิต นั้นไหลเข้าไปในตาเราสิน่ะ” กู้ชิงเดินไปส่องตาที่แม่น้ำ “หวัดว่าคงจะไม่มีอะไรแปลกไปน่ะ” หน้าชายหนุ่มอายุ17ปี ผิวขาว ผมยาวถึงคิว

 สิ่งที่ผิดแปลกไปคือ สีของตาดำจากกำเปลี่ยนเป็๲สีแดงคล้ายกับสีของไข่มุกโลหิตของสัตว์ประหลายตัวนั้น จู่ภาพของกู้ชิงบนผิวน้ำบนหัวปรากฏ [กู้ชิง:ไม่มีลมปราณ][อายุขัย 17/74] กู้ชิงบอกด้วยความงง “ไอสิ่งนั้นทำให้เรามองเห็นชื่อ ขั้นพลังและอายุได้หรอเนี่ย สุดยอด!” กู้ชิงชูกำปั้นด้วยความดีใจ วิ่งเข้าไปในกระท่อมหยิบผลไม้ประหลายมาดู [ผลซื่อเจี้ยว:ผลไม้ในตำนานที่สามารถเพื่อความแข็งแกร่ง2เท่าในการกินครั้งแรก จะเน่าภายในเวลา3อันหลังจากเด็ด][⅔]

 “เป็๲ผลไม้ที่สุดยอดเลยนี้หว่า รีบกินให้หมดก่อนหมดอายุดีกว่า” หลังจากรับประทานผลไม้เสร็จ กู้ชิงเตรียมตัวออกเดินทางต่อ หันหลับมามองกระท่อมยกมือคาระวะหนึ่งครั้งพร้อมออกเดินทาง การเดินทางค่อนข้างราบลื้น ไม่เจอสิ่งมีชีวิตใดๆเลย “ส่งสัยแถวนี้เป็๲เขตของสัตว์ประหลายหลายหน้าตัวนั้นมั้ง จึงไม่มีสัตว์อื่นเลย” ผ่านไป3วัน กู้ชิงยังไม่สามารถออกจากป่าได้แต่ในสัมพาระมีผลไม้แปลก2ชนิด ดวงอาทิตย์ใกล้ตกดิน กู้ชิงปืนขึ้นต้นไม้ใหญ่ คลี่ถุงสัมพาระ มีผลไม้2ชนิด มีผลไม้รูปร่างกลม ขนาดฝามือ มีจุดหลายสีผลผิว [ผลสุยจือ:ช่วยชำระล้างสิ่งสกปรกในร่างกาย]มี3ผล อีกชนิดมีรูปร่างวงรีสีขาวแผ่ไอน้ำออกมาเบาๆ [เสยื่วซ่ง:ส่งเสริมลมปราณหิมะ] มี1ผล 

กู้ชิงหยิบผลสุยจือขึ้นมากิน “ถ้าเป็๲ไปได้ เราต้องพยายามออกจากป่าภายในวันพรุ่งนี้ไม่งั้นมีหวัดกินผลเสวื่ยซ่งที่มีแค่ลูกเดียวอดขายแน่” หลักจากกินผลสุยจือไป3ผล จู่ผิวที่ปราณของเสียสีดำออกมาจากรูขุมขน กู้ชิงนั่งดูอย่างสงบคล้ายเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้หลายครั้งแรก “ถึงจะไม่ช่วยให้แข็งร่างกายแข็งแกร่งเท่าผลซื้อเจี้ยวแต่อย่างน้อยก็ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งกว่าเดิม”

 กู้ชิงใช้เสื้อทำเป็๲หมอก รุ่งเข้า ชายหนุ่มปืนลงจากต้นไม้เดินไปริมแม่น้ำ ใช้น้ำล้างหน้า “ชดชื้นจริงๆ วันที่แหละต้องออกจากป่าให้ได้” กู้ชิงรีบออกเดินทาง๻ั้๹แ๻่เข้า พระอาทิตย์อยู่เหนือหัวกู้ชิงที่กำลังพักเหนื่อยจู่ๆก็ได้นิงเสียงขอความช่วยเหลือดังมาจากภายในป่า “นั้นเสียงขอความช่วยเหลือ? นั้นใช้เสียงคนจริงรึเปล่า หรือเป็๲เสียงสัตว์ประหลายกันแน่” ชายหนุ่มครุ่นคิดว่าจะเข้าไปในป่าหรือจู่ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งใกล้เข้ามาจาทิศของเสียงที่ขอความช่วยเหลือ กู้ชิงว่ายข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่งพร้อมรีบปีนขึ้นต้นไม้ที่สูงที่สุด เงาดำ2เงาวิ่งออกมาจากป่าเงาหนึ่งเหมือนกำลังวิ่งหนีอีกเงาหนึ่ง

เหมือนกำลังวิ่งไลล่า แสงส่องกระทบกับเงาทำให้เห็นรูปร่างชัดเจนเงาที่วิ่งหนีคือหญิงสาว ผมยาวสีขาว หน้าตาสาย มีรูปร่างผอม เสื้อผ้าขาดคล้ายมีสัตว์ที่มีกรงเล็บข่วน เงาที่วิ่งไล่เป็๞สัตว์หลายเสือมีเขียวยาว60ซม.กรงเล็บแหลม กู้ชิงมองไปยังตัวอักษรที่อยู่เหมือนหัว [เสือฟันเหล็ก:ก่อโลหิตขั้นกลาง][50/284] ชายหนุ่มละลายตาจากเสื้อมองไปยังหญิงสาว [หยิงซุนเออร์:ก่อโลหิตต้น][16/101] หยิงซุนเออร์มองเห็นกู้ชิงที่อยู่บนต้นไม้ “ช่วยข้าด้วย!!” พร้อมกระโดนลงแม่น้ำว่ายข้ามไปหา